Της πρωτοχρονιας και των νεων
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ακούω συνεχώς πως «το μέλλον είναι οι νέοι». Βέβαια έως τώρα πάντα ως γνωμικό μου φαινόταν άτοπο καθώς στην χώρα μας, στην Ελλάδα που μεγάλωσα και ζω εγώ, οι νέοι κάθε άλλο παρά φωνή και βήμα έκφρασης των απόψεών τους έχουν. Μέχρι τώρα λοιπόν δεν καταλάβαινα που μπορεί να βρει εφαρμογή η παραπάνω φράση και ήμουν υπέρμαχος της άλλης έκφρασης που λέει πως «το μέλλον ανήκει σ’ αυτούς που το προετοιμάζουν». Στην περίπτωση της χώρας μας έως τώρα, όλοι οι παλιοί…
Φέτος όμως είχα τη μεγάλη χαρά να αρχίσω να αμφισβητώ τις έως τώρα απόψεις μου, τουλάχιστον πάνω στο ζήτημα αυτό, μέσα από γεγονότα και καταστάσεις που μου τις διέψευσαν απολύτως, αποδεικνύοντας πως οι νέοι και είναι «παρόντες» και άποψη έχουν και είναι αποφασισμένοι πλέον να ακουστούν και να διεκδικήσουν. Έτσι στον «ΠτΘ» ο οποίος πλέον «ανήκει» στους νέους, τις απόψεις, τις ιδέες, τα όνειρα και τα λάθη τους, δεν θα μπορούσε παρά να δώσει στους νέους το βήμα για να τον απολογισμό της χρονιάς που πέρασε και τις ελπίδες τους για το μέλλον. Οκτώ νέοι λοιπόν καταθέτουν τις απόψεις τους στις σελίδες του «ΠτΘ» ευχόμενοι τα όνειρα και οι ελπίδες τους να βρουν επιτέλους έδαφος.
Ο λόγος στους ίδιους …
Ηρακλής Τζαφέτας «Το 2014 τα δημόσια αγαθά πέθαναν, ο δημόσιος κοινωνικός χώρος έχασε το νόημά του, η δημοκρατία μύρισε πιο πολύ φασισμό»
Η χρονιά που μας πέρασε, και όχι μόνο, αδιαμφισβήτητα ήταν η χρονιά που φοβήθηκα πιο πολύ. Φοβήθηκα πιο πολύ τους ανθρώπους. Τους φοβήθηκα γιατί ήταν πολλοί αυτοί οι οποίοι έκαναν πως δεν ζούσαν σε αυτόν τον τόπο. Γύριζαν το κεφάλι στα δύσκολα και δεν ήθελαν να κοιτάξουν ούτε τι γίνεται στον κόσμο, αλλά ούτε να κοιτάξουν τους υπολοίπους που πάλευαν στα μάτια. Σιώπησαν και έκλεισαν τα μάτια ακόμα πιο πολύ.
Σιώπησαν και έκλεισαν τα μάτια όταν 300 και πλέον συνάνθρωποί τους διώκονται ποινικά επειδή αγωνίζονται για τον καθαρό αέρα, την γη και την ελευθερία στις Σκουριές, στην Β.Α. Χαλκιδική, όταν χιλιάδες άλλοι (τα τελευταία χρόνια της κρίσης) αυτοκτονούν σε δημόσιους χώρους, όταν μαθητές διώκονται για τον αγώνα τους διεκδικώντας τα αυτονόητα, όταν το Αιγαίο και η Ομόνοια γεμίζουν πτώματα μεταναστών, όταν οροθετικές γυναίκες σε μία χώρα που πλασάρεται και βασιλεύει ο σεξισμός και η πατριαρχία διαπομπεύονται με τον χείριστο τρόπο από τον Υπουργό Υγείας, όταν ένας 20χρονος Ρωμανός για να διεκδικήσει το δικαίωμά του στην μόρφωση βάζει μπροστά το σώμα του και τη ζωή του, όταν, όταν, όταν…
Τι να πρωτοθυμηθώ για το 2014 που αφήνουμε πίσω. Γεγονότα που οφείλουμε ωστόσο να θυμόμαστε, όλα μαζί και κάθε ένα ξεχωριστά, καθώς αν επικρατήσει η λήθη το μόνο που θα καταφέρουμε είναι το 2015 να γίνουμε ηλίθιοι.
