Βαγγελης Λιτσος, πρωην δημαρχος Αιγειρου «Ενα συστημα θα πρεπει να σαπισει για να μπορεσει να ξαναγεννηθει κι αυτη τη στιγμη ειμαστε στις τελευταιες φασεις της σηψης»

Το όνομά του επανήλθε στο προσκήνιο λίγες εβδομάδες πριν με αφορμή την υπογραφή του συμφώνου εθελοντισμού στο οποίο προέβη ο δήμος Κομοτηνής και 17 ακόμα εθελοντικές οργανώσεις της πόλης, στις 20 Ιανουαρίου. Το όνομά του αλλά και τα έργα της διοίκησής του στον τότε δήμο Αιγείρου, συζητήθηκαν λοιπόν καθώς, όπως «ανέσυρε» από το αρχείο του ο «ΠτΘ», την πρωτιά σε τέτοιες πρωτοβουλίες, σε πανελλαδικό μάλιστα επίπεδο, κατέχει ο δήμος Αιγείρου, όταν επί δημαρχίας του ιδίου «την περίοδο 2001-2003 ο δήμος Αιγείρου είχε ιδρύσει ένα ανάλογο Κέντρο Υποστήριξης Εθελοντικών Οργανώσεων. Το πρώτο σε όλη την Ελλάδα».

Ο λόγος για τον κ. Βαγγέλη Λίτσο, οποίος μίλησε στο «Ράδιο Παρατηρητής 94FM» και στην Τζένη Κατσαρή-Βαφειάδη, σχολιάζοντας αυτή τη φορά από ρόλο απλού παρατηρητή το σημερινό πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας και κυρίως αυτό της περιοχής.

Βαγγέλης Λίτσος όμως…

«Απ’ αυτό που πάσχει αυτή τη στιγμή η χώρα νομίζω είναι η έλλειψη πολιτικής παιδείας και η έλλειψη πολιτών»

ΠτΘ: Πώς είναι να απέχει κάποιος από την ενεργό πολιτική δράση, όντας ενεργός πολίτης από τα νιάτα του ακόμα, και με μια πολύ μεγάλη πορεία στην τοπική αυτοδιοίκηση;
Β.Λ: Η αλήθεια είναι ότι είχα εμπλακεί από πολύ μικρός στην πολιτική πραγματικότητα, από τα μαθητικά μου χρόνια, στη συνέχεια στο πανεπιστήμιο και τέλος στην αυτοδιοίκηση. Δεν νομίζω ότι κανείς μπορεί να χρησιμοποιεί τον όρο «απέχει από τα πράγματα», διότι πολύ δύσκολα ένας πολίτης μπορεί να είναι εκτός πολιτικής. Απλά στη ζωή αλλάζουν οι ρόλοι. Καμιά φορά είσαι σε πιο κεντρική θέση ευθύνης, άλλοτε είσαι σε μια θέση πιο πίσω και παρακολουθείς τα πράγματα από μια άλλη οπτική γωνία, αλλά νομίζω ότι οι άνθρωποι, και ειδικά οι Έλληνες, είναι πολιτικά όντα και διαρκώς μετέχουν στα κοινά με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο.

«Ασκώντας το λειτούργημα του εκπαιδευτικού νομίζω ότι πήγα πιο μπροστά απ’ ό,τι ήμουν ως δήμαρχος»

