«Η αλαζονεια οδηγει στην παρακμη»

Η φράση του τίτλου θα μπορούσε να σημαίνει πολλά. Είναι αυτό που λέμε «δίσημη» και πάει με όλους και με όλα. Θα μπορούσε κανείς να την απευθύνει στα ενδοπολιτικά, σε πολιτικούς αντιπάλους, στον Μπους και τους «σωματοφύλακές του», στους οπαδούς του καπιταλισμού, του ιμπεριαλισμού και όλων των – ισμών!

Φοιτητικών εκλογών καιροί, ευρωπαϊκών επιλογών καιροί, καιροί δύσκολοι, με θάνατο και οδύνη και με τα γεράκια του πολέμου να πετούν πλέον πάνω από τον κόσμο όλο και τους νέους του κόσμου να ορθώνουν το ανάστημα μπρος στα νύχια τους διεκδικώντας και έναν άλλο κόσμο και μια άλλη Ευρώπη.

Με αφορμή εκδήλωση της Αριστερής Αγωνιστικής Συσπείρωσης στην πόλη μας βρέθηκε ο Γιάννης Πρωτονοτάριος, Καθηγητής Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΝ. Ο ΠτΘ συνομίλησε μαζί του για τη στάση του ΣΥΝ στις εκλογές της ΚΕΔΚΕ και της ΕΝΑΕ. Μαζί στη συζήτηση και ο Αλέξανδρος Τσίπρας, μέλος ΣΥΝ και του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ, πρώην γραμματέας Νεολαίας του ΣΥΝ. Συνομιλούμε πρωτίστως για το άνοιγμα του ΣΥΝ στο ΠΑΣΟΚ, για το Συνέδριο Νεολαίας του ΣΥΝ, για τον πόλεμο, για την απάντηση στον πόλεμο, για τη θέση της Ευρώπης και την απειλή που επικρέμαται πάνω από τον κόσμο σε περίπτωση επέκτασης της αμερικανικής παραφροσύνης.

Ας τους ακούσουμε…

ΠτΘ: Στις εκλογές για την ανάδειξη νέου συμβουλίου στην ΚΕΔΚΕ και στην ΕΝΑΕ ο ΣΥΝ στήριξε τις υποψηφιότητες του ΠΑΣΟΚ, γεγονός που οδήγησε την Ν.Δ. να κατηγορήσει το ΣΥΝ ως συνοδοιπόρο του ΠΑΣΟΚ. Ποια είναι η άποψή σας για το θέμα;

Α.Τ.: Η απόφαση να στηρίξουν οι δυνάμεις του ΣΥΝ στην ΚΕΔΚΕ και στην ΕΝΑΕ τους υποψηφίους του ΠΑΣΟΚ πάρθηκε με σχετική πλειοψηφία στην Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΝ. Οφείλω να πω ότι υπήρξε και η θετική γνωμοδότηση της Τμήματος Αυτοδιοίκησης του ΣΥΝ σχεδόν ομόφωνα. Έχω την αίσθηση ότι αυτή η απόφαση στηρίζεται στην αντίληψη ότι θεωρούν οι σύντροφοι ότι οι δυνάμεις που στηρίχθηκαν στην ΚΕΔΚΕ και στην ΕΝΑΕ προγραμματικά ευρίσκοντο πιο κοντά. Την προηγούμενη τετραετία στην ΚΕΔΚΕ και στην ΕΝΑΕ οι δυνάμεις που στηρίζονταν από το ΠΑΣΟΚ δεν κράταγαν μία στάση ανάλογη με αυτή που κράταγαν οι δήμαρχοι και οι νομάρχες. Έκαναν κριτική στην κυβερνητική πολιτική. Παρόλα αυτά, έχω την αίσθηση, για να πω και την προσωπική μου γνώμη, ότι η απόφαση αυτή δεν συνάδει με τη γενικότερη πολιτική κατεύθυνση που είχαν οι συνδυασμοί που στηρίχθηκαν από το ΣΥΝ και από ευρύτερες δυνάμεις της αριστεράς και της οικολογίας στο νομαρχιακό και δημοτικό επίπεδο. Και μιλώ για μία κατεύθυνση που δεν είναι αντιπαράθεση με τις δυνάμεις που στηρίχθηκαν από τη Ν.Δ. όσο και με αυτές του ΠΑΣΟΚ, που εν τοιαύτη περιπτώσει κατά τη δική μας εκτίμηση προέβαλαν μία ταυτόσημη αντίληψη για το ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης ως μοχλό της εμπέδωσης της κεντρικής εξουσίας και σε πολλές περιπτώσεις δήμαρχοι που στηρίχθηκαν και από το ΠΑΣΟΚ ή από τη Ν.Δ. προωθούσαν φιλελεύθερες πολιτικές άσκησης σε τοπικό επίπεδο. Υπήρχαν όμως και εξαιρέσεις. Παρόλα αυτά, νομίζω ότι η Ν.Δ. δεν δικαιούται να κάνει τέτοιου είδους κριτική. Θεωρώ ότι η καλύτερη λύση ήταν αυτή του λειτουργικού προεδρείου αλλά εν τοιαύτη περιπτώσει και η κριτική πού ασκήθηκε από την κ. Μπακογιάννη είναι μία κριτική….

