Διαστασεις,4623
1ο Μια γιγαντιαίων διαστάσεων γραβάτα, μήκους 850 και πλάτους 230 μέτρων, σχηματίστηκε σε χωράφι σιτηρών, στο Νταβόρ, κοντά στη Νόβα Γκράνιτσκα της Κροατίας και κάλυψε έκταση 10 εκταρίων. Πρόκειται για τη νέα καλλιτεχνική εγκατάσταση του μη κυβερνητικού ιδρύματος Ακαδημία Γραβάτας, που ασχολείται με τη μελέτη, τη διαφύλαξη και την προώθηση της γραβάτας ως κροατικής και παγκόσμιας κληρονομιάς. Το διάβασες καλά πάτερ μου; Εμείς εδώ ντρεπόμαστε να μιλήσουμε για το αρχαίο θέατρο της Μαρώνειας μην μας πουν οπισθοδρομικούς, αρχαιόπληκτους και πατριώτες… Ο Μάριαν Μπούσιτς, διευθυντής του ιδρύματος και οι συνεργάτες του θέρισαν στις 2 Ιουλίου το χωράφι έκτασης 25 εκταρίων και δημιούργησαν στο κέντρο του τη «Γραβάτα στο Σιτάρι» φτιαγμένη από χρυσά στάχυα σιταριού. Για την υλοποίηση του εγχειρήματος εργάστηκαν 20 άνθρωποι συνεπικουρούμενοι από τρεις θεριστικές μηχανές.
Προηγήθηκε από τον κ. Μπούσιτς, δημιουργό της καλλιτεχνικής εγκατάστασης, ο συμβολικός θερισμός με δρεπάνι, στον οποίο στη συνέχεια συμμετείχαν νύφες από τη Σλαβονία, κοπέλες με παραδοσιακές ενδυμασίες και νεαροί ιππείς, με στολές Κροατών στρατιωτών του 17ου αιώνα, κύριο χαρακτηριστικό των οποίων είναι το μαντήλι στο λαιμό, “πρόγονος” της γραβάτας.
Ο μετασχηματισμός του χωραφιού σε γραβάτα κινηματογραφήθηκε από ελικόπτερα, φωτογραφήθηκε από διάσημους Κροάτες φωτογράφους και το γεγονός προβλήθηκε από κροατικά και διεθνή ΜΜΕ. Με τη Land-Art εγκατάσταση, εκτός από την προβολή της Κροατίας ως πατρίδας της γραβάτας, οι διοργανωτές με τη χρήση του σίτου, του βασικού είδους διατροφής για το ανθρώπινο είδος, απηύθυναν έκκληση για ενότητα, δικαιοσύνη και αλληλεγγύη μεταξύ των λαών και των εθνών.
Κι εμείς εδώ πάτερ μου, ντρεπόμαστε να μιλήσουμε για το αρχαίο θέατρο της Μαρώνειας και κρατάμε μυστική την σπηλιά του Κύκλωπα από φόβο μην επιστρέψει και μας ζητήσει τα ενοίκια…
2o ΝΕΜΟ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ…
– Πώς κρατάς έναν βλάκα σε αγωνία για μια μέρα;
– Πώς;
– Θα σου πω αύριο!
Από χθες περιμένει πάτερ μου, έφυγε η καλή του και δεν γύρισε κι αυτός περιμένει… με μισή καρδιά και βαρύ, από όλα όσα καταβρόχθισε, στομάχι πήγε να δουλέψει (Ναι! Έπιασε δουλειά για να την χάσει πάλι…).
Ο πελάτης του λέει:
– Γκαρσόν, παρακαλώ, θα ήθελα να μου φέρετε αυτό που τρώει ο κύριος απέναντι.
– Θα προσπαθήσω, κύριε, αλλά πολύ φοβάμαι ότι δεν θα μ’ αφήσει να του το πάρω!
