Οι τραπεζες εκπαιδευουν τα στελεχη τους

Από τη μία οι τράπεζες συνεχίζουν να δείχνουν ενδιαφέρον για την εκπαίδευση του στελεχιακού τους δυναμικού και από την άλλη συνεχίζουν το καθεστώς των ενοικιαζόμενων εργαζομένων. Οι τράπεζες διοργανώνουν εκπαιδευτικά προγράμματα και σεμινάρια για τους εργαζομένους τους επενδύοντας χρήματα στην εκπαίδευσή τους που θα τους αποφέρουν στη συνέχεια κέρδη.

Ο α΄ γραμματέας της ΟΤΟΕ για το Νομό Ροδόπης Παντελής Αμπατζιάνης σχολίασε αυτή τη διφορούμενη στάση των τραπεζών εξηγώντας ότι φορέας ευθύνης των σεμιναρίων δεν είναι μόνο η Ελληνική Ένωση Τραπεζών αλλά ενίοτε και άλλες εταιρίες. «Συνήθως πρόκειται για εταιρίες των ίδιων των τραπεζικών Ομίλων. Υπάρχει μια κινητικότητα στο χώρο των τραπεζών καθώς υπάλληλοι από την περιφέρεια και το κέντρο εκπαιδεύονται συστηματικά με σεμινάρια που γίνονται σε μεγάλες πόλεις, συνήθως στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.

Τα σεμινάρια έχουν είτε τη μορφή κανονικής εκπαιδευτικής διαδικασίας σε μια τάξη είτε γίνονται εξ’ αποστάσεως και προβλέπουν κάποιες συναντήσεις με την ολοκλήρωση του προγράμματος. Υπάρχουν ακόμη και μακροχρόνια σεμινάρια που κρατούν για μήνες, ανάλογα με το στόχο των τραπεζών.

Στο χώρο των τραπεζών υπάρχουν πολλές εκπαιδευτικές δράσεις με σκοπό τα διάφορα τραπεζικά στελέχη να είναι κατά το δυνατόν πιο κατηρτισμένα ώστε ν’ αποκτήσουν οι τράπεζες ένα πλεονέκτημα στον ανταγωνισμό ή έστω να μην υστερήσουν έναντι των υπολοίπων, γιατί τα τραπεζικά προϊόντα είναι πολλά όπως και γιατί η δουλειά των τραπεζοϋπαλλήλων σε αρκετές περιπτώσεις είναι αρκετά εξειδικευμένη». Ο κ. Αμπατζιάνης εξήγησε ότι είναι ένας τομέας που εξελίσσεται διαρκώς καθώς το τραπεζικό τοπίο αλλάζει.

Να ενταχθούν όλοι στην ΟΤΟΕ

Στον αντίποδα της φροντίδας των τραπεζών για εξειδικευμένα στελέχη που ακολουθούν τη λογική της δια βίου μάθησης είναι οι ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι, επομένως τραπεζοϋπάλληλοι δυο ταχυτήτων. «Έχει επισημανθεί και από το συνδικαλιστικό όργανο των τραπεζοϋπαλλήλων, την ΟΤΟΕ, αλλά και από τους οικείους Συλλόγους σε κάθε τράπεζα όπως και από τον Τύπο, το πρόβλημα με τους ενοικιαζόμενους εργαζόμενους, τους εργαζόμενους που είναι με ατομικές συμβάσεις για λίγο χρόνο, αυτούς που νιώθουν ανασφαλείς γιατί δεν γνωρίζουν την επόμενη μέρα αν θα δουλεύουν, τι είδους δουλειά θα κάνουν και αν θα τους ανανεώσουν τη σύμβαση κι αυτοί που είναι πιο κατοχυρωμένοι από τους οργανισμούς του προσωπικού ή τις συλλογικές συμβάσεις που έχουν υπογράψει και τους κατοχυρώνουν.

Στις τράπεζες υπάρχει αυτή η αντίφαση, από τη μια οι εργαζόμενοι που έχουν μια στάνταρτ δουλειά με κάποια βασικά πλεονεκτήματα και προνόμια που τους δίνουν σταθερότητα για τη δουλειά τους και εγγυήσεις για το εισόδημά τους και από την άλλη οι εργαζόμενοι που είναι «στον αέρα» από κάθε άποψη» περιέγραψε ο γραμματέας της ΟΤΟΕ.

Ο κ. Αμπατζιάνης εξηγεί ότι το 10% των τραπεζοϋπαλλήλων είναι οι ενοικιαζόμενοι και σ’ αυτούς πρέπει να προστεθούν όσοι εργάζονται με ατομικές συμβάσεις. Το οξύμωρο είναι όταν εργαζόμενοι με διαφορετικά εργασιακά δεδομένα δουλεύουν δίπλα – δίπλα.

«Η ΟΤΟΕ έχει προτείνει να σταματήσουν οι ελαστικές μορφές προσλήψεων και απασχόλησης και να είναι όλοι στο εκάστοτε τραπεζικό ίδρυμα εξελισσόμενοι με τον ίδιο τρόπο, να ενταχθούν στους οικείους συλλόγους και μέσα από αυτούς στην ΟΤΟΕ.

Πολλοί από αυτούς τους εργαζόμενους δεν είναι προστατευμένοι από κάποιο συνδικάτο, δεν είναι μέλη κάποιου σωματείου ώστε να έχουν μια πρόσθετη ασφάλεια για το εργασιακό τους μέλλον. Συνήθως είναι άνθρωποι οι οποίοι εργάζονται με μπλοκάκια ή είναι ενοικιαζόμενοι».

Η αύξηση του αριθμού των μελών σ’ ένα συνδικαλιστικό φορέα τον ενισχύει ανάλογα, ειδικά όταν πρόκειται για δυναμικές παρουσίες εργαζομένων. «Είναι διαφορετικό να λειτουργεί σύσσωμη η οικογένεια των τραπεζοϋπαλλήλων, να έχουν μια κοινή συνδικαλιστική στέγη και μια κοινή δράση και διαφορετικό είναι να βρίσκονται διασπασμένοι σε ομάδες διαφορετικών κατευθύνσεων, ίσως και συμφερόντων, για παράδειγμα τους βολεμένους και τους αβόλευτους. Εκεί ο εργοδότης μπορεί να παίξει το παιχνίδι του, δημιουργώντας ένα ρήγμα στις σχέσεις μεταξύ των εργαζομένων για να περνάει πιο πετυχημένα τις επιδιώξεις του».

Ο κ. Αμπατζιάνης θέλησε να διευκρινίσει ότι οι υπάλληλοι των τραπεζών δεν είναι τα «ρετιρέ» την ώρα που όλοι οι υπόλοιποι στενάζουν και εργάζονται σκληρά. «Η πλειοψηφία των Τραπεζοϋπαλλήλων είναι εργαζόμενοι που δουλεύουν σκληρά, δεν αμείβονται όπως θα έπρεπε γιατί τα υπερκέρδη των τραπεζών δεν διανέμονται στους εργαζόμενους, αντίθετα αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα και δεν αισθάνονται ασφαλείς».

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.