Γ.Π.: Ουσιαστικά συμφωνώ με αυτά που είπε ο Αλέξης. Βεβαίως υπάρχουν στα προγραμματικά κείμενα διαφορές από το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ., αλλά στην πράξη δεν τηρούνται. Είναι υπεύθυνοι και οι δύο για τον εκλογικό νόμο που υπάρχει στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Σε αυτή τη συγκυρία, που πολλοί δήμαρχοι και νομάρχες ασκούν κυβερνητική πολιτική και οι της Ν.Δ. παίζουν με τον αέρα ότι θα είναι η εξουσία στις επόμενες εκλογές, νομίζω ότι η θέση για αντιπροσωπευτικά προεδρεία ή και αναλογικά θα ήταν σωστότερη. Η πολιτική συγκυρία οδηγεί σε πόλωση μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων, ο ΣΥΝ, όπως και οι σύμμαχες δυνάμεις του, και στο χώρο διαλόγου της αριστεράς, που πολλές φορές πορεύτηκαν μαζί και πήγαν πολύ καλά και στις νομαρχιακές και στις δημοτικές εκλογές, θα έπρεπε συλλογικά να δουν και αυτή την άποψη και να δράσουν αντιστοίχως.

ΠτΘ: Πριν από λίγες ημέρες ολοκληρώθηκε το τρίτο τακτικό συνέδριο της νεολαίας του ΣΥΝ. Είσαστε ο απερχόμενος γραμματέας της νεολαίας. Θα ήθελα να σταθείτε κριτικά απέναντί του.

Α.Τ.: Ήταν μία ιδιαίτερα σημαντική διαδικασία για τη νεολαία του ΣΥΝ το 3ο Συνέδριο και ήταν και μία θετική έκπληξη για μας διότι διαπιστώσαμε ότι το επίπεδο της πολιτικοποίησης των μελών μας είναι ιδιαίτερα υψηλό, το επίπεδο αυτοπεποίθησης για τη δυνατότητα ανάδειξης σε μαζικούς χώρους και μέσα στην κοινωνία είναι ιδιαίτερα σημαντικό, η δυναμική και η φρεσκάδα που έχουν πάρει οι σύντροφοί μας από την ενασχόλησή τους με τα νέα κοινωνικά κινήματα και μέσα στο Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ έχει δώσει μία αυτοπεποίθηση ότι θα μπορούν να αντεπεξέλθουν στη δύσκολη περίοδο που περνάμε με τις διαρκείς κινητοποιήσεις, τις αντιστάσεις ενάντια στον πόλεμο τη μεγάλη πρόκληση που έχουμε μπροστά μας με τη διαδήλωση στη Θεσσαλονίκη τον Ιούνιο. Πέρα όμως από μία θετική έκπληξη για το κλίμα που διαμορφώνεται στα εσωτερικά μας υπήρξε και μία σοβαρή προσπάθεια να οριοθετήσουμε ιδεολογικοπολιτικά το χώρο έκφρασης της νεολαίας του ΣΥΝ, μία προσπάθεια που συνάδει και με τη συνολικότερη προσπάθεια που έχει ξεκινήσει με τα προσυνέδρια του ΣΥΝ και καταλήγει και στο προγραμματικό συνέδριό του τέλη Μαΐου. Όσον αφορά στη νέα ηγεσία, νομίζω ότι εμείς κάνουμε πράξη την έννοια της ανανεωτικής αριστεράς. Εγώ ήμουν αρκετά χρόνια γραμματέας της οργάνωσης. Σήμερα τα μέλη της οργάνωσης έχουν μέσο όρο ηλικίας 21 χρονών, εγώ έχω φθάσει τα 29 και νομίζω ότι δεν πρέπει να ακολουθήσουμε τα δείγματα παράδοσης των κομμουνιστικών οργανώσεων νεολαίας που μόνο νεολαίους στην ηγεσία δεν είχαν.