Δεν θα αξιολογήσω το 2014 σαν χρονιά αλλά σίγουρα θα αξιολογήσω αυτούς που το κατέστρεψαν. Και θα τους αξιολογήσω μέσα από την τέχνη μου και στο δρόμο. Άλλωστε είναι οι ίδιοι που θέλουν τώρα να αξιολογήσουν και εμένα σαν εκπαιδευτικό σε ένα σχολείο που δεν έχει θέρμανση στις τάξεις, δεν έχει φωτοτυπικά, δεν έχει τον απαραίτητο αριθμό εκπαιδευτικών και δεν μπορεί να καλύψει πλήρως τις εκπαιδευτικές ανάγκες των μαθητών του.
Το 2014 τα δημόσια αγαθά πέθαναν, ο δημόσιος κοινωνικός χώρος έχασε το νόημά του, η δημοκρατία μύρισε πιο πολύ φασισμό.
«Ξεχάσαμε να κάνουμε όνειρα»
Σε ό,τι αφορά τη χρονιά που ξεκινά, ο όρος προσδοκία έχει ταυτιστεί με την λέξη ευχή, οπότε υπό αυτήν την έννοια δεν έχω καμία προσδοκία γι’ αυτό αλλά στόχους. Το 2015 λοιπόν θα χαιρόμουν πολύ αν έβλεπα τον κόσμο να ονειρεύεται και πάλι. Γιατί δυστυχώς ξεχάσαμε να κάνουμε όνειρα. Ο μόνος στόχος είναι να είμαστε πιο πολλοί στον αγώνα. Στον αγώνα για τα όνειρά μας, για την αξιοπρέπειά μας, για την ελευθερία, για την γη, για την ΠΑΙΔΕΙΑ, για να επανανοηματοδοτήσουμε το δημόσιο και κοινωνικό χώρο.
Το 2015 να μας βρει στην κίνηση… Σε μια κίνηση συνεχόμενη που θα μας δίνει κάθε στιγμή ζωή και ενέργεια να συνεχίσουμε… Άλλωστε όπως είπε και μία γερμανίδα χορογράφος που ακούει στο όνομα Pina Bausch
«Δεν με ενδιαφέρει πώς κινούνται οι άνθρωποι, αλλά τι τους κινεί».
Υ.Γ. Αυτός ο κόσμος αλλάζει Κεμάλ.
Ελίνα Ζωιτάκη «Είμαστε όλοι πνιγμένοι στο Αιγαίο»
Δεν είχε προλάβει να ξεκινήσει το 2014 και ήδη είχαμε αρχίσει να μετράμε νεκρά κορμιά μεταναστών στο Αιγαίο. Γεμίσανε τα σύνορα ψυχές ανθρώπων που προσπαθώντας να σωθούν από τη λαίλαπα του πολέμου, αναζητώντας ένα ευρωπαϊκό καταφύγιο ήρθαν αντιμέτωποι με την κρατική αναλγησία και με το πιο σκληρό πρόσωπο της ανθρώπινης φύσης, της αλληλοεξόντωσης…
Και κάπου εδώ έρχεται το δίλημμα… Ποιος είναι χειρότερος; Η ελληνική πολιτεία, η οποία πέρα από την αισχρή πολιτική των στρατοπέδων συγκέντρωσης και της ανυπαρξίας αποτελεσματικού σχεδιασμού πρόληψης της διασυνοριακής δουλεμπορίας γίνεται ηθικό αυτουργός της φυσικής και ψυχικής εξόντωσης των μεταναστών ή όλοι όσοι συνηθίσαμε, σαν κάτι το απολύτως φυσιολογικό, να αντιμετωπίζονται ανθρώπινα όντα χειρότερα και από τα σκουπίδια.
Αν πετάξεις μια σακούλα με σκουπίδια στη θάλασσα όλο και κάποιος Ατενίστας θα σε «κράξει»… Αν πετάξεις έναν Σύρο πρόσφυγα δεν θα το μάθει κανείς.
Και οι πολίτες της ναζιστικής Γερμανίας δεν είδαν ποτέ τους Εβραίους, τους τσιγγάνους και του ομοφυλόφιλους να πεθαίνουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αυτό όμως δεν τους καθιστά λιγότερο υπεύθυνους.
Όσο περισσότερο αποκτηνώνεται η ελληνική κοινωνία, όσο περισσότερο θεωρεί ότι το δράμα των Παλαιστινίων, των Σύρων ή των Αφγανών δεν την αγγίζει, τόσο πιο εύκολο θα τις επιβάλλουν νέα μέτρα λιτότητας και καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Αν δεν μπορούμε να το δούμε ανθρωπιστικά ας το δούμε τουλάχιστον εγωιστικά. Είμαστε όλοι πνιγμένοι στο Αιγαίο.
