«Ο περιφερειακος τυπος εχει μελλον»

Ο «ΠτΘ» συνάντησε στην Κομοτηνή, το δημοσιογράφο Νίκο Γεωργιάδη και μίλησε μαζί του, για τους περιφερειακούς δημοσιογράφους, τα μέσα ενημέρωσης στην περιφέρεια, την δημοσιογραφία στην Ελλάδα.

Ο γνωστός δημοσιογράφος βρέθηκε στην πόλη μας για δύο μέρες, με αφορμή την συμμετοχή του ως εισηγητής σε σεμινάριο ραδιοφωνίας.

Ο Νίκος Γεωργιάδης είναι Διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας «Μακεδονία» και συνεργάζεται με την εβδομαδιαία εφημερίδα «Athens Voice». Υπήρξε πολεμικός ανταποκριτής του τηλεοπτικού σταθμού «Mega Channel», συνεργάστηκε με πολλά μέσα ενημέρωσης των Αθηνών και του εξωτερικού.

Παρατηρητής της Θράκης: Τι αποκομίσατε από τις επαφές σας με τους τοπικούς δημοσιογράφους, κατά το σεμινάριο ραδιοφωνίας;

Νίκος Γεωργιάδης :Αυτό το οποίο διέκρινα και το οποίο το ήξερα από τότε που δούλευα στη Θεσσαλονίκη και είχα πολλές επαφές με την περιφερειακή δημοσιογραφία, αναγκαστικά από το 1994 μέχρι το 1997, το βρήκα εδώ. Υπάρχει μια σοβαρή υστέρηση σε μέσα, χρήματα και τρόπο λειτουργίας, από ό, τι ας πούμε συμβαίνει στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, θα λέγε κανείς και στην Πάτρα. Λογικό τα αστικά κέντρα έχουν περισσότερα μέσα και περισσότερα χρήματα.

Οι μουσουλμάνοι δημοσιογράφοι δεν ήταν κάποια ημέρα του σεμιναρίου. Μόνο ένας από αυτούς παρευρέθηκε κι αυτό με λύπησε πολύ, γιατί ξέρω ότι έχουν τα ραδιόφωνα τους, τις εφημερίδες τους, σε μια πόλη μοιρασμένη στα δύο, σχεδόν κάθετα, μισά –μισά δηλαδή. Το θεωρώ απαράδεκτο, πρέπει να βρεθούν τρόποι όσμωσης μεταξύ της μιας και της άλλης δημοσιογραφίας, διότι θέλετε δεν θέλετε, θα πρέπει να το καταλάβετε, εθνική δημοσιογραφία δεν υπάρχει. Ζείτε σε μια πόλη στην οποία για παράδειγμα το πρόβλημα της αποχέτευσης ή του φυσικού αερίου ή ακόμα ο επιχειρηματικός τζίρος της κ.α, δεν έχουν εθνότητα ή θρησκευτικό δόγμα. Επαναλαμβάνω είναι μια πόλη μοιρασμένη και πρέπει να διαχειριστούμε αυτή την μοιρασιά. Και να τη διαχειριστούμε από κοινού, αλλιώς δεν βγαίνει. Δεν είναι όπως σε άλλες πόλεις που υπάρχει μια μειονότητα είτε θρησκευτική ή είτε εθνική, όπου για να αλλάξει το ποσοστό ενσωματώνεται. Εδώ δεν είναι έτσι.

Ένα άλλο πρόβλημα που είδα και υπάρχει είναι οι αμοιβές, δηλαδή τα παιδιά που κάνουν εδώ δημοσιογραφία, δύσκολα μπορούν να ζήσουν από αυτό.

Τους εξήγησα ότι το μέλλον της δημοσιογραφίας είναι αναγκαστικά περιφερειακό. Τα κεντρικά μέσα ενημέρωσης έχουν στομώσει.

Δεν είναι δυνατό πάντως σε μια πόλη όπως η Κομοτηνή να υπάρχουν τρία χριστιανικά και τρία μουσουλμανικά ραδιόφωνα, δεν μπορούν να υπάρχουν τόσες πολλές εφημερίδες. Πρέπει να βρεθούν λύσεις όσμωσης μεταξύ των διαφόρων επιχειρηματιών, για να κάνουν ένα και καλό μέσο, το οποίο θα αγκαλιάσει όλη την πόλη, που θα έχει πόρους, θα έχει διαφήμιση και από την άλλη θα έχει και τον τρόπο να αμείβει καλύτερα αυτούς που δουλεύουν. Το ίδιο συμβαίνει και με τις τηλεοράσεις, υπάρχει μια σπατάλη στην Ελλάδα.

ΠτΘ:Πιστεύετε ότι υπάρχει δημοσιογραφία των αρχών, και κατά πόσο τηρείται η δεοντολογία στον τύπο στις μέρες μας;

Ν.Γ: Συνηθίζουμε τον τελευταίο καιρό να πιπιλούμε ορισμένες λέξεις όπως δεοντολογία, κώδικας τιμής, έχοντας την εντύπωση ότι αν καθίσουν οι διάφορες δημοσιογραφικές ενώσεις και βγάλουν ένα μανιφέστο «έτσι πρέπει να γίνει η δημοσιογραφία»σημαίνει ότι λύσαμε και το πρόβλημα.