Είναι απαραίτητο να δίνεται και η δυναμική της ανανέωσης και αυτό ισχύει για όλες τις θέσεις, όχι μόνο για το κόμμα, όταν κάποιος διατηρεί για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα μία θέση ευθύνης κάνει κακό και στον εαυτό του και στη θέση που διατηρεί. Θεωρούμε ότι η συλλογικότητα είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό της δουλειάς που κάνουμε και αυτό βεβαίως είναι διακριτικό στοιχείο της αριστεράς που την κάνει να ξεχωρίζει από τις άλλες οργανώσεις. Εμείς δεν έχουμε την έννοια ο πρόεδρος αποφασίζει και διατάζει ή ο γραμματέας, αλλά παίζει σημαντικό ρόλο και η σύνθεση των οργάνων και τα ίδια τα πρόσωπα. Άλλωστε, το νέο κεντρικό συμβούλιο είναι αρκετά μεγαλύτερο είναι κατά 60% ανανεωμένο, 35% είναι γυναίκες και νομίζω ότι πλέον είναι όργανο φρέσκο και μάχιμο και μπορεί να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες που υπάρχουν.

ΠτΘ: Σήμερα με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας η εικόνα της αριστεράς εμφανίζεται περισσότερο από ποτέ διχασμένη. Σε δύσκολους καιρούς μήπως θα έπρεπε να βρεθεί η χρυσή τομή για την μαζικοποίηση του κινήματος;

Α.Τ.: Νομίζω ότι η ίδια η σύλληψη του φόρουμ έρχεται να απαντήσει σε αυτό το πρόβλημα. Βεβαίως παραμένει ως πρόβλημα, από τη στιγμή που το ΚΚΕ επιμένει να ακολουθεί μία πολιτική η οποία έχει χαρακτηρισθεί ως σεκταριστική με την έννοια ότι επιμένει να είναι μόνο του, να δημιουργεί τα δικά του μέτωπα και εκεί όπου αισθάνεται ότι δεν μπορεί να ελέγξει μία διαδικασία να απέχει. Το φόρουμ είναι το εντελώς αντίθετο. Δεν είναι μία δική μας έμπνευση, γεννήθηκε στην Ιταλία στις μεγάλες διαδηλώσεις στη Γένοβα και πήρε μία τεράστια μορφή εξάπλωσης και στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο. Είναι μία νέα κουλτούρα συνύπαρξης και ενότητας μέσα από την διαφορετικότητα. Διαφορετικές πολιτικές συνιστώσες, διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες αντιλαμβάνονται ότι έχουν κοινά μέτωπα και συγχρονίζουν τη δράση τους προκειμένου να αντιμετωπίσουν αυτά τα μέτωπα. Στην Ελλάδα δυστυχώς έχουμε μία μοναδική εξαίρεση σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης γιατί έχουμε και ένα μοναδικής περίπτωσης, σε σχέση με τα υπόλοιπα κομμουνιστικά κράτη της Ευρώπης, κομμουνιστικό κόμμα. Σε όλες τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες τα κομμουνιστικά κόμματα συμμετέχουν στο φόρουμ, στην Ελλάδα δεν συμμετέχει το ΚΚΕ και επιλέγει να είναι μόνο του. Αυτό είναι πρόβλημα, όμως δεν μπορούν να το αντιμετωπίζουν αφοριστικά και εν πάση περιπτώσει κάποιος που τα ακούει μπορεί να πει τι κάνουμε εμείς. Εμείς προσπαθούμε να δημιουργούμε πλαίσια ανοιχτά που να χωράνε όλους και προσπαθούμε να καλούμε όλους να συμμετέχουν στη δράση μας. Επιτρέψτε μου να πω ότι δεν είμαστε εμείς που επιλέγουμε αυτή την τακτική και είναι σε τελική ανάλυση πρόβλημα και για το ίδιο το κίνημα.