Η χρονιά που πέρασε, μας δίδαξε πως με πείσμα και μαζικούς κινηματικούς αγώνες όλα είναι εφικτά. δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα από αυτό της νίκης του Ρωμανού. Ο Νίκος Ρωμανός ταπείνωσε την κυβέρνηση για πρώτη φορά μετά την επιβολή του μνημονίου. Είχε φυσικά στο πλευρό του αρκετούς αλληλέγγυους – αρκετούς στο δρόμο και ελάχιστους μέσα στη Βουλή.
Το πρόβλημα είναι ωστόσο, όπως μας θύμισαν τουλάχιστον 500 Ευρωπαίοι πανεπιστημιακοί, μαζί με τον Νίκο Ρωμανό πραγματοποίησαν απεργία πείνας και οι Σύροι πρόσφυγες διεκδικώντας εξίσου δίκαια και απόλυτα νόμιμα αιτήματα.
Εδώ έχουμε μια αντεστραμμένη εικόνα της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα. Μπορεί να είμαστε υπερήφανοι για το αντιφασιστικό κίνημα που δημιουργήθηκε μετά τη δολοφονία του αλλά αν είχαμε αντιδράσει όταν η Χρυσή Αυγή δολοφονούσε μετανάστες ο Παύλος Φύσσας θα ήταν σήμερα μαζί μας.
Όσοι αδιαφορούν για λαούς που ζητούν απεγνωσμένα βοήθεια σύντομα στρέφονται και εναντίον των ομοεθνών τους.
Αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα και θα πρέπει να δείξει μέσα στο 2015 είναι αληθινή αλληλεγγύη σε όσους τη χρειάζονται και σε όσους τη δικαιούνται – όχι μια εθνικιστή αλληλεγγύη «μόνο για Έλληνες».
Αλέξανδρος Τσιρώνης «Απόψεις ενός αισιόδοξου και φιλόδοξου ανθρώπου… μπορεί και ευτυχισμένου…»
Το 2014 αποτέλεσε μία ιδιαίτερα απολαυστική χρονιά, με προσωπικούς όρους, με την ιδιαιτερότητά της να έγκειται στην κατάρριψη της ρουτίνας μέσα από επαναλαμβανόμενες ωστόσο καθημερινές διαδικασίες.
Η ρουτίνα, έννοια συνυφασμένη με την πλήξη και με καθαρά αρνητική χροιά, απαντάται σπάνια στη ζωή ενός (Έλληνα) φοιτητή. Και αυτό γιατί η ελληνική νοοτροπία ενέχει μία σπάνια δυσαναλογία, αυτή που διαχωρίζει τον συνολικό ελεύθερο χρόνο ενός ανθρώπου από άπλετο σε μηδαμινό, χωρίς ενδιάμεσες τιμές. Έτσι λοιπόν το ρεπερτόριο της καθημερινότητας έχει αφενός βόλτες, χόμπι, ξενύχτια και κραιπάλες πάσης φύσεως και αφετέρου δε αγώνες ενάντια στο ρολόι, με ποιοτικές αποδόσεις τελευταίας στιγμής. Αν μη τι άλλο, το συνολικό ισοζύγιο φαντάζει φυσιολογικό.
Οι προαναφερθείσες βόλτες ωστόσο αποτελούν όρο ιδιαίτερα ευρύ και είναι μείζονος σημασίας. Είναι μικρά καθημερινά πολιτισμικά ταξίδια ποικίλλων μορφών που εν τέλει αποτελούν σημαντικές συνιστώσες της συνολικής ιδιοσυγκρασίας ενός φοιτητή, επομένως και ενός μετέπειτα ενεργού πολίτη. Είναι πηγές καθημερινής δύναμης, τόποι αυτομόρφωσης και ανταλλαγής απόψεων, κάτι σαν το πανεπιστήμιο αυτούσιο. Συνδυάζονται αρμονικά με το καθήκον κάθε υφής, ακόμα και αν ο ρόλος τους είναι να σε γεμίσουν τύψεις για την ποσότητά τους – ήτοι την απειθαρχία σου. Και αυτό προέρχεται από ένα άτομο αρκετά απείθαρχο.
Μία ημέρα απέχει από σήμερα ο καινούργιος χρόνος. Θα προσδοκούσα πολλά ιδεατά. Θα είχα πολλά, ουτοπικά. Χαριτολογώντας εν μέρει, είναι προτιμότερο τα προβλήματα που σε περιβάλλουν να αποτελούν προσωπική υπόθεση και να έχουν επίκεντρο εφαρμογής τον εαυτό μας, καθώς έτσι – στα νεανικά παντοδύναμα αθάνατα μάτια – έχουν προφανή τρόπο επίλυσης ή ίσως σημαντικότερα καταπολέμησης. Επειδή λοιπόν απεχθάνομαι το συναίσθημα αυτό της ανισχυρότητας, δεν θα αναλωθώ στην περιγραφή των διεθνών ή έστω εθνικών μέτρων προσδοκιών μου. Και ας μη μου πάει η αβελτηρία, ούτε καν λεκτικά. Θα ζητήσω λοιπόν μία επανάληψη ρεπερτορίου ως έχει, ή μάλλον ως είχε, και θα δηλώσω μετέπειτα ικανοποιημένος.