Η δημοσιογραφία είναι κι αυτή ένα προϊόν, το οποίο πωλείται. Για να πουληθεί ο επιχειρηματίας που το πουλάει, θέλει να έχει σελοφάν και κορδέλα και ένα ωραίο κουτί. Είναι περίπου σαν τα προϊόντα στα ράφια του σούπερ-μάρκετ.

Όταν έχεις στην Αθήνα τόσο μεγάλα κανάλια πανελλήνιας εμβέλειας, με μεγάλους τζίρους και χρέη, με μια μεγάλη οικονομική επιφάνεια, τα οποία αναλώνονται σε ένα τέτοιο ανταγωνισμό αναγκαστικά αυτά περί αρχών και δεοντολογίας, δεν ισχύουν.

Θέλω να πω είμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που έχει τόσους πολλούς σταθμούς τηλεόρασης τόσες πολλές εφημερίδες, τόσες πολλές αθλητικές εφημερίδες , τόσα πολλά περιοδικά, Πουθενά αλλού στον κόσμο, δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Αυτό μας οδηγεί στην καταστροφή. Είναι αδιανόητο να έχουμε αυτές τις κυκλοφορίες που έχουμε. Αν έχουμε 18 εφημερίδες στην Αθήνα, πόσο θα πουλήσουν και μάλιστα σε περίοδο κρίσης για τον έντυπο τύπο;

Στη Γαλλία, που ο πληθυσμός είναι πενταπλάσιος από το δικό μας, έχουμε λιγότερα κανάλια και λιγότερους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Αυτό το φαινόμενο, το να έρχεσαι σε μια πόλη όπως είναι η Κομοτηνή, με 50.000 κατοίκους και να ακούς ότι έχει έξι ραδιοφωνικούς σταθμούς είναι αδιανόητο για το Μπορντό που έχει 1.000.000 ανθρώπους.

Δεν γίνεται έτσι δημοσιογραφία και δεν γίνεται έτσι το μέσο. Είναι λίγο σκληρά αυτά που λέω. Προσωπικά έτσι ξεπερνάω τα δεοντολογικά και τους κώδικες τιμής. Όταν πηγαίνει ο πιτσιρικάς να πιάσει δουλειά στο τάδε κανάλι, και του λέει ο αρχισυντάκτης, «κόψε το λαιμό σου, γιατί θέλω να μου φέρεις αυτή την εικόνα η οποία θέλω να είναι 200 γραμμάρια κίτρινη, 5 κίτρινη και 6 ώχρα» και αυτός δεν έχει που την κεφαλήν κλίναι και φοβάται μη χάσει τη δουλειά του, θα το κάνει. Θα σου δείξει τον σκοτωμένο με τα άντερα απέξω. Τι να κάνουμε δηλαδή;

Ο μεγαλοδημοσιογράφος ο οποίος βγαίνει στο παράθυρο και είναι εξειδικευμένος ιατρός στο πρώτο ρεπορτάζ, καταπληκτικός δικηγόρος στη δεύτερη κουβέντα, εξαιρετικός αναλυτής παγκοσμίων συσχετισμών στην τρίτη κουβέντα, τα κατέχει όλα είναι ένας πανεπιστήμων και χρυσοπληρώνεται για αυτό. Τι να κάνει ο πιτσιρικάς;

Έχουμε χάσει το μέτρο, είναι σαφές. Και δεν ξέρω αν θα το βρούμε. Δεν ξέρω βέβαια κι αν θέλουμε να το βρούμε. Ο μεν γνωστός δημοσιογράφος αμείβεται καλά και δεν θέλει να χάσει την καλή του αμοιβή, ο δε πιτσιρικάς ο οποίος δεν αμείβεται καλά και θέλει να πετύχει και να γίνει σαν τον «μεγάλο» δημοσιογράφο και γίνεται ένας φαύλος κύκλος και μια αναπαραγωγή αυτής της διαδικασίας.

ΠτΘ:Εσείς τι πήρατε από την πορεία σας στο δημοσιογραφικό χώρο;

Ν.Γ: Για να εξηγηθούμε και να μην παρεξηγηθούμε, εγώ είμαι δημοσιογράφος διότι είναι το μέσο το οποίο έχω για να μπορέσω να ζήσω την οικογένεια μου. Έχω μια θαυμάσια οικογένεια πολυμελή. Δεν είμαι ψώνιο. Αν μου έλεγες τώρα, ότι έχω την ευκαιρία να επενδύσω σε κάτι που μου αρέσει, εγώ εγκαταλείπω τη δημοσιογραφία, χτες. Δεν είναι κάτι το οποίο –όπως λένε πάρα πολλοί συνάδελφοι- το έχω σαν εκκλησία, σαν κορώνα. Είμαι ένας γνωστός και καλός δημοσιογράφος γιατί δουλεύω πολύ και γιατί δουλεύω για τη δουλειά. Δουλεύω για να ζήσω. Αυτό για να ξεπεράσουμε το μύθο.

Τι πήρα εγώ από αυτή τη δουλειά; Πήρα μια καταπληκτική εμπειρία ζωής, πήρα τα παιδιά μου επίσης και κυρίως μια εμπειρία αντιμετώπισης ανθρώπων που σίγουρα μέσα από ένα άλλο επάγγελμα, δυσκολότερα θα την είχα αποκτήσει.

Νατάσσα Δοσεμετζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.