«Να μην προσπερναμε την «ασχημια», να την ανατρεπουμε»

Αναδημοσίευση σήμερα από του επιτυχημένο «Review» της Αλεξανδρούπολης. Ανάσα ζωής και φρέσκιας σκέψης, έτσι, για να μας βγάλει λίγο από τη μιζέρια της καθημερινότητας και το άγχος μη φύγει η σκέψη μας από τη δουλειά, μη περάσει ο χρόνος και δεν προφτάσουμε… Παράθυρο στον ήλιο σήμερα, στο φως που υπόσχεται μια γυναίκα για τον ρόλο της στην κοινωνία ως μπροστάρισσα, όχι σε καμία επανάσταση, αλλά στην καθημερινή επανάσταση, στο πρώτο βήμα, που μας θέλει γυναίκες και συζύγους και εργαζόμενες και κυνηγούς του ονείρου, αυτού του ονείρου που οι ανδρική κοινωνία πρέπει να κοιμηθεί για να το δει, αλλά εμείς το βλέπουμε με γυμνό οφθαλμό κάθε μέρα εμπρός μας και το ποθούμε, γυμνό κι αυτό κι ατόφιο… Ο λόγος στη χειμαρρώδη Θέκλα Παρασκευούδη – Άτεση…

Ξεχώριζε…!!! Γελούσε, μιλούσε με όλους, έλεγε αστεία και ήταν η χαρά της παρέας. «Ποια είναι;» έσκυψα και ρώτησα μια κοινή μας φίλη. Μου απάντησε και κάπως έτσι γνωριστήκαμε.

Παντρεμένη εδώ και επτά χρόνια με τον απόλυτο έρωτα της ζωής της, Σωτήρη Ατέση, προσπαθεί να βρει τις ισορροπίες της ανάμεσα στις εργασιακές της υποχρεώσεις της, τα πολυάριθμα τηλέφωνα που χτυπούν συνεχώς και τον οικογενειακό βίο. Και τα έχει καταφέρει. Μια γυναίκα που τα έχει βρει με τον εαυτό της, έχει θέσει τα όριά της και έχει πάρει τις αποφάσεις της.

Γοητεία που προκύπτει από τις αντιθέσεις της: σκληρές γωνίες στο πρόσωπο, έντονο θηλυκό βλέμμα, χείμαρρος, κατάμαυρα μαλλιά, αποφασιστικός λόγος, συνοδευόμενος όμως από μια παλιομοδίτικη ευγένεια και αρχοντιά και ένα πηγαίο, ειλικρινές και γλυκό χαμόγελο. Μια γήινη και οικεία παρουσία. Τι είναι, ωστόσο, η Θέκλα;

Μια γυναίκα που λατρεύει το ότι είναι Ελληνίδα, με καταγωγή από την Ανατολική Ρωμυλία, ο παππούς της από τη Φιλιππούπολη και η γιαγιά της από το Καβακλί. Λατρεύει την παράδοση, την κουλτούρα, την παρέα. Πιστεύει στην οικογένεια όπως και στο Θεό.

Μια γυναίκα με πολιτική συνείδηση.

Φοβάται όταν ακούει από τους πολιτικούς τη λέξη «ξεκάθαρη» σκέψη, άρα «επικίνδυνη». Έχει πολιτικό υπόβαθρο και παραδέχεται πως μπορεί και συζητά ανοιχτά τους προβληματισμούς της.

Μια ένθερμη ιδεαλίστρια.

Ενώ, αρχικά, σου δίνει την εντύπωση ότι δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία ακόμη… μορφονιά, η οποία χρησιμοποιεί τη γοητεία της για να έχει απήχηση, ωστόσο καταφέρνει και κερδίζει σταδιακά ακόμη και τους πιο σκληρούς επικριτές της, παντρεύοντας τον ήρεμο πολιτικό ακτιβισμό, με τις πολιτιστικές της υποχρεώσεις και την πεποίθησή της ότι η τέχνη εμπνέει τη ζωή, γεγονός που αποδεικνύεται και με την ενασχόλησή της ως υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων της Πινακοθήκης Λάρισας – Μουσείο Γ. Ι. Κατσίγρα, γιατί «η πολιτική και ο πολιτισμός έχουν την ίδια ρίζα», όπως συνηθίζει να λέει. «Όλοι αυτοί οι σπουδαίοι καλλιτέχνες μου μετέδωσαν απίστευτη αγάπη για τη δουλειά μου. Ο παιδικός μου αγαπημένος φίλος, Χρήστος Παπανικολάου, ο Τσαρούχης, ο Πανιάρας, ο Τσόκλης, ο Τέτσης, ο Λαζόγκας, ο Δημητρέας… Κάθε έκθεση είναι κάτι καινούριο για μένα. Η επαφή με τους καλλιτέχνες, το ραντεβού για να δω τα έργα, πώς θα προβληθεί η έκθεση, τα εγκαίνια, όλα αυτά δε σε κάνουν να βαριέσαι ποτέ. Η τέχνη είναι ομορφιά», λέει χαμογελώντας. «Τα όμορφα πράγματα κάνουν τη ζωή πιο ευχάριστη, γιατί, αγαπητέ μου, αν η ποιότητα ζωής είναι η νέα πολυτέλεια, μπορούμε να θυσιάσουμε την καθημερινή μας άνεση για μια διαφορετική συλλογικότητα».

