Διαστασεις,4630
1ο Χθες πάτερ η διευθύντριά μου…
… με έστειλε να πάρω συνέντευξη από έναν ψυχίατρο (αχρείαστος να ‘ναι πάντα χρειάζεται σε έναν δημοσιογράφο…). Αρχίατρος σε τρελοκομείο ο ίδιος που κάνει εδώ τις διακοπές του… Μόνον ένας τρελός, πάτερ μου, θα μπορούσε να κάνει εδώ τις διακοπές του… Και το ρωτώ κάποια στιγμή ποιο τεστάκι κάνει για να βγει ο ασθενής από την κλινική του;
«Γεμίζουμε μία μπανιέρα με νερό, βάζουμε δίπλα ένα κουταλάκι τσαγιού και μια μεγάλη κούπα. Μετά ζητάμε από τον ασθενή να την αδειάσει».
– Ο καθένας που σκέπτεται υγιώς θα διαλέξει την κούπα, λέω εγώ χαμογελώντας με το ίδιο γνωστό χαμόγελο που φανερώνει μια δόση γοητείας και μια άλλη μ—–ας (να δείτε πάτερ που πάλι μπέρδεψα τη δόση).
– Όχι, λέει ο αρχίατρος. Ο υγιής θα βγάλει την τάπα!
ΤΙ ΝΑ ΥΠΟΘΕΣΩ:
α) πάλι μπέρδεψα τη δόση;
β) β δεν έχει…
2ο Μέχρι και τα τσιμπούρια πάνε διακοπές πάτερ μου…
… κι εμείς εδώ! Τσάμπα μας λένε το γνωστό: «Τσιμπούρι έγινες!»… Δύο τσιμπούρια που λέτε έχουν πάει σε ένα πάρτι, στον τόπο όπου παραθερίζουν, Μύκονο μεριά, σιγά να μην έκαναν διακοπές στη Ροδόπη! Φεύγοντας αργά το βράδυ μετά από ξέφρενη διασκέδαση ρωτάει το ένα το άλλο:
– Θα πάμε με τα πόδια ή θα πάρουμε κανένα σκύλο;
Είπα σκύλο και θυμήθηκα: Χθες η Διευθύντριά μου με κέρασε ένα παγωτό, δική της συνταγή, δεν το έτρωγε ο σκύλος της και το έδωσε σε μένα… αυτή στο σκύλο της και ο σκύλος στην ουρά του… εμένα. (Με βρίσκετε κάπως υπερβολική σήμερα; 17 Ιουλίου, η πόλη άδεια, τα ΤΕΚΝΑ στις παραλίες και εγώ ακόμη γράφω στον «ΠτΘ»… τι να είμαι δηλαδή; Καλά που έχω τη Διευθύντριά μου να τη βασανίζω λιγάκι (γράφουμε και καμιά ανακρίβεια πού και πού, μπας και θυμώσει και μας διώξει σε καμιά Μύκονο)…
3ο Άνθρωπος ευγενικός και δημοκρατικός πάτερ,
… ευπροσήγορος, ρεαλιστής, με ξεκάθαρη σκέψη, εξωστρεφή αντίληψη και εξαιρετική ρητορική ικανότητα. Θα ήταν ευχής έργο να είχε παίξει μεγαλύτερο και ουσιαστικότερο ρόλο στη δημόσια ζωή της χώρας μας κατά το διάστημα 1960-1990. Όπως όμως έχει πει ο ίδιος «θεωρώ ότι ήμουν υπερβολικά δημοκρατικός άνθρωπος και δεν θέλησα ποτέ να κάνω χρήση, και πολύ περισσότερο κατάχρηση, αυτής της δύναμης που μου έδινε η ακτινοβολία μου. Είχα πράγματι μια ακτινοβολία. Δεν είχα όμως το άλλο στοιχείο, το ηγετικό, που χρειαζόταν σε τέτοιες περιπτώσεις». Ενώ κάτι αστέρες σήμερα πάτερ μου! Τους βλέπετε και εσείς, γεννημένοι για όλα, έτοιμοι για όλα, ικανοί να γράψουν ιστορία: Τρομάρα τους…