Παρόλα αυτά, οι τελευταίες κινητοποιήσεις έχουν δείξει ότι εμείς που ακολουθούμε αυτή την ενωτική τακτική, με κόστος βέβαια, γιατί δεν προβάλλουμε τις δικές μας απόψεις και θέσεις, έχουμε κερδίσει σε μαζικότητα, γιατί η κινητοποίηση που έχει οργανώσει το φόρουμ και στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις της Ελλάδας είναι πολλαπλάσιες από τις κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ. Ο ΣΥΝ έχει το πολιτικό κόστος να μην βγαίνει ως Συνασπισμός και ως Κωνσταντόπουλος ή να πηγαίνει στη Σούδα ως αρχηγός κόμματος και εκεί έγκειται η διαφορά η ποιοτική. Εμείς προσπαθούμε να συγκροτήσουμε το κίνημα μέσα από ενωτικές διαδικασίες, ενώ το άλλο οδηγεί στο να έχει ο καθένας περιχαρακωμένο το μαγαζάκι του και να αισθάνεται καλύτερα γιατί κατόρθωσε να συγκεντρώσει χίλιους παραπάνω σε μία συγκέντρωση. Όταν όμως ο λαός και η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας είναι κλεισμένη στο σπίτι, αποχαυνωμένη από την υποκουλτούρα που παράγουν τα μέσα ενημέρωσης και δεν αντιλαμβάνεται το μέγεθος του κακού, τότε έχουμε χάσει όλοι. Εν κατακλείδι, συμφωνώ μαζί σας ότι υπάρχει πρόβλημα.

ΠτΘ: Πώς κρίνετε τη στάση της Ευρώπης σήμερα στο θέμα του πολέμου; Από τη μία πλευρά υπάρχουν κράτη που έχουν ταχθεί με το μέρος της υπερδύναμης και από την άλλη κράτη που είναι υπέρ της διεθνούς νομιμότητας και της αυτόνομης Ευρώπης. Τελικά για ποια Ευρώπη μιλάμε;

Γ.Π.: Η όλη ιστορία, όπως εξελίσσεται, είναι μία καμπή. Συμβαίνουν πολύ σημαντικά και δραματικά γεγονότα. Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους επέλεξαν μία επιδρομή εναντίον θεσμών, εναντίον του ΟΗΕ και πρωτίστως εναντίον του λαού του Ιράκ. Σύμμαχοι πλην του εργατικού Μπλερ και του Ισπανού Αθνάρ και πολλές χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού και δέκα πέντε χώρες κουκουλοφόρες, τις οποίες δεν τις ονοματίζουν, αλλά λένε ότι είναι μαζί τους και μεταξύ των οποίων μπορεί να είναι και ευρωπαϊκές χώρες. Βεβαίως, μιλάμε για μειοψηφία σε παγκόσμιο επίπεδο. Παράλληλα επιτίθενται στην ΕΕ, η οποία είναι μία Ευρώπη του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού σε πολλά πεδία, είναι μία Ευρώπη λαίλαπα, για παράδειγμα σε θέματα παιδείας. Η Γερμανία και η Γαλλία πήραν μία καθαρή στάση, η Ελλάδα είναι προεδρεύουσα χώρα και είχε την ευθύνη να κρατήσει ενωμένη την Ευρώπη, όμως όταν δύο από τα μεγαλύτερα κράτη κρατούν μία σθεναρή στάση, έστω συγκυριακά – εμείς το κατανοούμε, είναι και οι αντιιμπεριαλιστικές αντιθέσεις – έπρεπε να συνταχθεί με αυτές και τότε θα ήταν πιο δύσκολο για τις μικρότερες δυνάμεις, όπως η Πορτογαλία, να γίνουν σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών. Είμαστε σε κρίσιμη καμπή, αλλά όμως εμφανίζεται και μία νέα υπερδύναμη φρέσκια, πολύβουη, το παγκοσμιοποιημένο κίνημα. Αυτό το τρίπτυχο πού έχουν θέση τα fora, το παγκόσμιο, το ευρωπαϊκό και το ελληνικό, ενάντια στον πόλεμο, στο φιλελευθερισμό για μία Ευρώπη, για έναν κόσμο όχι φρούριο, χωρίς πολέμους, πολυπολιτισμικό, ανοιχτό και ενάντια σε αυτή τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού, που είναι ο καπιταλισμός, συνεπαίρνει τον κόσμο και πριν από τον πόλεμο και πολύ περισσότερο μετά τον πόλεμο. Και το χαρακτηριστικό του κινήματος είναι η νεότητα. Παντού το 80% είναι νέοι, οι μαθητές στο προσκήνιο με ωραιότατα συνθήματα πρωτότυπα ανατρεπτικά και είναι αισιόδοξα. Υπερασπίζονται τη ζωή λυπούνται, αλλά ταυτόχρονα είναι αισιόδοξα πιστεύουν ότι τελικά μπορούν να νικήσουν.