Αυτό, όμως, που υπερασπίζεται με πάθος είναι ότι η θέση των πολιτικών είναι στο δρόμο, στους δημόσιους χώρους, για να διοχετεύουν τις απόψεις τους σε μια καθημερινότητα που απέχει πολύ από τα παραμύθια.

Πίνει μια γουλιά από τον καφέ της, ανάβει ακόμη ένα τσιγάρο και το πρόσωπό της αλλάζει έκφραση. Είναι σαν να μιλάει στον εαυτό της. Χαμογελάει και θυμάται η ίδια πώς ξεκίνησε.

«Δεν ξέρω να σου πω ποιος λόγος ήταν ορόσημο, αλλά ο καθένας απ’ αυτούς με βοήθησε να περάσω «απέναντι». Ξεκίνησα από μαθητικές και φοιτητικές οργανώσεις, συνέχισα σε τοπικές κομματικές και τελικά κατέληξα να εκλεγώ στην Κεντρική Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας. Δεν κάνω – τελικά πλέον – κάτι, αν πραγματικά δεν το θέλω. Όσο μεγαλώνει ο στόχος, μεγαλώνουν και οι απαιτήσεις. Αυτά που επιθυμείς έρχονται όταν είσαι έτοιμος να τα δεχτείς. Στη ζωή κάποια πράγματα δεν πρέπει να τα ζορίζουμε. Είναι φυσική συνέχεια. Χρειάζεται πάντα να υπάρχει μια πρόκληση σε οτιδήποτε καταπιάνομαι. Ειδάλλως, δεν βρίσκω αληθινά το νόημα στο να προσπαθώ. Ο αληθινός λόγος για τον οποίο αξίζει κανείς να «αφιερωθεί» δεν έχει να κάνει με κανενός είδους ματαιοδοξία. Αφιερώνεσαι σε κάτι, μόνο όταν το κάνεις από καθαρή αγάπη και πίστη. Είναι θλιβερό να παλεύεις για πράγματα στα οποία δεν πιστεύεις. Προσωπικά, τις επιλογές μου σε αυτή τη ζωή τις έκανα παρακινούμενη πάντα από μια ανάγκη να δοκιμάζω διαρκώς καινούρια πράγματα, πράγματα που να με παθιάζουν. Να μην τύχει να επαναλαμβάνομαι. Να προχωρώ με τον καιρό και λίγο παραπέρα.

Έχω φιλοδοξίες όσο κάθε νέος άνθρωπος, πιστεύω. Σκέφτομαι, κάποιες φορές, πως θα ήθελα οι πολιτικοί να είναι περισσότερο τολμηροί. Θεωρώ, όμως, πλέον σημαντική την αλλαγή που διαφαίνεται στον ορίζοντα. Αν έχεις προσέξει τα γκάλοπ τελευταία, θα έχεις διαπιστώσει αυτήν την εμπιστοσύνη στη νέα γενιά όσον αφορά στην εμπλοκή τους στην ευρύτερη πολιτική σκηνή και ειδικότερα, στις γυναίκες. Αυτό αποδεικνύει ότι βρισκόμαστε τουλάχιστον σε προνομιακή θέση σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν, που δύσκολα γυναίκα έβγαινε να πει τη γνώμη της και να είναι σεβαστή.

Η συμμετοχή των γυναικών στο πολιτικά δρώμενα, όπως θα ξέρεις, ήρθε μετά από αγώνες που σημάδεψαν κυρίως τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Θα περίμενε κανείς στις μέρες μας που η δημοκρατία έχει εδραιωθεί και η χώρα μας ευημερεί και αναπτύσσεται ότι οι γυναίκες θα έπαιζαν προεξέχοντα ρόλο και στο πολιτικό γίγνεσθαι. Τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα στην αυτοδιοίκηση, όπου εκεί η παρουσία των γυναικών είναι πιο έντονη.

Οφείλουμε ωστόσο να σημειώσουμε ότι, παρά την μικρή τους ποσοστιαία συμμετοχή, οι γυναικείες παρουσίες στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας μας έδωσαν και δίνουν το δικό τους ιδιαίτερο στίγμα, ανοίγοντας το δρόμο για την πραγματική ισότητα των δύο φύλλων στις επόμενες γενιές.

Οι γυναίκες πρέπει να παλέψουν σθεναρά, τόσο μέσα, όσο και έξω από το υπάρχον συνδικαλιστικό κίνημα, για να αναδείξουν τα ιδιαίτερα προβλήματά τους.