Αυτά από έναν αισιόδοξο και φιλόδοξο άνθρωπο. Μπορεί και ευτυχισμένο…
Εμπρού Γιουσούφ «Το 2015 να είναι μια χρονιά που θα κάνουμε προσπάθειες για να φέρουμε τον κόσμο στα μέτρα μας πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του»
«Αυτό που έχει σημασία στη ζωή δεν είναι τι σου συμβαίνει, αλλά τι θυμάσαι και πώς το θυμάσαι» είπε ο Gabriel Garcia Marquez. Εσείς τι θα θυμάστε από το 2014 που σε λίγες μέρες τελειώνει; Και πόσα πράγματα θα χωρέσουν ακόμα σε αυτές τις μέρες που έχουν μείνει;
Ο καιρός μάλλον βιάζεται. Περνάει γρήγορα και ανησυχώ πως δεν θα προλάβω να κάνω όλα όσα θέλω και θα θέλω να κάνω. Δεν θα σας πω το τι μου έχει συμβεί το 2014, θα σας πω το πώς τα θυμάμαι εγώ. 365 μέρες δεν είναι λίγες και μέσα σε μία μέρα χωράνε άπειρα πράγματα. Αποκλείεται λοιπόν να τις θυμάμαι όλες. Ο άνθρωπος θυμάται όσα θέλει να θυμάται. Θυμάμαι να κυκλοφορώ σε κάτι στενά και να ακούω τα φτερουγίσματα από τα περιστέρια να μου μιλάνε για τις μέρες που έρχονται. Να μου δίνουν ελπίδες για το αύριο. Θυμάμαι που για μια στιγμή τους πίστεψα, ξέχασα όλα τα ψέματα που μας είπαν όλα αυτά τα χρόνια. Ξέχασα όλους όσους φταίνε για την κατάστασή μας σήμερα. Ξέχασα την προσπάθεια που κάνουν κάποιοι για να αλλάξουν το σύστημα και να το φέρουν στα μέτρα τους που μας ξεπερνάνε. Δεν παύω όμως να ελπίζω για καλύτερες μέρες και δεν περιμένω να αλλάξουν τα πράγματα από τη μία μέρα στην άλλη.
Εύχομαι λοιπόν το 2015 να είναι μια χρονιά που θα κάνουμε προσπάθειες για να φέρουμε τον κόσμο στα μέτρα μας πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του.
Χασάν Γιουνούς «Για το 2015 εύχομαι μικρά θετικά βήματα σ’ όλους του τομείς ώστε να αρχίσουμε ξανά να ελπίζουμε»
«Πόσα γρήγορα πέρασαν τα χρόνια δε καταλάβαμε», «γιατί η κάθε χρονιά περνάει αστραπιαία» και «το καινούργιο έτος να σας προσφέρει ό,τι επιθυμείτε»! Μερικές εναλλακτικές εκφράσεις που διαμορφώνουν τους διαλόγους μας γενικά με τους γύρω μας, στερεότυπες εκφράσεις του Δεκέμβρη.
«Η οικονομική που μεταμορφώνεται σε κοινωνική κρίση»
Κατά την άποψή μου το έτος ως μια έννοια συμβολική και ψυχολογική στη ζωή κάθε ανθρώπου κατρακυλά διαφορετικά για καθέναν. Αφού βασιζόμαστε περισσότερο στα γεγονότα. Για μένα το 2014 δε διαφέρει και τόσο πολύ από το 2013 ούτε από το 2012 στο κοινωνικό-οικονομικό επίπεδο. Αφού σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς επικρατεί μια αυστηρή πραγματικότητα. Την πραγματικότητα αυτήν την ονομάζουμε Οικονομική Κρίση της Χώρας. Με βάση το γεγονός αυτό αρχίζει μια περίοδος, ένα χρονικό διάστημα που βασανίζει πρώτα την «οικιακή»οικονομία κάθε ατόμου και απλώνεται σε κάθε γωνιά της κοινωνίας. Έτσι η οικονομική κρίση μεταμορφώνεται σε κοινωνική κρίση.
