Διαστασεις,4806

1ο Σαββατοκύριακo σημαίνει…

1. Η γυναίκα πηγαίνει στο χασάπικο και αγοράζει το κρέας και ό,τι άλλο είναι απαραίτητο. 2. Η γυναίκα ετοιμάζει τις σαλάτες, τα φρούτα, τα γλυκά. 3. Η γυναίκα βάζει το κρέας σε πιατέλες και το πηγαίνει στο μπάρμπεκιου, όπου ο άντρας περιμένει πίνοντας μπίρες. 4. Ο άντρας βάζει το κρέας πάνω στη σχάρα. 5. Η γυναίκα μπαίνει στο σπίτι και στρώνει το τραπέζι με όλα τα απαραίτητα. 6. Η γυναίκα βγαίνει έξω και φωνάζει στον άντρα ότι το κρέας καίγεται και πρέπει να το κατεβάσει από τη σχάρα. 7. Ο άντρας βγάζει το κρέας από τη σχάρα και το δίνει στη γυναίκα να το κουβαλήσει μέσα. 8. Η γυναίκα το σερβίρει στο τραπέζι. 9. Όλοι οι καλεσμένοι επαινούν τον άντρα για το υπέροχο ψήσιμο και υπενθυμίζουν στη γυναίκα πόσο τυχερή είναι με έναν τέτοιο άντρα δίπλα της. 10. Η γυναίκα μαζεύει το τραπέζι και πλένει τα πιάτα. 11. Ο άντρας ρωτάει τη γυναίκα αν είναι ικανοποιημένη που αυτός ανέλαβε σήμερα την ετοιμασία του φαγητού και όταν αυτή τον κοιτάζει με μισό μάτι, αυτός παραπονιέται ότι οι γυναίκες δεν είναι ικανοποιημένες με τίποτα…

Πάτερ, μετά από όλα αυτά, θα με ρωτήσετε μήπως πώς πέρασα το Σαββατοκύριακο;

2ο Η Θεία Ροδούλα επιτέλους…

… βρήκε το βιβλίο που ταιριάζει γάντι στη χώρα μας…: «Διαταραγμένες Ψυχές» πάτερ μου. Σε ένα κακοφωτισμένο και σκυθρωπό μπαρ του Μπορνμάουθ, μιας παραθαλάσσιας αγγλικής κωμόπολης, ο ανθρωπολόγος Τζόναθαν Χιουζ, ιδιόρρυθμος διανοούμενος που έχει τάξει ως σκοπό της ζωής του να αποκαθιστά την τιμή ανθρώπων που υπήρξαν θύματα δικαστικής πλάνης, έχει ραντεβού με την Τζωρτζ Γκάρντνερ, μια χοντρούλα και ελαφρώς κωμική δημοτική σύμβουλο. Πριν από τριάντα χρόνια, του λέει εκείνη, ένας ανισόρροπος νεαρός κατηγορήθηκε άδικα ότι είχε δολοφονήσει τη γιαγιά του. Ο νεαρός δικάστηκε, καταδικάστηκε και βρέθηκε κρεμασμένος στο κελί του. Η Τζωρτζ πείθει τον Χιουζ να ξανανοίξει τον φάκελο της υπόθεσης. Οι δύο ήρωες, που παρά τον μεταξύ τους ανταγωνισμό και τον διαφορετικό τους χαρακτήρα κατορθώνουν να γίνουν φίλοι, διαπιστώνουν ότι η έρευνά τους ξυπνά παλιά μίση, σε μια πόλη που μαστίζεται από την οικονομική ανασφάλεια, την ηθική και σεξουαλική μιζέρια… Μπορνμάουθ – Κομοτηνή… ένα πράγμα… (Συγγραφέας: Walters, Minette, Εκδοτικός Οίκος: ΠΟΛΙΣ Τιμή: €18,00 Σελίδες: 496)