Η Ελλάδα έχει αλλάξει πολύ. Το παρατηρώ κάθε χρόνο που περνά. Ακόμα και από την όψη των ανθρώπων. Το βλέπεις και στις νεότερες γενιές που έχουν αλλάξει φυσιογνωμικά. Τις έχεις δει; Έχουν ομορφύνει. Τα ανθρωπολογικά μας χαρακτηριστικά είναι πολύ καλύτερα. Είναι πλήρη και γεμάτα και στο μυαλό και στις αναζητήσεις. Έχουν μια κριτική θεώρηση των πραγμάτων πολύ καλύτερη από τη δική μας, κάποιες φορές. Μάλλον έχει φτιάξει το γονίδιο!!! Συζητώ μαζί τους και τους θαυμάζω. Ξέρουν τι θέλουν. Δεν έχουν πεπαλαιωμένα πρότυπα. Έχουν τις αρχές της προηγούμενης γενιάς, αλλά την τόλμη και την ώθηση του «φρέσκου» μυαλού.

Πρέπει να σου πω ένα ευχαριστώ που δίνεις την ευκαιρία μέσα από το περιοδικό σου να «μιλήσω» στη Θράκη. Είναι σημαντικό για μένα γιατί αισθάνομαι πως έχω ρίζες εδώ κάπου… Είμαι περήφανη που έχουμε τέτοια μέρη στην Ελλάδα. Είναι υπέροχη περιοχή και βρίσκεται πια στο κέντρο ενός ευρύτατου πολιτικού και οικονομικού χώρου της νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Έχει δυναμισμό η Θράκη. Μπορεί να είναι ο διαπολιτισμικός χαρακτήρας της, που στο παρελθόν ίσως να ήταν πηγή προβλημάτων, στο παρόν και στο μέλλον, όμως, γίνονται συγκριτικό πλεονέκτημα. Η Θράκη σταδιακά αποκτά μια νέα δυναμική και η ανάπτυξή της θα πρέπει να είναι για όλους μας στην κορυφή των προτεραιοτήτων. Στηρίζεται πάνω απ’ όλα στους ανθρώπους της και στο φυσικό της πλούτο.

Πιστεύω στην περιφέρεια, άλλωστε, είναι επιλογή ζωής για μένα η επαρχία, καθ’ ότι και Λαρισαία. Επέστρεψα στον τόπο μου ύστερα από χρόνια παραμονής στην πρωτεύουσα.

Η εμπειρία μου με έχει οδηγήσει στο συμπέρασμα πως πρέπει να εμπιστευθούμε τις τοπικές και περιφερειακές δυνάμεις, υιοθετώντας μια νέα αντίληψη, συγκροτώντας μια νέα φιλοσοφία. Έχω την εντύπωση ότι μας λείπει η κοινωνική αλληλεγγύη, σαν να είμαστε μόνοι μας μέσα σε μια πόλη. Δεν ξέρω πώς αλλιώς εξηγείται η αδυναμία μας να κάνουμε κάτι δραστικό. Ο τρόπος με τον οποίο κοιτάζουμε τον κόσμο μας, πλέον, πρέπει να είναι σαν τον τρόπο με τον οποίο κοιτάζουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη.

Να μάθουμε να επιβιώνουμε προσπερνώντας την «ασχήμια» ή να βρούμε τρόπο να την ανατρέψουμε; Αυτό προσπαθώ. Οι αλλαγές έρχονται πάντα από τους λίγους, αλλά κάποιος πρέπει να κάνει το πρώτο βήμα. Απλό! Για παράδειγμα: έχουμε μόλις δέκα χρόνια για να κάνουμε κινήσεις που θα σώσουν τον πλανήτη γη, τον πλανήτη που μας φιλοξενεί στην τελική! Στις 29 Μαρτίου, από τις οκτώ μέχρι τις εννέα το βράδυ έχει ανακηρυχθεί “ Ώρα της Γης “. Η οργάνωση “ Earth Hour “ μας καλεί για μία ώρα να κλείσουμε φώτα, να κατεβάσουμε το γενικό! Μπορούμε να σωθούμε αν για μια ώρα το κάνουμε αυτό; Όχι, βέβαια. Είναι αυτό, ωστόσο, που λέγαμε πριν, το πρώτο βήμα.

Παρ’ όλα αυτά, όμως, τα τρομερά που ακούμε από επιστήμονες δεν χρειάζεται να βάλουμε τα κλάματα από απογοήτευση! Είναι, πλέον, χρήσιμο ο καθένας από μας να βγει από το τόσο καλά σφυρήλατο καβούκι του. Ας κάνουμε ένα βήμα προς την άνοιξη, εντός εισαγωγικών… Με όποια για τον καθένα μας έννοια είναι σημαντική!

Σας ευχαριστώ. Ο πληθυντικός δεν είναι ευγενείας. Είναι εκτίμησης».

Επιμέλεια Α.Χ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.