Πιστεύω ότι η οικονομική κρίση βρίσκεται στην ακμή της, εξαιτίας αυτού δε μπορώ να εκθέσω κάποια θετικά στοιχεία για το έτος 2014, αφότου οι κρίσεις διαμορφώνουν χαρακτήρες (σκληρή πραγματικότητα γεννά τον σκληρό άνθρωπο). Αξιολογώντας το έτος 2014 προσωπικά έχω συνηθίσει να ακούω πιο έντονα τις συγκεκριμένες λέξεις όπως δωροδοκίες, μιζέρια, φόρους, πρώτη δόση και ούτω καθεξής. Ενώ πριν λίγα χρόνια είχαμε «υποθέσεις» και έγχρωμα σκάνδαλα αλλά με την πάροδο του χρόνου ολοένα και περισσότερο μαυρίζει η εικόνα. Αγνοώ πια και αναρωτιέμαι αν είναι καλό ή κακό αλλά οι λέξεις αυτές δε με επηρεάζουν πια τόσο βαθιά ώστε να είμαι καχύποπτος, όπως είπαμε έχουμε συνηθίσει. Δηλαδή ως δέκτης των ΜΜΕ δεν εντυπωσιάζομαι στην πρόσληψη του μηνύματος.
Σε μια τέτοια περίοδο αναρωτιέμαι τι και πώς να προσδοκώ σε κάτι; Για την ελπίδα χρειάζεται έστω και μια μικρή σπίθα μια μικρή αιτία. Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές, πάει η εποχή του ρομαντισμού. Επιπλέον για να προσδοκώ σε κάτι πρέπει να εντοπιστεί ένα σταθερό στόχος. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχω στόχους αλλά μέσα σε αστάθεια, ασταθείς είναι και οι προσδοκίες. Σκέφτομαι ότι ο άνθρωπος πρέπει να αυτοσυγκεντρωθεί για την υλοποίηση των στόχων του αδιαφορώντας αν είναι απελπισμένος ή όχι. Η ελπίδα δεν είναι η λύση.
«Χωρίς βήμα η ελπίδα είναι ψευδαίσθηση»
Τουλάχιστον εύχομαι τη χρονιά 2015 και μετά να δούμε μικρές εξελίξεις προς το καλό, μικρά βήματα σ’ όλους του τομείς ώστε να ευελπιστούμε. Βέβαια δε πιστεύω ότι θα καλυτερεύσουν τα πράγματα εντός 2015, παρ’ όλα αυτά ο άνθρωπος επιθυμεί να προβλέπει ακόμη και μικρά βήματα για βελτίωση. Χωρίς βήμα η ελπίδα είναι ψευδαίσθηση. Από την άλλη τη λύση δεν τη ψάχνω στο Εξωτερικό. Εννοώ τους μελλοντικούς δασκάλους, καθηγητές, ακαδημαϊκούς, πανεπιστημιακούς που φεύγουν σαν εξόριστοι των εαυτών τους, κάποιος πρέπει να μείνει εδώ. Εύχομαι λοιπόν κάποιοι πτυχιούχοι να μείνουν κι εδώ υπάρχει δουλειά και μάλιστα πάρα πολύ μεγάλη δουλειά.
Τελειώνοντας θέλω να πω ότι με τη νέα χρονιά δε περιμένω μεγάλες αλλαγές και δε προσδοκώ σε κάτι ιδιαίτερο. Εν συντομία προσωπικά επιθυμώ να δουλέψω και για την κοινωνία εύχομαι καλύτερο μέλλον. Καλή χρονιά σε όλους.
Βασίλης Κυριάκου «Καμιά φορά φετιχοποιούμε ό,τι περπατάει στο πεζοδρόμιο και συγκρούεται»
Στην θύμηση του Ρε-Αλέξη
2014- «Ήρτασιν χρόνοι δίσεκτοι, χρόνοι καταραμένοι…»
2014… «Ήρτασιν χρόνοι δίσεκτοι,χρόνοι καταραμένοι…». Κάπως έτσι αρχίζει μια στροφή της 9ης Ιουλίου 1821, ποίημα, του Βασίλη Μιχαηλίδη ενός από τους μεγάλους ποιητές της Κύπρου.
Για το 2014 όμως έμαθα όμως ότι « …πλέον δεν κρεμάτε τους ανθρώπους όπως τότε στο Σόχο, έτσι δεν είναι; Αλλά τους βάζετε σε ένα θάλαμο αερίων με δηλητήριο, ή τους καίτε στο κτήριο Συνδικάτων στην Οδησσό, τους σκοτώνετε με έξυπνες βόμβες κάτω στη Λωρίδα της Γάζας όταν παίζουν αμέριμνα μπάλα, σκοτώνετε άστεγους όπως ο Τζόναθαν που άφησε την τελευταία του πνοή έξω από τη Βουλή της Ιρλανδίας στο Δουβλίνο ή απλά αυτοκτονούν δύο άνθρωποι την ημέρα στην Ελλάδα χωρίς να παίρνει κανείς χαμπάρι! Πολύ πιο πολιτισμένο. Εκείνη την εποχή στο Σόχο, η αγγλική κυβέρνηση κρέμασε δύο νεαρούς Ιρλανδούς γιατί ζητούσαν το αυτονόητο! Την απελευθέρωσή τους από την Αγγλία! Και η Έλεανορ έκλαιγε χωρίς σταματημό».