3ο «Κι όσα σημειώνω τα σημειώνω», πάτερ μου…

… «γιατί δεν υποφέρω να βλέπω το άδικο να πνίγει το δίκιο. Για κείνο έμαθα γράμματα στα γεράματα και κάνω αυτό το γράψιμο το απελέκητο, ότι δεν είχα τον τρόπον όντας παιδί να σπουδάξω: ήμουν φτωχός κι έκανα τον υπηρέτη και τιμάρευα άλογα, κι άλλες πλήθος δουλειές έκανα, να βγάλω το πατρικό μου χρέος που μας χρέωσαν oι χαραμήδες, και να ζήσω κι εγώ σε τούτη την κοινωνία, όσο έχω τ’ αμανέτι του Θεού στο σώμα μου. Κι αφού ο Θεός θέλησε να κάμει νεκρανάσταση στην Πατρίδα μου, να τη λευτερώσει από την τυραγνία των Τούρκων, αξίωσε κι εμένα να δουλέψω κατά δύναμη, λιγότερον από τον χερότερο πατριώτη μου Έλληνα. Γράφουν σοφοί άντρες πολλοί, γράφουν τυπογράφοι ντόπιοι, και ξένοι διαβασμένοι για την Ελλάδα. Ένα πράμα μόνο με παρακίνησε κι εμένα να γράψω: ότι τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί να τη φυλάμε κι όλοι μαζί, και να μη λέγει ούτε ο δυνατός «εγώ», ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς «εγώ»; όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει «εγώ»• όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λένε «εμείς». Είμαστε στο «εμείς» κι όχι στο «εγώ». Και στο εξής να μάθομε γνώση, αν θέλομε να φκιάσομε χωριό να ζήσομε όλοι μαζί. Έγραψα γυμνή την αλήθεια, να ιδούνε όλοι οι Έλληνες ν’ αγωνίζονται για την πατρίδα τους, για τη θρησκεία τους• να ιδούνε και τα παιδιά μου και να λένε: «Έχομε αγώνες πατρικούς, έχομε θυσίες -αν είναι αγώνες και θυσίες. Και να μπαίνουν σε φιλοτιμία και να εργάζονται στο καλό της πατρίδας τους, της θρησκείας τους και της κοινωνίας- ότι θα είναι καλά δικά τους. Όχι όμως να φαντάζονται για τα κατορθώματα τα πατρικά, όχι να πορνεύουν την αρετή και να καταπατούν το νόμο, και να ‘χονν την επιρροή για ικανότη».

Έτσι τελειώνει το χειρόγραφό του ο μεγάλος Μακρυγιάννης. Το χειρόγραφο αυτό τυπωμένο, πιάνει πάνω από 460 πυκνές σελίδες μεγάλου σχήματος. O Μακρυγιάννης το αρχίζει στις 26 Φεβρουαρίου (ΣΥΜΠΤΩΣΗ πάτερ μου…), 1829, τριάντα δύο περίπου χρονών, στο Άργος, όπου τον βρίσκουμε «Αρχηγό της εκτελεστικής δύναμης της Πελοπόννησος και Σπάρτης», είτε καταγράφοντας παλαιότερα γεγονότα είτε σημειώνοντας γεγονότα παρόντα σαν ένα ημερολόγιο. Περισσότερο από το μισό είναι γραμμένο, ως φαίνεται, στο Άργος, ως τα 1832. Το συνεχίζει στο Ναύπλιο και στην Αθήνα ως τα 1840, οπότε το κλείνει βιαστικά για να το κρύψει. Η εξουσία έχει υποψίες εναντίον του. «Είχαν μεγάλην υποψίαν από μένα» σημειώνει «και γύρευαν να μου ψάξουν το σπίτι μου να μου βρούνε γράμματα»… Από τα χρόνια του Μακρυγιάννη στόχος μας πάτέρ θα πρέπει να είναι: «Να έχει η εξουσία μεγάλες υποψίές εναντίον μας…».

4ο Εδώ γελάτε…

Tι κοινό έχει το συζυγικό sex με μία καντίνα στην Eθνική;

1. Ποιότητα μέτρια…

2. Ποικιλία περιορισμένη…

3. Aλλά στις τρεις η ώρα τα χαράματα, τι άλλο να βρεις ανοιχτό;

Υ.Γ.

Ώρες ευθύνης για την πολιτική ηγεσία του τόπου… γράφουμε και καμιά ανακρίβεια πού και πού…

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.