ΠτΘ: Χρησιμοποιήσατε την έννοια του πολίτη. Τη χρησιμοποιείτε με την έννοια που υπάρχει στην παράδοση αυτής της χώρας, δηλαδή πολίτης είναι αυτός που σκέφτεται, τον ενδιαφέρουν τα δημόσια πράγματα και έχει θέση και άποψη;
Β.Λ: Ξέρετε, με πιάνουν και μένα καμιά φορά τα φιλολογίστικά μου. Απ’ αυτό που πάσχει αυτή τη στιγμή η χώρα νομίζω είναι η έλλειψη πολιτικής παιδείας και η έλλειψη πολιτών. Είναι πολύ εύκολο να κατηγορούμε τους πολιτικούς για όλα, αλλά πιστεύω ότι το σπουδαιότερο πρόβλημα είναι η ποιότητα των πολιτών. Ασκώντας πλέον το λειτούργημα του εκπαιδευτικού νομίζω ότι πήγα πιο μπροστά απ’ ό,τι ήμουν ως δήμαρχος. Ως δήμαρχος είχα μια διαμορφωμένη κατάσταση να διαχειριστώ, ενώ τώρα διαμορφώνω ανθρώπους, διαμορφώνω πολίτες, δεν έχω να διαχειριστώ ήδη διαμορφωμένες προσωπικότητες όπως τότε που ήμουν στη πρώτη γραμμή των κοινών. Τώρα πιστεύω ότι έχω αυτή τη δυνατότητα. Άρα τώρα είμαι αισιόδοξος ότι με αυτόν τον παραδοσιακό τρόπο που η Ελλάδα έφερε την έννοια του πολίτη στην πολιτική και κοινωνική ιστορία, μ’ αυτόν τον όρο μπορούμε να ξαναρχίσουμε τα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα. Ξεκινώντας από τη διαμόρφωση των πολιτών.

«Στην Ελλάδα από το 1974, που τουλάχιστον σε επίπεδο θεσμών έχουμε δημοκρατία, κανένας δε βγήκε με το πιστόλι στον κρόταφο να κυβερνήσει τη χώρα»

ΠτΘ: Είπατε ότι την ποιότητα της πολιτικής τη διαμορφώνουν οι πολίτες. Το στερεότυπο όμως είναι ότι για όλα φταίνε οι πολιτικοί. Σε ποια σημεία δεν αντιμετωπίζουμε σωστά την πολιτική οι πολίτες;
Β.Λ: Αυτό που μας ενοχλεί πάρα πολύ είναι ότι καταλαβαίνουμε μέσα μας ότι η πολιτική είναι η αντανάκλαση των πολιτών και επειδή βλέπουμε το πόσο θλιβερή είναι η εικόνα των πολιτικών μας αντιλαμβανόμαστε πόσο θλιβεροί είμαστε οι ίδιοι και αυτό είναι που μας εξοργίζει. Στην Ελλάδα από το 1974, που τουλάχιστον σε επίπεδο θεσμών έχουμε δημοκρατία, κανένας δε βγήκε με το πιστόλι στον κρόταφο να κυβερνήσει τη χώρα. Ουσιαστικά όμως υπάρχει ένα πιστόλι στον κρόταφο, είναι το πιστόλι της σκέψης αλλά και σ’ αυτό έχουμε εμείς υποχρέωση να αμυνθούμε. Να μην επιτρέψουμε δηλαδή να καθοδηγηθεί η σκέψη μας απ’ όλους αυτούς τους μηχανισμούς καθοδήγησης έτσι ώστε να κάνουμε τις συγκεκριμένες λανθασμένες επιλογές που κάναμε όλα αυτά τα χρόνια. Αν ένας πολιτικός έχει ως στόχο να εκλεγεί, ένας πολίτης έχει ως στόχο να κάνει την καλύτερη επιλογή. Αν ένας όλα αυτά τα χρόνια έλεγε «θα σας δώσω αυτό, θα σας δώσω εκείνο» και χάιδευε τα αυτιά μας, ο καθένας έλεγε δεν με νοιάζει αν η χώρα πάει καλά ή άσχημα μ’ αυτές τις επιλογές αφού εγώ ωφελούμαι, και το συλλογικό ας πάει πιο πίσω. Όταν λοιπόν τα κάναμε όλα αυτά, βρίζουμε τους πολιτικούς ακριβώς γιατί δεν έχουμε το θάρρος να βρίσουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς για τις επιλογές μας. Μουντζώνουμετη Βουλή γιατί δεν έχουμε το θάρρος να στρέψουμε την μούντζα στο πρόσωπό μας και να πούμε τι κάναμε όλα αυτά τα χρόνια, πώς δεχτήκαμε να μας τα κάνουν όλα αυτά και να μας αδειάζουν τις τσέπες, όχι άμεσα, γιατί μας τις γέμιζαν προσωρινά, αλλά μακροπρόθεσμα σε βάρος των επόμενων γενεών.