Α.Τ.: Στην παγκόσμια αντίσταση ενάντια στον πόλεμο δοκιμάζεται η δυνατότητα διεκδίκησης ενός εναλλακτικού κόσμου, μιας διαφορετικής παγκοσμιοποίησης που θα έχει διαφορετικούς όρους διακυβέρνησης. Στην πανευρωπαϊκή αντίσταση, στην αντίσταση των λαών της Ευρώπης ενάντια στον πόλεμο δοκιμάζεται η πιθανότητα διεκδίκησης μίας άλλης Ευρώπης και ίσως ενδεχομένως από τα κάτω. Ζούμε περίοδο αντιφάσεων και μάλιστα πολλαπλών, την ίδια στιγμή που ο Σρέντερ είναι ο βραχίονας της συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους και της επέλασης του νεοφιλελευθερισμού στην Ευρώπη, είναι και ο βραχίονας της αντίστασης στην Αμερικανοβρετανική διάταξη πραγμάτων, και βεβαίως αυτές τις αντιφάσεις οφείλει το κίνημα να τις εκμεταλλευτεί. Θα χαρακτήριζα την στάση, λοιπόν, της Ευρώπης αμήχανη, άτολμη, αδύναμη στο να μπορέσει να αποτελέσει ένα σοβαρό δέος και, να είμαστε και ειλικρινείς, έφαγε το μούτρα της πολύ νωρίς, πριν την εξέλιξη του πολέμου, όταν είχαμε την φράξια των οχτώ, την αδυναμία να υπάρξει μια κοινή στρατηγική, την προδοσία των νέων χωρών, όπως της Πολωνίας, στην οποία είχε επενδύσει η Γερμανία, όπως και τη στάση της Ελλάδας, γιατί ο πρωθυπουργός είχε περιθώρια να πάρει πρωτοβουλίες ως προεδρεύων και η Ελλάδα να κρατήσει κάποιες ισορροπίες.

ΠτΘ: Η Κοινωνία των Εθνών διαλύθηκε γιατί δεν μπόρεσε να αντεπεξέλθει στο ρόλο της. Πιστεύετε ότι μπορεί να οδηγηθούμε σε μία διάλυση του ΟΗΕ; Τι θα σήμανε αυτό; Μήπως και μία παγκόσμια σύρραξη;

Γ.Π.: Όταν λέμε ότι ζούμε σε μία κρίσιμη καμπή εννοούμε ότι πολλά πράγματα είναι ανοιχτά. Το αν κρίνουν οι ΗΠΑ, που είναι αυτοκρατορία, ότι ο ΟΗΕ δεν τις εξυπηρετεί σήμερα, με αυτούς τους παράφρονες που έχουν στην εξουσία και με την υποστήριξη των εταιρειών, πιστεύω ότι είναι ικανές να προχωρήσουν ως εκεί. Από την άλλη, όμως, υπάρχουν αντιστάσεις, υπάρχουν ομάδες κρατών και κυρίως το λαϊκό κίνημα, αν και δεν νομίζω ότι ο ΟΗΕ εκφράζει τα fora, που υπερασπίζονται τους κανόνες ασφάλειας και διεθνούς δικαίου. Αυτό το κίνημα πιστεύω, που είναι πιο ορμητικό από το κίνημα του ΄60, γιατί το έχω ζήσει, ή και της αντίστασης, μπορεί να βάλει τη σφραγίδα του.

ΠτΘ: Σας αιφνιδίασε η παρουσία νέων στις εκδηλώσεις του αντιπολεμικού κινήματος;

Γ.Π.: Εν μέρει, γιατί εξαιτίας της εργασίας μου συναναστρέφομαι με νέα παιδιά. Ομολογουμένως στην Ελλάδα το ωραίο, το φρέσκο είναι οι μαθητές. Το φοιτητικό κίνημα δίνει το «παρών», αλλά έχει τα βαρίδια της παραταξιοποίησης και πιστεύω ότι τα κόμματα δρουν ανασταλτικά για την ανάπτυξη του,- δεν ήταν έτσι αμέσως μετά την μεταπολίτευση, οι φοιτητικές παρατάξεις ήταν πιο ανοιχτές πιο μαζικές. Πιστεύω όμως ότι το αντιπολεμικό κίνημα μπορεί να ήταν έκπληξη σε όλους αλλά ήταν κυρίως στις εξουσίες. Οι επιθέσεις εναντίον των διαδηλωτών δείχνουν ένα φόβο απέναντί του.