Βέβαια το κείμενο ως κείμενο έχει γραφτεί πριν καμιά δεκαριά χρόνια από τον αμερικανό διανοητή, τον Χάουαρντ Ζιν. Θα είναι επίκαιρο όμως και το 3000 μ.Χ. αν υπάρχει μέχρι τότε ο πλανήτης γη και ο καπιταλισμός, άρα θα χωράνε και οι αντίστοιχες διασκευές.
Η πλάκα πάντως με την επανάληψη της ιστορίας είναι ότι δυσκολευόμαστε να μαθαίνουμε από αυτήν. Καμιά φορά φετιχοποιούμε ό,τι περπατάει στο πεζοδρόμιο και συγκρούεται. Κι ας φοράει και την προβιά του λύκου, χαιρετάει όπως χαιρετάει, έχει την οσμή την γεωπολιτική του φυσικού αερίου, το σεντόνι του Ευρωπαϊκού κεκτημένου και το κούρεμα το παλαιό και το νέο! Ναι, τα κουρέματα είναι και δύο – πέραν απ’ αυτό που μας έκαναν οι εταίροι στο νησί-! Το γνωστό, το σκαλπ που το σοβαρό του κομμάτι ψηφίζει και ΠτΔ και το άλλο το χειρότερο που ρέει σε στοιχισμένες αποχαυνωμένες συνειδήσεις και πολιτεύεται ενώ δηλώνει απολιτίκ! Αυτό είναι και το πιο επικίνδυνο.
Eξηγούμαι:
«Γεια σας. Είδα το έργο σας, την παράστασή σας τέλος πάντων. Πάρα πολύ καλή η προσπάθειά σας, δουλεμένη, φάνηκε. Αλλά δεν μ’ άρεσε! Δεν μ’ άρεσε καθόλου το έργο. Γιατί αυτός ο ήρωας, ο Μαρξ μ’ έφερε σε δύσκολη θέση. Εγώ δεν ασχολούμαι με την πολιτική ούτε με τα κόμματα. Και ήθελε αυτός ο τύπος, ο ήρωας να διαλέξουμε μεριά. Μ’ έβαλε σε δίλημμα! Και εγώ επειδή δεν ασχολούμαι με την πολιτική αναγκάστηκα να πάρω θέση εναντίον του! Θα μπορούσατε να παίζατε ένα πιο ανοιχτό έργο. Αδικείτε τους εαυτούς σας. Αυτό με προβλημάτισε. Το είδατε άλλωστε. Είχα φάει όλα τα φιστίκια από την νευρικότητά μου!».
Η απάντησή του μ’ ενθουσίασε! Γιατί αναγκάστηκε να πάρει θέση. Υπέρ ή Κατά. Και η εποχή μας δεν αντέχει τα μεσοβέζικα. Τα προωθεί η αλήθεια για να γεμίσει τα κενά με διάφορα Ποτάμια, Ρίζες και Βάκχους με γυμνασμένους κοιλιακούς αλλά στο τέλος όλες αυτές οι απολιτίκ μέσες λύσεις καταλήγουν στην αγκάλη του ισχυρού…του Γολιάθ! Αυτό είναι και το δεύτερο και πιο ανατριχιαστικό κούρεμα της εποχής. Απολιτίκ, αδιάφορος με τα κοινά, ντύσιμο καθώς πρέπει, τρόπους καθώς πρέπει, γκάτζετ φιλοδυτικό προφίλ με ξένας γλώσσας και ευρωπαϊκό στάτους! Το κούρεμα αν το προσέξετε ομοιάζει με του Αδόλφου. Ανατριχιαστικό τουλάχιστον. Ο αδιάφορος πάντως δεν θα αδιαφορήσει για το κουφάρι του διπλανού του. Θα πέσει πάνω του σαν μαύρο κοράκι!