«Η μεσαία τάξη πήρε το μάθημα, ότι όσο καλά και να είσαι, όσο βολεμένος, άμα καίγεται το σύμπαν θα καεί και το δικό σου σπίτι»

ΠτΘ: Λέτε πως επιλέγαμε πολιτικούς με βάση το τάξιμο, με βάση το προσωπικό ιδιοτελές συμφέρον. Σήμερα στη χώρα διαμορφώνεται ένα προσκήνιο προεκλογικό το οποίο όμως φαίνεται να διαμορφώνεται με τους ίδιους όρους. Θεωρείτε ότι η κρίση και οι ενοχές μας έχουν κάνει σοφότερους και τους πολίτες και τους πολιτικούς;
Β.Λ: Στις αστικές δημοκρατίες δυτικού τύπου όπως είναι και η δικιά μας, η ομάδα που ουσιαστικά επιλέγει τις κυβερνήσεις είναι η μεσαία τάξη. Αυτή είναι το παχύ στρώμα της κοινωνίας, αυτή είναι που θα κάνει και τις επιλογές. Σίγουρα υπάρχει ένα κομμάτι που είναι έξω από οποιοδήποτε πολιτικό οικονομικό και κοινωνικό γίγνεσθαι είναι οι παρίες του συστήματος. Τέτοιοι όμως υπήρχαν πάντοτε και καθήκον μας είναι όσο γίνεται να περιοριστούν. Απ την άλλη μεριά υπάρχει και μια ισχυρή άρχουσα ομάδα που προσπαθεί, επειδή ακριβώς είναι ολιγομελής, να κάνει τη μεγάλη μεσαία τάξη να ενστερνιστεί τις δικές τις απόψεις και αυτό το αναλαμβάνουν τα ΜΜΕ και διάφοροι άνθρωποι που ασχολούνται με τη διαχείριση της σκέψης στην καθημερινότητά μας. Τώρα πια όμως έχουν απομυθοποιηθεί όλα αυτά διότι απ’ τη μια η μεσαία τάξη άρχισε και λεπταίνει. Διαρκώς παροχετεύει μέλη της προς τους παρίες και από την άλλη μεριά έχει ξεγυμνωθεί η άρχουσα τάξη η οποία δείχνει, σ’ αυτή τη φάση, ότι είναι ανίκανη να διαχειριστεί μια κρίση, είναι αυτοκαταστροφική και εδώ τώρα εμείς οι πολλοί, έχουμε δύο επιλογές, ή θα σώσουμε τον εαυτό μας ή θα σώσουμε τη χώρα. Εάν δεχτούμε ότι η λύση είναι ο καθένας όπως μπορεί να σώσει τον εαυτό του, ξαναγυρνάμε στην παλιά συνταγή, ας είμαι εγώ καλά κι ας καταστραφεί το σύμπαν. Μόνο που η μεσαία τάξη πήρε ένα μάθημα, ότι όσο καλά και να είσαι, όσο βολεμένος και να είσαι, άμα καίγεται το σύμπαν θα καεί και το δικό σου σπίτι. Η άρχουσα τάξη θα ξεφύγει, ό,τι και να πάθει η χώρα. Κάποιοι θα ξεφύγουν, αυτοί δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσουν ούτε τη δημόσια παιδεία, ούτε τη δημόσια υγεία, ούτε τη δημόσια ασφάλεια, ούτε την εθνική άμυνα. Όλα αυτά τα αγαθά μπορούν να τα διασφαλίσουν με άλλο τρόπο, είτε με τα χρήματά τους, είτε να τα αποφύγουν. Αν δουν ότι κινδυνεύουν τα οικονομικά συμφέροντά τους εδώ θα τα μεταφέρουν σε μια άλλη χώρα. Δεν έχουν τέτοιο πρόβλημα. Εμείς η μεσαία τάξη δεν έχουμε πού να ξεφύγουμε, άρα έχουμε καθήκον να δώσουμε έμφαση στο συλλογικό και όχι στο ατομικό. Το ατομικό είναι μια «πολυτέλεια» που την έχουν αυτοί που είναι στην κορυφή της πυραμίδας. Οι υπόλοιποι είμαστε υποχρεωμένοι να μην αντιγράψουμε αυτό που κάνει η άρχουσα τάξη . Είναι υποχρεωμένη η μεσαία τάξη να συμπεριφερθεί συλλογικά, μόνο έτσι θα επιβιώσει . Επομένως, θέλω να πιστεύω, ότι δεν μπορεί να έρθει κάποιος σήμερα και να τάζει λαγούς με πετραχήλια και να πιστεύουμε ότι μπορούν να πραγματοποιηθούν. Πρέπει να είμαστε πιο ρεαλιστές. Πήραμε ένα μάθημα με τον χειρότερο τρόπο αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να γίνουμε και κακοί μαθητές. Πρέπει να το μάθουμε το μάθημά μας.