Αφορμή για να αναφερθώ σήμερα σε αυτόν (αφορμή και η τελευταία του περιπέτεια να την ξεπεράσει γρήγορα εύχομαι, πείτε κι εσείς κάτι στο Αφεντικό σας) είναι το βιβλίο του «Στιγμές από την προσωπική μου διαδρομή», μια όμορφη έκδοση με μικρές ιστορίες και περιστατικά από τη ζωή του Έλληνα πολιτικού. «Δεν μ’ αρέσουν οι αυτοβιογραφίες…. Έτσι, διάλεξα μερικά επεισόδια από τη μακρά πολιτική μου ζωή, μέσα από τα οποία παρουσιάζονται συνθήκες και άνθρωποι, σ’ ένα τοπίο που δεν ήταν πάντα το χειρότερο δυνατό, που διαβάζοντάς τα χαμογελώ, όπως ελπίζω να χαμογελάσεις και συ, αναγνώστη» μας λέει ο συγγραφέας στο ξεκίνημα του βιβλίου. Οι λίγες αυτές κουβέντες στην 3η σήμερα παράγραφο ελπίζω να σας οδηγήσουν στο ράφι του πλησιέστερου σε σας βιβλιοπωλείου…
4ο Εδώ γελάτε…
Ήταν κάποτε δύο αδέρφια, που είχαν ένα μαγαζί το οποίο δεν πήγαινε καλά. Έτσι αποφάσισαν να το πουλήσουν και να χωρίσουν για ένα χρόνο μήπως και αλλάξει η τύχη τους. Έδωσαν μάλιστα ραντεβού σε έναν χρόνο, σε μια κολώνα μπροστά από το μαγαζί.
Μετά από ένα χρόνο ο ένας αδερφός έρχεται ωραία ντυμένος, ενώ ο άλλος έρχεται πιο φτωχά ντυμένος από ό,τι πριν.
– Τι γίνεται βρε αδερφέ; Τι ωραία ρούχα είναι αυτά;
– Α, έπιασα μια πολύ καλή δουλειά. Ο μισθός μου είναι πολύ ικανοποιητικός και έτσι ζω άνετα. Εσύ όμως τι γίνεται;
– Άσε εγώ πίνω, πίνω!!!
– Εντάξει, μετά από ένα χρόνο τα ξαναλέμε εδώ!
Περνάει ακόμη ένας χρόνος. Ο ένας έρχεται με λιμουζίνα, ενώ ο άλλος έρχεται πιο φτωχά ντυμένος.
– Τι γίνεται, βρε αδερφέ; Ωραία ρούχα, ωραία λιμουζίνα, πώς τα καταφέρνεις;
– Α, η δουλειά μου πήγε πολύ καλά, απόκτησα δικό μου εργοστάσιο και τώρα είμαι πλούσιος! Εσύ όμως τι γίνεται;
– Άσε εγώ πίνω, πίνω!!!
– Άντε, ακόμη ένα χρόνο μήπως και αλλάξει η τύχη σου!
Μετά από ένα χρόνο αυτός με τη λιμουζίνα έρχεται με δικό του ελικόπτερο, ενώ ο άλλος πιο φτωχά ντυμένος από πριν.
– Τι γίνεται; Πέρσι ήρθες με ακριβό αυτοκίνητο, φέτος με δικό σου ελικόπτερο…
– Α, η δουλειά μου πάει πολύ καλά. Τα κέρδη όλο ανεβαίνουν και έχω τεράστια περιουσία. Εσύ όμως τι γίνεται;
– Άσε εγώ πίνω, πίνω!!!
– Εντάξει, ακόμη ένα χρόνο!
Μετά από ένα χρόνο αυτός με τη λιμουζίνα και το ελικόπτερο έρχεται φτωχά ντυμένος, ενώ ο άλλος με ακριβά ρούχα!
– Τι έγινε βρε αδερφέ; Πού είναι η λιμουζίνα σου, το ελικόπτερό σου;
– Άσε βρε αδερφέ! Καταστράφηκα! Επένδυσα όλα μου τα λεφτά σε κάτι μετοχές, αυτές φαλήρισαν και εγώ έχασα όλη μου την περιουσία! (Κάτι θα πρέπει να θυμίζει αυτό σε 1,5 εκατομμύριο Έλληνες!). Εσύ όμως τι έγινε και φοράς ακριβά ρούχα;
– Α, εγώ πούλησα τα μπουκάλια!
Υ.Γ.
Να πουλήσουμε το ρολόι κι εμείς πάτερ μου; Να παίρναμε ένα κομπολόι, τι λες;
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
