Η Κατερινα Σαραφιδου αποχαιρετα την εκπαιδευση επειτα απο 40 χρονια προσφορας

Με μια ιδιαίτερα προσωπική και συγκινητική αποχαιρετιστήρια επιστολή, η Διευθύντρια Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ροδόπης, Δρ. Κατερίνα Δ. Σαραφίδου, κλείνει έναν κύκλο 40 χρόνων παρουσίας και προσφοράς στην εκπαίδευση.

Στην επιστολή της, η κ. Σαραφίδου ανατρέχει στη διαδρομή της από την τάξη ως εκπαιδευτικός, στη συνέχεια ως Σχολική Σύμβουλος και Συντονίστρια Εκπαιδευτικού Έργου και, τέλος, ως Διευθύντρια Εκπαίδευσης, περιγράφοντας την πορεία αυτή ως «ένα μακρύ ταξίδι γνώσης, ευθύνης, δημιουργίας και, πάνω απ’ όλα, ανθρώπινων σχέσεων».

Αναλυτικά η αποχαιρετιστήρια επιστολή της έχει ως εξής:

Αξιότιμη κυρία Περιφερειακή Διευθύντρια,

αξιότιμοι εκπρόσωποι των αρχών,

αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι, αγαπημένοι συνεργάτες, αγαπητοί φίλοι,

αγαπητοί γονείς και κηδεμόνες,

Η πορεία μου στην εκπαίδευση υπήρξε ένα μακρύ ταξίδι γνώσης, ευθύνης, δημιουργίας και, πάνω απ’ όλα, ανθρώπινων σχέσεων.

Από την πρώτη μου ημέρα στην τάξη ως εκπαιδευτικός, στη συνέχεια ως Σχολική Σύμβουλος, ως Συντονίστρια Εκπαιδευτικού Έργου και, τέλος, ως Διευθύντρια Εκπαίδευσης, είχα το προνόμιο να συναντήσω ανθρώπους που με δίδαξαν όσο, ίσως, τους δίδαξα.

Ο καθένας και η καθεμία από εσάς άφησε το δικό του και δικό της αποτύπωμα στη διαδρομή αυτή.

Μαζί αντιμετωπίσαμε δυσκολίες, αλλαγές, μεταρρυθμίσεις και αβεβαιότητες. Μαζί χαρήκαμε επιτυχίες, δημιουργήσαμε νέες προοπτικές και κρατήσαμε ζωντανή την πίστη μας ότι η εκπαίδευση δεν είναι ένας διοικητικός μηχανισμός, αλλά μια βαθιά ανθρώπινη υπόθεση.

Σαράντα χρόνια στην εκπαίδευση δεν είναι απλώς σαράντα χρόνια υπηρεσίας. Είναι σαράντα χρόνια σχέσεων, προσώπων και στιγμών. Είναι οι φωνές των παιδιών στις σχολικές αυλές. Είναι οι αγωνίες των εκπαιδευτικών. Είναι οι προσπάθειες των σχολείων να γίνουν κάθε μέρα καλύτερα. Είναι, τελικά, μια ολόκληρη ζωή αφιερωμένη στην ιδέα ότι η γνώση και η παιδεία μπορούν να αλλάξουν τον άνθρωπο και την κοινωνία.

Στη δική μας διαδρομή, όπου κι αν υπηρετήσαμε, η εκπαίδευση μάς διαμόρφωσε, μας δοκίμασε, μας ωρίμασε. Μας έμαθε, πάνω απ’ όλα, να στεκόμαστε δίπλα στον άνθρωπο.

Θέλω, λοιπόν, σήμερα να εκφράσω την ειλικρινή και βαθιά μου ευγνωμοσύνη σε όλους όσοι στάθηκαν συνοδοιπόροι σε αυτή τη διαδρομή.

Στους Διευθυντές και τις Διευθύντριες, στους Προϊσταμένους και τις Προϊσταμένες των σχολικών μονάδων, που καθημερινά κρατούν ζωντανό τον παλμό της εκπαίδευσης.

Στους εκπαιδευτικούς με τους οποίους συνεργάστηκα και οι οποίοι, μέσα στις τάξεις, συνεχίζουν να εμπνέουν και να διαμορφώνουν τις νέες γενιές.

Στους Συμβούλους Εκπαίδευσης, με τους οποίους μοιραστήκαμε προβληματισμούς, όραμα, αγωνίες και προσπάθειες.

Στο διοικητικό προσωπικό της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ροδόπης, που με επαγγελματισμό, συνέπεια και αφοσίωση στήριξε κάθε προσπάθεια.

Στους συναδέλφους όλων των υπηρεσιών και όλων των βαθμίδων, γιατί καμία επιτυχία δεν είναι ποτέ αποτέλεσμα ενός μόνο ανθρώπου.

Στην Αναπληρώτρια Περιφερειακή Διευθύντρια Εκπαίδευσης ΑΜΘ και στον Προϊστάμενο Μειονοτικής Εκπαίδευσης ΑΜΘ, για την εξαιρετική συνεργασία και την πολύτιμη υποστήριξή τους.

