«Ραβε – ξηλωνε» αλλα η δουλεια λειπει

«Και ράβε-ξήλωνε, δουλειά να μη σου λείπει» λέει ο γνωστός στίχος, παρ’ όλα αυτά η δουλειά είναι έντονα μειωμένη τα τελευταία χρόνια για τα ραφεία της Κομοτηνής. Περπατώντας κανείς στα στενά των οδών Φιλικής Εταιρίας και Ανδρούτσου μπορεί να συναντήσει αμέτρητα ραφεία, κάποια από τα οποία μετρούν δεκάδες χρόνια δραστηριότητας και άλλα μόνον ελάχιστους μήνες. Κανένα εντούτοις από αυτά δε γνωρίζει την άνθιση που ίσως γνώριζε την περασμένη δεκαετία. Παρόλο που καθένα από αυτά τα ραφεία δεν ξεπερνά τα 10τμ, τα έξοδα για τους καταστηματάρχες είναι πολλά, ενώ τα έσοδα πολύ λίγα. Κι ενώ θα περίμενε κανείς ότι τώρα με την κρίση η «φάμπρικα της μεταποίησης» θα τύχαινε μεγάλης αποδοχής, οι ράφτες της Κομοτηνής δηλώνουν ότι ο κόσμος είναι ιδιαίτερα διστακτικός, μίζερος και επιδιορθώνει τα ρούχα μόνο μετά από μεγάλη ανάγκη.

Τα παλιά… καινούρια

Καθένα από τα ραφεία έχει αποκτήσει τώρα στη εποχή της κρίσης το δικό του χαρακτήρα. Τα περισσότερα από αυτά ασχολούνται κυρίως με τη μεταποίηση και την επιδιόρθωση παλαιών ενδυμάτων κι έχουν αφήσει στην άκρη τη δημιουργία καινούριων ρούχων, καθώς, όπως δηλώνουν οι ράφτες, «το ράψιμο δε συμφέρει πλέον ούτε τον πελάτη, ούτε και εμάς». Οι καταναλωτές αποφεύγουν και αυτοί το ράψιμο και επιμένουν μόνο στην επιδιόρθωση των ρούχων τους και τη μεταποίησή τους. Αλλά και αυτά πάντοτε με μέτρο. Χαρακτηριστικό αποτελεί το γεγονός ότι ο κόσμος σήμερα «ξεθάβει» από τις ντουλάπες του πολύ παλιά κομμάτια και ζητά από τις μοδίστρες να κάνουν τις απαραίτητες αλλαγές ώστε να γίνουν καινούρια. Αλλαγές οι οποίες φέρνουν ελάχιστα έσοδα στα ραφεία. Αναφορικά δε με την τιμή των παροχών τους, αυτή έχει αγγίξει το 50% κάτω της προ τριετίας τιμής.

Ποιοτικότερο το ρούχο από το ραφείο

Υπάρχουν, βέβαια, κι εκείνοι οι οποίοι εμμένουν αποκλειστικά στο ράψιμο, καθώς πιστεύουν ότι είναι οικονομικό για τον πελάτη, αλλά και πολύ ποιοτικότερο από το βιομηχανικό ρούχο. Ο Αχμέτ Ιμπράμ, για παράδειγμα, αποτελεί έναν από τους ελάχιστους ευχαριστημένους ράφτες της περιοχής. Ο ίδιος ασχολείται κυρίως με τη δημιουργία ανδρικών παντελονιών και όπως επισημαίνει «δεν υπάρχουν πλέον ράφτες για παντελόνια. Είμαστε ελάχιστοι. Η επιχείρησή μου γι’ αυτό το λόγο έχει κίνηση. Δουλεύουμε με τις ίδιες τιμές, όπως κάποτε με τις δραχμές και παρά το μεγάλο ανταγωνισμό υπάρχει κίνηση». Ακόμη, υποστηρίζεται από ράφτες που ασχολούνται με τη δημιουργία νέων ρούχων ότι τα ρούχα αυτά μπορούν να αντέξουν μέχρι και πέντε χρόνια περισσότερο από τα εργοστασιακά ρούχα που κυκλοφορούν στην αγορά.

Μαύρη εργασία εναντίον ΤΕΒΕ

Μαύρη τρύπα στην εργασία των ραφτάδικων αποτελεί η εργασία στο σπίτι. Σύμφωνα με τους καταστηματάρχες υπάρχουν στην πόλη πολλές γυναίκες, ιδιαίτερα γνωστές, οι οποίες ράβουν και επιδιορθώνουν ρούχα στο σπίτι τους, με «μαύρα» λεφτά, χωρίς αποδείξεις, την ώρα που οι ίδιοι βασανίζονται καθημερινά για να καταφέρουν να εξοφλήσουν την εφορία, το ρεύμα και το πολύ επιβαρυμένο ΤΕΒΕ.

Νέα ραφεία παρά την κρίση στον κλάδο

Κι ενώ η κατάσταση όσο πάει και δυσχεραίνει ανοίγουν στην ίδια γειτονιά καινούρια ραφεία. Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι. Οι παλιότεροι μόδιστροι πιστεύουν ότι υπάρχει η πεποίθηση πως τα ραφεία έχουν πολλή δουλειά και γι’ αυτό πολλοί αποφασίζουν να ανοίξουν τη δική τους επιχείρηση. Άλλη άποψη υποστηρίζει ότι υπάρχουν περιπτώσεις που ανοίγουν ραφεία για λίγο καιρό ώστε να εκμεταλλευτούν τα χρήματα από επιδοτήσεις και μετά το πέρας αυτών κλείνουν σε χρόνο ρεκόρ. Άλλες μοδίστρες, βέβαια, ενώ έραβαν χρόνια στο σπίτι τους αποφάσισαν να βγουν στην αγορά για να αυξήσουν την πελατεία τους, η οποία ήταν περιορισμένη. Η Εσρά, πάλι, η οποία έχει ανοίξει το κατάστημά της εδώ και 3 μόνο μήνες, αποφάσισε να στήσει τη δική της επιχείρηση καθώς δούλευε χρόνια ως μοδίστρα σε άλλο ραφείο αλλά ήταν ανασφάλιστη.