Άκουσε την απάντησή του το αφεντικό και τον έστειλε σπίτι… ΑΠΟΛΥΘΗΚΕ!
3ο Στον βρώμικο και διαπλεκόμενο κόσμο που ζούμε πάτερ μου…
(Πάτερ, αλήθεια αν μια ηλίθια κοκκινομάλλα που ψεύδεται ασυστόλως σε λασπολoγούσε δεξιά και αριστερά, παρά το γεγονός ότι έδειξες πέραν του δέοντος ανοχή και ευγένεια, (ανοχή και ευγένεια σε βαθμό ηλιθιότητας το ομολογώ) τι θα έκανες; Λύσε μου την απορία σε παρακαλώ, γιατί και σε κάτι τύπους ΠΑΡΑ_ΤΥΠΟΥΣ σαν κι εμένα που λίγο πολύ όλα θεωρούνται από τους άλλους απύθμενα και η ευγένεια και η ανοχή σώνονται). Στον βρώμικο και διαπλεκόμενο κόσμο που ζούμε λοιπόν είμαστε υποχρεωμένοι να προδίδουμε; Δηλαδή πάτερ, έτσι θα διεκπεραιώνουμε τις σχέσεις μας προδίδοντας φίλους, ιδανικά, αισθητικές αντιλήψεις για τη ζωή; Ξέρω πάτερ μου, όλα αυτά αφορούν στην ηθική μας, στην ποιότητα, στην αντίληψη της ζωής, στο πεπρωμένο, αλλά έλεγα μήπως έχεις μια απάντηση να μου δώσεις… ΟΤΑΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ… γιατί πάτερ μου δύο χρόνια τώρα που σε γράφω (με την καλή έννοια) κρατάς το στόμα σου κλειστό… ΚΙ ΕΣΥ ΠΑΤΕΡ ΜΟΥ… δύο χρόνια τώρα στον «Κόσμο» μου, σ΄ αυτή την σελίδα, είσαι ο μόνος ήχος που περιμένω να ακούσω… Γύρισε και η Θεία Ροδούλα, αλλαγμένη μου φάνηκε, μαυρισμένη, ερωτευμένη πάντα, κάθε φορά που παίρνει τηλέφωνο μιλά το λιγότερο 10 ώρες. ΤΟΝ ΒΟΥΡΛΟΥΜΗ ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΕ ΠΑΤΕΡ ΜΟΥ; Μία μέρα που επέστρεψα της λέω έκπληκτη:
– Καλά, δεν μιλάς στο τηλέφωνο;
– Όχι. Σήμερα μίλησα μόνο δύο ώρες.
– Γιατί;
– Πήρα λάθος αριθμό!
WHAT CAN I SAY πάτερ μου;
4ο Εδώ γελάτε…
Ένας φαντάρος πηγαίνει στο σπίτι του με το τρένο. Σε μια στάση, μπαίνει στο βαγόνι ένας αξιωματικός. Τότε ο φαντάρος σηκώνεται από τη θέση του, όμως ο αξιωματικός του λέει:
– Όχι, παιδί μου, κάθισε.
Οπότε ξανακάθεται ο φαντάρος. Στην επόμενη στάση ο αξιωματικός ακόμη στέκεται όρθιος. Σηκώνεται λοιπόν πάλι ο φαντάρος, και ο αξιωματικός πάλι του λέει να μείνει καθισμένος. Αυτό συνεχίζεται για δύο στάσεις ακόμα. Στην επόμενη πάει πάλι να σηκωθεί ο φαντάρος και όταν ο αξιωματικός του λέει να ξανακαθίσει, απαντάει:
– Αμάν πια, κύριε αξιωματικέ! Αφήστε με! Έπρεπε να είχα κατέβει εδώ και τρεις στάσεις!
Υ.Γ.
Και να φανταστείς ΠΑΤΕΡ
είναι ακόμη Τρίτη…
Μαρία Νικολάου
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