Στους τοπικούς άρχοντες, στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μαρωνείας και Κομοτηνής, στους Δημάρχους και τους Αντιπεριφερειάρχες, στους Εκπροσώπους των Κομμάτων, στους Αστυνομικούς Διευθυντές και στους Αρχηγούς των Ενόπλων Δυνάμεων, για την άριστη συνεργασία και τη διαρκή διάθεση συνεννόησης.

Και, βεβαίως, στους ανθρώπους των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, που όλα αυτά τα χρόνια παρακολούθησαν, ανέδειξαν και κατέγραψαν την εκπαιδευτική μας πορεία.

Από όλους έμαθα κάτι. Σε όλους οφείλω κάτι.

Και αν κάτι κρατώ ως απολογισμό αυτών των σαράντα χρόνων, είναι ότι κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε, με τις δυνατότητες, τις ανάγκες και τις συνθήκες της κάθε εποχής.

Και αυτό έχει αξία. Υπήρξαν στιγμές δύσκολες, αποφάσεις που δεν ήταν ευχάριστες, συγκρούσεις, αγωνίες κι αμφιβολίες. Όμως ποτέ δεν έπαψα να πιστεύω ότι ο διάλογος, η συνεργασία και ο αμοιβαίος σεβασμός μπορούν να ανοίξουν δρόμους και να οδηγήσουν σε λύσεις.

Σήμερα αισθάνομαι πως η δική μου Ιθάκη δεν ήταν μια θέση ευθύνης ούτε ένας τίτλος. Ήταν οι άνθρωποι που συνάντησα στη διαδρομή. Ήταν οι συζητήσεις μας, οι κοινές προσπάθειες, οι δυσκολίες που ξεπεράσαμε μαζί. Ήταν οι μικρές και μεγάλες νίκες της καθημερινότητας.

Αν με ρωτούσε κάποιος τι κρατώ από αυτή τη διαδρομή, δεν θα μιλούσα για αποφάσεις, υπηρεσιακά έγγραφα ή αξιώματα. Θα μιλούσα για πρόσωπα, για το χαμόγελο ενός παιδιού που πίστεψε στις δυνατότητές του, για έναν εκπαιδευτικό που επέμεινε όταν όλα έμοιαζαν δύσκολα. Για έναν συνάδελφο που στάθηκε δίπλα μου χωρίς να του ζητηθεί. Για μια συνεργασία που έγινε φιλία. Για ανθρώπους που, χωρίς ίσως να το γνωρίζουν, έκαναν τη διαδρομή μου πιο όμορφη και πιο ουσιαστική.

Στους νεότερους συναδέλφους θέλω να αφήσω μόνο μία ευχή. Να μη χάσετε ποτέ την πίστη σας στον άνθρωπο. Η εκπαίδευση χρειάζεται γνώση, χρειάζεται επιστημονική επάρκεια, χρειάζεται προσπάθεια. Πάνω απ’ όλα, όμως, χρειάζεται καρδιά.

Στους δικούς μου ανθρώπους οφείλω ένα ξεχωριστό, ένα μεγάλο «ευχαριστώ». Γιατί στάθηκαν δίπλα μου όχι μόνο στις εύκολες στιγμές, αλλά κυρίως στις δύσκολες. Σε εκείνες τις στιγμές που η ευθύνη ήταν μεγάλη, ο χρόνος λίγος και οι αντοχές δοκιμάζονταν. Χωρίς τη δική τους αγάπη, κατανόηση και στήριξη, αυτή η διαδρομή δεν θα ήταν η ίδια.

Ο Καβάφης μάς δίδαξε τη σοφία του ταξιδιού. Ο Έκο τη δύναμη της μνήμης. Η Άρεντ την ευθύνη απέναντι στον κόσμο που παραδίδουμε στους νεότερους. Και η εκπαίδευση είναι, τελικά, ακριβώς αυτό, Ένα ταξίδι μνήμης και ευθύνης προς το μέλλον.

Θα ήθελα να σας αποχαιρετήσω με μια φράση του Γιάννη Ρίτσου: «Το μέλλον έχει πολλή δουλειά.» Πράγματι, το μέλλον της εκπαίδευσης θα συνεχίσει να απαιτεί γνώση, συνεργασία, δημιουργικότητα και, πάνω απ’ όλα, ανθρωπιά. Και είμαι βέβαιη ότι εσείς θα συνεχίσετε να υπηρετείτε αυτό το έργο με την ίδια αφοσίωση.

Σας ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη. Σας ευχαριστώ για τη συνεργασία. Σας ευχαριστώ για τη στήριξη. Σας ευχαριστώ ακόμη και για τις διαφωνίες μας, γιατί και αυτές είχαν τη δική τους αξία. Μας προβλημάτισαν, μας δοκίμασαν και, πολλές φορές, μας βοήθησαν να δούμε τα πράγματα διαφορετικά και να προχωρήσουμε μπροστά.

Εύχομαι σε όλες και όλους υγεία, δύναμη, δημιουργικότητα και, πάνω απ’ όλα, την ικανοποίηση που χαρίζει η προσφορά στον άνθρωπο.

Κλείνοντας, δεν θα ήθελα να πω απλώς «αντίο». Θα ήθελα να πω: Καλή συνέχεια στον δρόμο της εκπαίδευσης, της δημιουργίας και της προσφοράς.

Δρ. Κατερίνα Δ. Σαραφίδου

Διευθύντρια Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ροδόπης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.