ΠτΘ: Πιστεύετε ότι όλα αυτά τα οποία συμβαίνουν σήμερα επαληθεύουν τα λόγια του Λένιν ότι το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού είναι ο ιμπεριαλισμός;

Γ.Π.: Μπορεί όσα συμβαίνουν σήμερα να τα χαρακτηρίσει κανείς άκρατο φιλελευθερισμό, ειδικά στις ΗΠΑ όπου η εξουσία έχει στοιχεία φασιστικά και φονταμενταλιστικά. Πιστεύω ότι αυτά τα λόγια του Λένιν είναι σημαντικά, αλλά δεν ξέρω στην πράξη τι θα γίνει, ωστόσο πιστεύω ότι τα συμβαίνοντα είναι στοιχεία μιας αυτοκρατορίας σε μεγάλη κρίση.

Α.Τ.: Αυτή η με τη βία επιβολή της κυριαρχίας των ΗΠΑ δεν σημαίνει την διαιώνισή της, αλλά την αρχή του τέλους της μονοκρατορίας. Και, όπως έλεγαν οι αρχαίοι Αθηναίοι όταν έκαναν την εκστρατεία στη Σικελία και καταποντίσθηκαν, όταν μία υπερδύναμη θέλει να αποδείξει με την αλαζονεία της ότι έχει την υπεροπλία και την κυριαρχία στη δύναμη τότε αρχίζει το τέλος της.

ΠτΘ: Σας ευχαριστούμε πολύ.

Γ.Π. – Α.Τ.: Κι εμείς σας ευχαριστούμε.

Α.Π.

Σε αυτή τη συγκυρία, που πολλοί δήμαρχοι και νομάρχες ασκούν κυβερνητική πολιτική και οι της Ν.Δ. παίζουν με τον αέρα ότι θα είναι η εξουσία στις επόμενες εκλογές, νομίζω ότι η θέση για αντιπροσωπευτικά προεδρεία ή και αναλογικά θα ήταν σωστότερη. Η πολιτική συγκυρία οδηγεί σε πόλωση μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων, ο ΣΥΝ, όπως και οι σύμμαχες δυνάμεις του, και στο χώρο διαλόγου της αριστεράς, που πολλές φορές πορεύτηκαν μαζί και πήγαν πολύ καλά και στις νομαρχιακές και στις δημοτικές εκλογές, θα έπρεπε συλλογικά να δουν και αυτή την άποψη και να δράσουν αντιστοίχως

Στην παγκόσμια αντίσταση ενάντια στον πόλεμο δοκιμάζεται η δυνατότητα διεκδίκησης ενός εναλλακτικού κόσμου, μιας διαφορετικής παγκοσμιοποίησης που θα έχει διαφορετικούς όρους διακυβέρνησης. Στην πανευρωπαϊκή αντίσταση, στην αντίσταση των λαών της Ευρώπης ενάντια στον πόλεμο δοκιμάζεται η πιθανότητα διεκδίκησης μίας άλλης Ευρώπης και ίσως ενδεχομένως από τα κάτω. Ζούμε περίοδο αντιφάσεων και μάλιστα πολλαπλών

Το αν κρίνουν οι ΗΠΑ, που είναι αυτοκρατορία, ότι ο ΟΗΕ δεν τις εξυπηρετεί σήμερα, με αυτούς τους παράφρονες που έχουν στην εξουσία και με την υποστήριξη των εταιρειών, πιστεύω ότι είναι ικανές να προχωρήσουν ως και την κατάργησή του. Από την άλλη, όμως, υπάρχουν αντιστάσεις, υπάρχουν ομάδες κρατών και κυρίως το λαϊκό κίνημα, αν και δεν νομίζω ότι ο ΟΗΕ εκφράζει τα fora που υπερασπίζονται τους κανόνες ασφάλειας και διεθνούς δικαίου. Αυτό το κίνημα, που είναι πιο ορμητικό από το κίνημα του ΄60, γιατί το έχω ζήσει, ή και της αντίστασης ακόμα, μπορεί να βάλει τη σφραγίδα του

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.