Ο μεγάλος ανταγωνισμός «σκότωσε» τις τιμές

Αποτέλεσμα των πολλών νέων ραφτάδικων είναι να αυξάνεται κατακόρυφα ο ανταγωνισμός και να μειώνονται έτσι τα έσοδα όλων. Ο τεράστιος αυτός ανταγωνισμός επηρεάζει και τα επίπεδα των τιμών. Σύμφωνα με καταγγελίες καταστηματαρχών, υπήρξαν μοδίστρες που ξαφνικά άρχισαν να επιδιορθώνουν ρούχα σε εξευτελιστικές τιμές, «εξαναγκάζοντας» έτσι όλα τα γύρω ραφεία να μειώσουν τις τιμές τους, ώστε να χτυπήσουν κι αυτά των ανταγωνισμό και να καταφέρουν να επιβιώσουν.

Οι ιδιοκτήτες ραφείων στην Κομοτηνή για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο κλάδος τους

Παγώνα Μαυροπούλου, 9 χρόνια ιδιοκτήτρια ραφείου «Ο κόσμος πλέον φέρνει μόνο παλιά ρούχα και παραπονιέται για τις τιμές. Η δημιουργία καινούριων ρούχων έχει πέσει πια στο 2%. Δεν αναλαμβάνουμε ράψιμο γιατί δε συμφέρει. Επιμένουμε στην επιδιόρθωση για να βγάζουμε ένα μεροκάματο. Καλύπτουμε τα έξοδα ίσα ίσα. Ένα μικρό μαγαζάκι έχει έξοδα περίπου 1000 ευρώ. Παρόλα αυτά ανοίγουν συνέχεια καινούρια ραφεία και χτυπάνε πολύ τιμές. Δεν καταλαβαίνω πώς τα καταφέρνουν να τους συμφέρει να διορθώνουν με τόσο χαμηλές τιμές»
 
Εμινέ, 15 χρόνια ιδιοκτήτρια ραφείου «Κάποτε δούλευα από τις 8 το πρωί μέχρι τις 11 το βράδυ. Τώρα δεν υπάρχει δουλειά. Οι τιμές είναι πολύ κατεβασμένες. Το διόρθωμα των ρούχων έχει περισσότερη ζήτηση. Ο κόσμος πλέον βγάζει τα παλιά ρούχα από τις ντουλάπες και θέλει να τα κάνει καινούρια. Ο κόσμος που γνωρίζει λίγα πράγματα ανοίγει ραφεία για να βγάλει ένα μεροκάματο αλλά και αυτό είναι δύσκολο. Το ΤΕΒΕ και οι λογαριασμοί είναι πολύ υψηλοί και μας γονατίζουν. Δεν τα βγάζουμε πέρα»

Βιλντάν Αλή, 4 χρόνια ιδιοκτήτρια ραφείου «Ο κόσμος πιο πολύ επιδιορθώνει ρούχα και κάνει μπαλώματα. Δουλεύουμε με ελάχιστα χρήματα. Δε βγάζουμε λεφτά. Όσο πιο πολλά ραφεία υπάρχουν τόσο λιγότερα είναι τα έσοδα. Ενοίκιο και λογαριασμοί είναι πολύ ψηλά, ενώ δε δουλεύουμε όλη μέρα. Εγώ έραβα 10 χρόνια σπίτι αλλά δεν είχα πολλούς πελάτες, ενώ με το μαγαζί έχω περισσότερους πελάτες και περισσότερη δουλειά. Αλλά τα έξοδα είναι πολλά»

Σελμά, 20 χρόνια ιδιοκτήτρια ραφείου «Η δουλειά δεν είναι όπως παλιά. Παλιότερα είχαμε περισσότερη δουλειά. Ο κόσμος δεν αγοράζει πλέον αλλά ούτε και φτιάχνει ρούχα. Μόνο διορθώνει τα παλιά. Κατεβάσαμε πολύ τις τιμές. Ανοίγουν καινούρια ραφεία γιατί νομίζουν ότι έχουμε δουλειά, αλλά δεν έχουμε»

Ιδιοκτήτης ραφείου 6 χρόνια «Η αγορά δεν κινείται. Εγώ επιμένω στην κατασκευή νέων ρούχων. Δεν αναλαμβάνω επιδιορθώσεις. Αυτοί που κρατάνε μαγαζιά χωρίς ΤΕΒΕ και με ανασφάλιστους ρίχνουν πολύ τις τιμές. Υπάρχουν ράφτες που ανοίγουν τα μαγαζιά για να παίρνουν λεφτά από προγράμματα και μετά τα κλείνουν. Εγώ είμαι ευχαριστημένος από τη δουλειά μου, αλλά η κίνηση είναι πολύ πεσμένη. Εγώ ράβω ρούχα γιατί η ποιότητα στην αγορά έχει πέσει, ενώ τα δικά μας ρούχα είναι και φθηνά και ποιοτικά».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.