Ενα αληθινα πρωτοτυπο διδακτορικο!

Κάθε που αλλάζει ο καιρός, η συστολή-διαστολή μας πονά σαν τραύμα παλιό… Κάθε που αλλάζει κι ο εργολάβος κάτι θα κάνει ή κάτι δεν θα κάνει για να φτιάξει το οδόστρωμα και μεις θα πέσουμε στη… λακκούβα. Αυτή η πολυθρύλητη πρωταγωνίστρια της καθημερινότητάς μας, που έχει το μοναδικό προνόμιο να σπάει, εκτός από τα νεύρα μας, συχνά και το σασί του αυτοκινήτου μας, στη χειρότερη δε των περιπτώσεων κανένα πόδι ή χέρι! Σύνηθες φαινόμενο και στην πόλη μας, κυρίως στις εισόδους και τις εξόδους της.

Σε ποια εγγενή ατέλεια της ασφάλτου οφείλονται οι ύπουλες παγίδες που απειλούν οδηγούς και πεζούς; Στο ερώτημα δίνει απάντηση με τη διδακτορική διατριβή της μια Ελληνίδα ερευνήτρια, της οποίας η έρευνα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ενεργά ως όπλο κατά της διάβρωσης του οδοστρώματος. Η νεαρή απόφοιτος του Μετσοβίου Νίκη Κρίγκου έδωσε στην οδοποιία το εργαλείο που έψαχνε επί ενάμιση αιώνα, με τη διδακτορική της διατριβή στο Ντελφτ της Ολλανδίας.

Οι λακκούβες, λοιπόν, επιμένουν να εμφανίζονται σε κάθε αλλαγή εποχής, όταν οι διαστολές του καλοκαιριού δίνουν τη σκυτάλη στις συστολές του χειμώνα και το αντίστροφο. Οι πεζοί πέφτουν, τα αμορτισέρ χαλάνε, οι καταγγελίες φουντώνουν, οι εργολάβοι βιάζονται (όταν φτιάχνουν το δρόμο), ξανά οι εργολάβοι βιάζονται (όταν διορθώνουν το δρόμο), αλλά το μυστικό της δημιουργίας μιας λακκούβας δεν το βρίσκει κανείς ή τουλάχιστον δεν μας το αποκαλύπτει!

Όλα αυτά ως τον προηγούμενο μήνα και μέχρις ότου μια Ελληνίδα πάρει το διδακτορικό της στην Ολλανδία. Διότι τότε η Νίκη Κρίγκου, μια νεαρή πολιτικός μηχανικός του ΕΜΠ, παρουσίασε ένα δικό της πρόγραμμα προσομοίωσης που ανέλυε το τι συμβαίνει στον δεσμό χαλικιών και πίσσας.

Η άσφαλτος χάνει τη συνοχή της επειδή η φθορά από τα απανωτά περάσματα οχημάτων πάνω της συναντά τη διάβρωση που προκαλεί στο εσωτερικό της το νερό της βροχής. Το βρόχινο νερό δρα καταλυτικά στις ιδιότητες των υλικών που την απαρτίζουν και στον μεταξύ τους δεσμό. Αυτή η δράση ήταν γνωστή στους ειδικούς ως φαινόμενο, αλλά δεν είχαν βρει τον τρόπο να τη μετρήσουν επιστημονικά.

Αντίθετα, η Νίκη Κρίγκου στόχευσε εξαρχής στην πρόληψη. Μπορούσε τώρα να το κάνει, καθώς τις τελευταίες δύο – κυρίως – δεκαετίες είχαν δημοσιευθεί μαθηματικές αναλύσεις για τη μηχανική συμπεριφορά της ασφάλτου. Οπλισμένη με γνώσεις προσομοίωσε στον υπολογιστή της την όλη διαδικασία με ένα πρόγραμμα που δημιούργησε η ίδια. Συγκεκριμένα, μοντελοποίησε τη μεικτή επίδραση κυκλοφοριακού φόρτου και διάβρωσης σε ένα ασφαλτικό μείγμα που χρησιμοποιείται στους αυτοκινητοδρόμους των ΗΠΑ.

Από τη μελέτη της προέκυψαν τα κρίσιμα χαρακτηριστικά για κάθε συστατικό της ασφάλτου: μέγιστη παρακράτηση υγρασίας, διάχυση της υγρασίας, ικανότητα δεσμού των συστατικών της ασφάλτου.

Αυτή ακριβώς η αποκρυπτογράφηση των στοιχείων ήταν που έψαχνε η οδοποιία εδώ και ενάμιση αιώνα για να φτιάξει ασφαλτικά μείγματα ακόμη πιο ανθεκτικά. Με οδηγό το πρόγραμμα της Ελληνίδας ερευνήτριας, οι κατασκευαστές θα μπορούν να επιλέγουν υλικά για κάθε περιοχή και κλιματικές συνθήκες.

Η προσομοίωση της διδακτορικής διατριβής ενδιέφερε άμεσα τους Αμερικανούς και γι’ αυτό η Ένωση Τεχνολόγων Ασφαλτόστρωσης των ΗΠΑ (ΑΑΡΤ) έσπευσε να δώσει στη συμπατριώτισσά μας το ειδικό βραβείο που είχε απονείμει πριν από μισόν αιώνα στους ερευνητές της Shell – το πρώτο σε ευρωπαίο επιστήμονα του τομέα. Στη συνέχεια η Νίκη Κρίγκου σκοπεύει να εξειδικεύσει το μοντέλο της στο ασφαλτικό μείγμα που χρησιμοποιούν στην Ολλανδία (το λεγόμενο ΖΟΑΒ) και που ως σήμερα εμφανίζει ανάγκες επιδιόρθωσης ανά έξι έως και εννέα χρόνια.

Για το δικό μας πάντως ασφαλτοσκυρόδεμα εξακολουθούμε να είμαστε ιδιαιτέρως περήφανοι, μόνο που δεν ξέρω για ποιο λόγο… Μήπως γιατί δίνει δουλειά σε διαφορετικούς εργολάβους και έρεισμα στις εκάστοτε κυβερνήσεις για κράξιμο των τέως, αφού κάθε δυο-τρία χρόνια χαλάει και θέλει επιδιόρθωση; Σαν το φουστάνι της μπαλωματούς θα μοιάζουν στο τέλος τα παλιά τουλάχιστον εθνικά δίκτυα!

Επιμέλεια: Α.Χ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.