2015- «Ν’ απαλλαχτούμε από τους δηλωσίες φιλίας, αγάπης, οικογενείας»
Εξ ιδίων θα κρίνω τ’ αλλότρια. Κατοχυρώνεται στον Τσαρούχη η φράση “στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις!’’. Πρέπει ν’ απαλλαχτούμε από τους δηλωσίες φιλίας, αγάπης, οικογενείας. Ας είναι ελάχιστοι αυτοί οι οποίοι θα πράττουν για την καλή μας διάθεση. Ας απαλλαχτούμε από τα βαρίδια. Χωρίς σύγκρουση και στον ίδιο μας τον μικρόκοσμο μας δεν κάνουμε τίποτα! Το μεγαλύτερα σύμβολα και αισιόδοξα γεγονότα της χρονιάς που πέρασε ήταν τρία:
Α. η αντιφασιστική μάχη και το σταμάτημα της προέλασης των φασιστών στην Ουκρανία που είχαν την στήριξη της Ε.Ε.
Β. η μάχη που δίνουν οι Κούρδοι και κυρίως η χειραφετημένη γυναίκα στην πόλη Κομπάνι που τα βάζει με το αποκρουστικό τέρας του ισλαμοφασισμού, δημιούργημα των ΗΠΑ και του ΙΣΡΑΗΛ
Γ. η νίκη που πέτυχε ο Ν.Ρωμανός που τα έβαλε με τη μαμά και το μπαμπά κράτος και κατάφερε δυο τινά: Nα «ενώσει» όλο αυτό το κομμάτι της παραδοσιακής κομμουνιστικής αριστεράς μέχρι και τον αναρχικό χώρο σε μια μάχη απέναντι στην ανθρωποφάγα κρατική μηχανή. Και το άλλο, είναι να ξεσκεπάσει την μάσκα όλων αυτών των ήσυχων, αδιάφορων ανθρώπων που βρίσκουν μια φωλίτσα «και λένε καλά είναι εδώ». Η κατανάλωση εικόνων και αποσπασμάτων αλήθειας με μπόλικη σόγια-ψέματος συν χρυσόσκονη λήθης έφερε την «κανονικότητα» στη συνείδηση. Γλωσσοπλάστης πρωθυπουργός.
Τα κανονικά παιδιά όμως δεν έχουν άλλη μοίρα από το να πεθάνουν κα-νο-νι-κά!
Τα υπόλοιπα δεν έχουν άλλη επιλογή από το να κάνουν τις επιλογές τους και να διαλέξουν μεριά.
Μετά από δέκα χρόνια συνάντησα έναν αγαπημένο δάσκαλο από τις θεατρικές κατασκηνώσεις στην Κύπρο:
– Δάσκαλε, με συγκλόνισε η μάχη του μικρού! Έκανε μια μεγάλη μάχη για να σπουδάσει, έστω και αυτό! Και εμείς που είμαστε έξω απ’ τα κελιά τι ζωή ζούμε; Σπουδάζουμε κάτι που δεν θέλουμε και ζούμε έτσι για να ικανοποιήσουμε τους άλλους!
– Τα έβαλε με τον μπαμπά κράτος και νίκησε.
Χτες είδα την αυτοβιογραφική ταινία του Ίρβιν Γιάλομ. Ο κύκλος πρέπει να σπάσει εδώ και τώρα!
Εξάλλου εκτός από τον Προμηθέα Δεσμώτη, υπάρχει και ο Προμηθέας Ελευθερωτής!
Βάγια Ζυγογιάννη, Η έξοδος στο αδιέξοδο
Εδώ, στον παγωμένο θρόνο του 2014, η ανήσυχη φιγούρα της αειθαλούς Ελπίδας βρίσκει εύκολα κρυμμένες αφορμές για να ξεκινήσει την περιπλάνηση στις αναμνήσεις του έτους. Αφορμές κρυμμένες σε επίμονους στοχασμούς, στοχασμοί που προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα λογικό μονοπάτι σε δάση αδιέξοδα.
Ένας «λαβύρινθος» μοιάζει να είναι η κατάλληλη λέξη που παρομοιάζει καλύτερα τον πανοραμικό χάρτη του 2014. Με μία ματιά, καταλαβαίνει κανείς πως το «χρυσό νήμα» έχει διαχωριστεί σε δρόμους πολλούς, οι οποίοι δεν οδηγούν σε καμία διέξοδο. Κάθε δρόμος, ωστόσο, έχει κάτι το ιδιαίτερο, έχει τη δική του μοναδική πορεία, τη δική του ιστορία…
Η Ελπίδα δείχνει να μην ενδιαφέρεται διόλου για το αδιέξοδο τέλος. Βρίσκει και πάλι την αφορμή που πάντα αναζητά. Πετιέται με ενθουσιασμό (αυτόν τον ανεξάντλητο ενθουσιασμό) από το θρόνο της και ζητά να γνωρίσει την ιστορία του καθενός δρόμου.
