Προς την ελληνοτουρκικη συμφιλιωση

Ποικίλουν οι απόψεις για το πότε ξεκίνησε η προσέγγιση ανάμεσα σε Αθήνα και Άγκυρα.

Για μερικούς η προσέγγιση ξεκίνησε μετά από το μεγάλο σεισμό, το καλοκαίρι του 1999, όταν η αμοιβαία στοργή που ένιωσαν οι δύο λαοί οδήγησε στην προσέγγιση.

Για τους άλλους ξεκίνησε με το τέλος της εποχής Πάγκαλου και με την αρχή της εποχής Γ. Παπανδρέου, με την υιοθέτηση μιας πολιτικής από την Αθήνα που δεν προσπαθεί να φέρει την Άγκυρα στο σωστό δρόμο χρησιμοποιώντας την απειλή του εξοστρακισμού από την Ε.Ε. Όμως η προσέγγιση, που ίσως έκανε την Ελλάδα πιο ειλικρινή συμπαραστάτη της Τουρκίας, συνέχισε με τη μεγάλη αποδοχή που βρήκε αυτή στον τουρκικό και ελληνικό λαό.

Ετσι έπεσε το ελληνοτουρκικό τείχος. Το ελληνοτουρκικό τείχος συνεχίζει όμως να υπάρχει στην Κύπρο. Την φύλαξη του τείχους της Κύπρου ανέλαβαν εκείνοι που ήθελαν να εμποδίσουν έμμεσα την Τουρκία προς την κατεύθυνση της Ε.Ε. Όμως η νέα κυβέρνηση που συγκροτήθηκε με τις εκλογές τις 3 Νοεμβρίου 2002 άλλαξε τις ισορροπίες στην Άγκυρα. Παρά τις αναποφάσιστες και ασταθείς στάσεις της κυβέρνησης του ΑΚ, έθεσε το ζήτημα της λύσης στο νησί στη διάθεση της Άγκυρας. Οταν το μεγαλύτερο μέρος της αρμοδιότητας για το Κυπριακό τείχος έμεινε στους ώμους του Ντεκτάς, τότε βρέθηκε απέναντι σ΄ εκείνη την πλειοψηφία που επιζητά λύση.

Εάν εξετασθεί το θέμα σ΄ αυτό το πλαίσιο, η απόφαση του Ντεκτάς στις 22 Απριλίου για την ελεύθερη είσοδο, που ξάφνιασε όλο τον κόσμο, δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη.

Οποιος και να είναι ο σκοπός, το βήμα του Ντεκτάς φανέρωσε ξεκάθαρα τη βούληση των δύο λαών, που ζουν εδώ και 30 χρόνια απομονωμένοι μεταξύ τους, αλλά τελικά είναι άνθρωποι του ίδιου νησιού, για ένα κοινό μέλλον βασισμένο στην ειρήνη και στη δημοκρατία. Η λύση στην Κύπρο δεν ήταν ποτέ τόσο δυνατή. Ελπίζουμε να φτάσουμε σε αίσιο αποτέλεσμα και μέσα σ’ ένα χρόνο να μπει στην Ε.Ε. η Κύπρος, ως ενιαίο κράτος, και η Ελλάδα και η Τουρκία να κάνουν ένα ακόμα βήμα προς την ενοποίηση, κάτω από τη στέγη της Ε.Ε.

Ναι, ο ελληνικός λαός μπορεί να έχει προσδιορίσει την εθνική του ταυτότητα σε μεγάλο βαθμό κατά την περίοδο των απελευθερωτικών πολέμων κατά της Οθωμανικής – Τουρκικής Αυτοκρατορίας. Όμως η μεγάλη αλήθεια, πίσω από αυτήν την μερική αλήθεια, είναι ότι οι Τούρκοι και οι Έλληνες ως άνθρωποι έχουν αναπτύξει την ταυτότητά τους μέσα από μια συνύπαρξη που κράτησε αιώνες. Όπως πολλοί άλλοι, έτσι και εγώ θέλω από καρδιάς να ληφθούν ως μοντέλο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις οι γαλλογερμανικές σχέσεις,. Η Γαλλία και η Γερμανία, εδώ και πολύ καιρό άφησαν πίσω την έχθρα που οδήγησε στον παγκόσμιο πόλεμο. Στις 22 Ιανουαρίου γιορτάστηκε η 40η επέτειος της Συνθήκης Elysee που αντιπροσωπεύει τον ιστορικό συμβιβασμό των δύο εθνών. Σ΄ αυτά τα 40 χρόνια η Γαλλία και η Γερμανία αποτελούσαν τα δύο κράτη του κόσμου που έχουν τις πιο κοντινές σχέσεις. Η Γαλλική και η Γερμανική συνεργασία θεμελίωσε το πιο μεγάλο ειρηνικό και δημοκρατικό σχέδιο που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση, και σε ολόκληρο τον κόσμο αποτελεί τη μεγαλύτερη ελπίδα και εγγύηση για ένα ειρηνικό και δημοκρατικό μέλλον. Αυτό έδειξε μια ακόμη φορά η τελευταία κρίση του Ιράκ. Η ενοποίηση της Ελλάδας με την Τουρκία, όπως στο παράδειγμα της Γαλλίας και Γερμανίας, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση ένα όνειρο, διότι υπάρχει η Ε.Ε. Η συμβολή της ιστορικής ελληνοτουρκικής συμφιλίωσης, στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια ειρήνη και δημοκρατία δεν τελειώνει μετρώντας. Πρέπει να το δει αυτό η Ε.Ε. Η Ε.Ε. παρά τα εμπόδια, πρέπει να προχωρήσει και η Τουρκία πρέπει να συντελέσει σ΄ αυτό το σχέδιο.

Η λειτουργία των διεθνών σχεδίων μπορεί να μη φαίνεται με βραχυπρόθεσμη σκοπιά, αλλά μακροχρόνια την ιστορία την προσδιορίζουν οι πρωτοβουλίες που βασίζονται στις απόψεις. Γιατί το υποκείμενο της ιστορίας είναι ο άνθρωπος.

Ε.Δ., «Trakyanin Sesi»

15/5/2003

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.