«Το μόνο κομμάτι που έχει μείνει αυτή τη στιγμή να απομυθοποιηθεί είναι ο κόσμος της αριστεράς»

ΠτΘ: Έχω αμφιβολίες αν η συνειδητοποίηση αυτή των συλλογικών και ατομικών ευθυνών έχει υπάρξει. Αυτή η περίοδος είναι η περίοδος των πιτών στην Κομοτηνή και βλέπουμε πολίτες και πολιτικούς γυρολογώντας να περιφέρονται. Πώς μπορείτε να αισιοδοξείτε ότι το τοπίο θα αλλάξει;
Β.Λ: Είναι μια μοιραία φυσική διαδικασία. Ένα σύστημα θα πρέπει να σαπίσει για να μπορέσει να ξαναγεννηθεί κι αυτή τη στιγμή είμαστε στις τελευταίες φάσεις της σήψης. Πιστεύω ότι οι αυτοδιοικητικές εκλογές που έρχονται, και οι ευρωεκλογές και οι εθνικές εκλογές που θα ακολουθήσουν μοιραία αργά ή γρήγορα μέχρι την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, είτε λίγο πιο μετά είτε λίγο πιο πριν, είναι η τελευταία φάση αυτής της σήψης. Στην πρώτη φάση απομυθοποιήθηκε πλήρως η έννοια της δεξιάς και της σοσιαλδημοκρατίας. Τώρα, ίσως μετά από αυτές τις εκλογές που θα έρθουν, θα απομυθοποιηθεί και ο ρόλος της αριστεράς και ουσιαστικά πλέον και τα τρία μέρη του συστήματος θα κλείσουν τον κύκλο τους και θα ξαναδημιουργηθούν νέοι όροι, γιατί θα υπάρχουν κοινωνικές ανάγκες και όταν υπάρχουν κοινωνικές ανάγκες η πολιτική θέλει δεν θέλει ακολουθεί. Θα δημιουργηθούν λοιπόν νέοι όροι πολιτικής μέσα από μια αναδιάταξη και των δικών μας προτεραιοτήτων, ως πολιτών, αλλά και του πολιτικού συστήματος το οποίο θέλει δεν θέλει θα θυσιάσει ένα μεγάλο κομμάτι του, άλλοτε γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς άλλοτε γιατί πρέπει να έχει κάποιες «Ιφιγένειες» για να μπορέσει να σταθεί στα μάτια του λαού. Πάντως σίγουρα το μόνο κομμάτι που έχει μείνει αυτή τη στιγμή να απομυθοποιηθεί είναι ο κόσμος της αριστεράς, στο ότι μπορεί να προσφέρει μια εναλλακτική λύση και αυτό κατά τη γνώμη μου θα γίνει μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές. Μετά θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για το τι θα γίνει.

«Αυτά που συνέβησαν μέσα στις συνειδήσεις μας τα τελευταία τρία τέσσερα χρόνια δεν έχουν γίνει τα τελευταία σαράντα»