Συναντά μελαγχολικές μελωδίες, που είναι αφιερωμένες σε αληθινές δυστυχίες, σε πόνους, απελπισίες και καημούς. Η Ελπίδα προχωρά σαλεύοντας με το ρυθμό έως ότου την προσοχή του βλέμματός της αποσπά ένας χρωματιστός καμβάς. Και της μιλά! Της εξιστορεί αληθινές ευτυχίες, χαμόγελα, χαρές και ομορφιές. Η Ελπίδα γνέφει με ένα μειδίαμα και νιώθει, ξαφνικά, μπερδεμένη.
Ψάχνει ένα μέρος να συλλογιστεί, ώσπου ηχηρές φωνές της αποσπούν την προσοχή. «Είναι άραγε φωνές ανθρώπων;», μονολογεί η Ελπίδα κι αισθάνεται έντονη την επιθυμία της να τους αντικρύσει στ’ αληθινά. Τρέχει και καταλήγει έκπληκτη απέναντι στο θέαμα ενός απέραντου πλήθους ανθρώπων! Σαστίζει και κρύβεται. Παρακολουθεί το πλήθος.
Οι άνθρωποι αυτοί δείχνουν αναστατωμένοι. Φιλονικούν μεταξύ τους. Οι μορφές τους είναι άγριες κι επιθετικές. «Δεν μοιάζουν με ανθρώπους», σκέφτεται η Ελπίδα και κατεβάζει το βλέμμα της χαμηλά. Τις σκέψεις της διακρίνουν συναισθήματα πρωτόγνωρα για την ίδια: θλίψη και απογοήτευση.
«Ελπίδα, πού είσαι; Ελπίδα!’», οι φωνές δύο νέων απομονωμένων από το πλήθος την καλούν. Η Ελπίδα αναστατωμένη ζητά να τους βρει, φωνάζει: «Εδώ είμαι! Παιδιά, εδώ είμαι!». Οι νέοι αντικρίζουν την Ελπίδα θλιμμένη κι εκπλήσσονται.
Τα βλέμματά τους συναντώνται…
«Μπορεί να ξέχασα που πάω
Και να ‘χεις πια χαθεί
Το δρόμο μόνη μου τραβάω
Και συ έχεις κουραστεί», τους τραγουδά η Ελπίδα με μάτια υγρά. *
Κι έπειτα, σιωπή…
Το κορίτσι διακόπτει αυθόρμητα την βουβή στιγμή, πιάνει το χέρι του αγοριού και κοιτάζονται με ματιά θαρραλέα, δυναμική και γεμάτη ζωή. «Σε αναζητούμε συνεχώς, Ελπίδα. Ήμασταν βέβαιοι ότι θα σε βρούμε. Πάμε!», λένε οι δύο νέοι στην Ελπίδα και την τραβούνε προς το πλήθος.
Οι νέοι προχωρούν αποφασιστικά και η Ελπίδα βρίσκεται ανάμεσά τους. Η Ελπίδα συνειδητοποιεί πως ξάφνου, αβίαστα βρήκε το σκοπό της. Το πλήθος ανταποκρίνεται στο βήμα τους, παύει τις φιλονικίες κι ακολουθεί τους νέους και την Ελπίδα.
«Και κάπως έτσι, δημιουργήθηκε ένας καινούργιος δρόμος στο χάρτη του 2014, ένας δρόμος φωτεινός, ένας δρόμος που τον φωτίζουν οι άνθρωποι ενωμένοι σε μία κοινή πορεία. Φρόντισε, λοιπόν, να διατηρήσεις το φως τους λαμπερό. Φρόντισε να τους οδηγήσεις στο τέλος του λαβύρινθου. Να τους υπενθυμίζεις ανελλιπώς ότι η ζωή είναι μία, μία και μοναδική. Να μην σταματήσεις να τους προκαλείς να αγωνίζονται, να μάχονται, να προσπαθούν, να… ελπίζουν! Τα δώρα που σου παραδίδω είναι όλα εδώ και είναι ό, τι χρειάζεσαι για να πετύχεις το σκοπό αυτό: Υγεία, αγάπη, αλληλεγγύη, πίστη, επιμονή, αισιοδοξία κι ελπίδα.
Σου εύχομαι: “Καλή τύχη 2015!”. Ή καλύτερα: “Καλή θα είναι η τύχη 2015! Θα είναι όλα καλά! Χρόνια πολλά σε όλους! Ευτυχισμένος ο νέος χρόνος!’”», είπε η Ελπίδα στο 2015 και παρέδωσε το θρόνο της.
* «Σκιές», Μουσική / Στίχοι: Τσαλιγοπούλου Ελένη/Ιωαννίδης Αλκίνοος
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