ΠτΘ: Περιμένατε γρηγορότερους ρυθμούς συνειδητοποίησης;
Β.Λ: Νομίζω ότι οι ρυθμοί είναι αρκετά καλοί και γρήγοροι. Αυτά που συνέβησαν μέσα στις συνειδήσεις μας τα τελευταία τρία τέσσερα χρόνια δεν έχουν γίνει τα τελευταία σαράντα, όλα αυτά που έχουμε καθίσει να σκεφτούμε ως πολίτες, μοιραία, καθημερινά ποτέ δεν είχαμε καθίσει να τα σκεφτούμε πριν. Πολλές φορές βέβαια βλέποντας ο καθένας τη θέση του, εξακολουθεί να διατηρεί μια προσωπική άποψη, μια προσωπική ματιά και να λέει αυτό εμένα δεν με συμφέρει, μπορεί να συμφέρει τη χώρα αλλά εμένα δεν με συμφέρει. Μοιραία τα λέμε όλα αυτά, είμαστε άνθρωποι και ο καθένας κοιτά λίγο και τον εαυτό του, όμως πλέον έχει αρχίσει να μπαίνει το συλλογικό μέσα μας. Βλέπω ότι υπάρχει μια σταδιακή ωρίμανση των πολιτών. Ακόμα και οι ακραίες συμπεριφορές που υπάρχουν είτε στον τομέα της δεξιάς είτε τις αριστεράς, ακόμη κι αυτά δεν είναι τίποτα άλλο παρά εκφάνσεις των τελευταίων στιγμών που ζει το σύστημα.

«Αυτοδιοίκηση σημαίνει έχω, ως πολίτης, τη δυνατότητα να βγάζω ρυθμιστικούς κανόνες τις ζωής μου»

ΠτΘ: Είστε ένας άνθρωπος που ασχολείται με την τοπική αυτοδιοίκηση από νεαρή ηλικία. Στην περίοδο της κρίσης η τοπική αυτοδιοίκηση αποδέχτηκε τη περιστολή εσόδων της από την κεντρική εξουσία και από τότε κυκλοφορεί διατεινόμενη ότι οι πολιτικές της είναι στο μέτρο του δυνατού…. Τελικά αυτοδιοίκηση αυτό είναι;
Β.Λ: Αν συνδέσουμε την ανεξαρτησία της αυτοδιοίκησης με τα οικονομικά της, γιατί αυτό κατάλαβα ότι πάνε να κάνουν, υπάρχει μια υποκριτική συμπεριφορά από την πλευρά της αυτοδιοίκησης. Μόλις τους λέει η κεντρική διοίκηση να σου μεταβιβάσω φορολογικά έσοδα και κάνε εσύ ό,τι νομίζεις αμέσως οι δημοτικές αρχές λένε «μα είστε σοβαροί θα έχουμε εμείς όλη την οργή των πολιτών; Όχι θα τα μαζέψεις εσύ κεντρικά και θα μας τα μοιράζεις» αλλά όταν βάζεις ένα μεσάζοντα στη συλλογή των φόρων, ο μεσάζοντας θα κάνει το δικό του παιχνίδι. Άρα είναι καθαρά θέμα του πόσο θέλεις να αναλάβεις τις ευθύνες σου. Αν θες να λαϊκίσεις, θα βγαίνεις και θα λες «κάτω η φορολογία» αλλά εγώ θέλω παραπάνω χρήματα από το κεντρικό κράτος, φορολογήστε δηλαδή λιγότερο τους πολίτες και δώστε μου περισσότερα εμένα. Αυτή την εξίσωση ποιος θα μπορούσε να την βγάλει; Απ’ την άλλη μεριά βέβαια και το κράτος δεν έχει καμιά πραγματική βούληση να μεταβιβάσει εξουσίες. Κανένας μηχανισμός εξουσίας δεν θέλει να μεταβιβάσει τις εξουσίες του σε έναν άλλο φορέα. Το κράτος έχει κάθε λόγο να θέλει να διατηρήσει όσο πιο πολλά μπορεί από τα κεκτημένα εξουσίας που έχει. Η Ελλάδα άλλωστε είναι μια μικρή χώρα και επομένως δεν θα μπορέσουμε ποτέ να φτάσουμε στο σημείο οι δήμοι να εκδίδουν ρυθμιστικούς κανόνες που να αφορούν ένα ευρύ σύνολο διότι όλοι οι δήμοι είναι μικροί, ακόμη και ο δήμος της Αθήνας. Αυτοδιοίκηση σημαίνει αυτό περίπου που έχουν στις ΗΠΑ που ο υποψήφιος δήμαρχος οφείλει να έχει προτάσεις για το ποιος θα είναι ο αστυνομικός διευθυντής, ο πυροσβεστικός διευθυντής, ο νομικός που θα έχει τον ρόλο του δημοσίου κατηγόρου του δήμου. Αυτό είναι αυτοδιοίκηση. Έρχομαι δηλαδή να ρυθμίσω το σύνολο της κοινής μας ζωής, μ’ αυτό που θα κάνω . Αυτοδιοίκηση σημαίνει έχω, ως πολίτης, τη δυνατότητα να βγάζω ρυθμιστικούς κανόνες τις ζωής μου. Οι ρυθμιστικοί κανόνες στην Ελλάδα όμως παράγονται μόνο από ένα όργανο που λέγεται Βουλή, ούτε από το δημοτικό συμβούλιο ούτε από το περιφερειακό συμβούλιο. Άρα στην ουσία δεν έχουμε αυτοδιοίκηση, στην ουσία έχουμε δύο βαθμούς διοίκησης που είναι οι βραχίονες της κεντρικής διοίκησης στις τοπικές κοινωνίες. Θα έχω δηλαδή ένα δήμαρχο ή ένα περιφερειάρχη ο οποίος θα εκτελεί νόμους.

«Αν ήταν ενιαία τα ψηφοδέλτια τότε ο καθένας θα έπρεπε να κάνει τον αγώνα του για να πείσει ότι αξίζει να είναι μέσα στο δημοτικό συμβούλιο, τώρα όμως ο καθένας κρύβεται πίσω από την παράταξή του»

ΠτΘ: Στην Ελλάδα θέλουμε αυτοδιοίκηση με την έννοια που την περιγράψατε;
Β.Λ: Η δημοκρατία από μόνη της είναι ένα πολύ αγχωτικό σύστημα γιατί απαιτεί ευθύνες και όσο περισσότερο άμεση γίνεται η δημοκρατία τόσο πιο αγχωτική είναι, μια λειτουργία που περιγράφει αυτό που λέγαμε παλιά κοινοτικό σύστημα. Αυτό όμως απαιτεί μια ταχεία ωρίμανση των ίδιων των δημοτών, για να μπορέσουν να υποδεχτούν μια δημοτική αρχή που θα λέει ρεαλιστικά τα πράγματα και θα λέει τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Η αυτοδιοίκηση ποτέ μέχρι τώρα δεν θέλησε να αναλάβει τέτοιο ρόλο και πολύ δύσκολα και στο μέλλον θα αποδεχτεί έναν τέτοιο ρόλο στην Ελλάδα, εκτός κι αν μας έρθουν ευρωπαϊκοί θεσμοί που θα μας υποχρεώνουν να πράξουμε προς αυτή την κατεύθυνση. Είναι χαρακτηριστικό το πόσο δύσκολα,ακόμη και στην επιλογή προσώπων, αποφεύγουμε το ενιαίο ψηφοδέλτιο, που σημαίνει απογαλακτισμό από ιδεολογικά και κομματικά στεγανά. Το ότι σε υποχρεώνει το παρών εκλογικό σύστημα να επιλέξεις από μια καθαρά ιδεολογική λίστα, χωρίς να μπορείς να αναμείξεις τα ψηφοδέλτια. Μάλιστα οι αντιδράσεις που υπήρξαν, υπήρξαν από τον χώρο της αυτοδιοίκησης. Εγώ αυτό το περίμενα γιατί τι πιο ωραίο για ένα δήμαρχο να ασχολείται μόνο τέσσερις πέντε μήνες πριν τις εκλογές και να φτιάχνει ένα γερό ψηφοδέλτιο και να τρέχουν οι υποψήφιοι αυτοί, ως γερά άλογα, και να μαζεύουν ψήφους; Ενώ αν είναι ενιαία τα ψηφοδέλτια τότε ο καθένας θα πρέπει να κάνει τον αγώνα του και σαν μονάδα, σαν προσωπικότητα να πείσει ότι αξίζει να είναι μέσα στο δημοτικό συμβούλιο και φυσικά θα είχε μετά και την ευθύνη να αποδώσει ατομικό απολογισμό του έργου του. Τώρα όμως κρυμμένοι πίσω από αυτό το παλιό σύστημα των κομματικών παραταξιακών ψηφοδελτίων, ο καθένας κρύβεται πίσω από την παράταξή του.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.