«Γεννηθηκαμε με ζουρνα και νταουλι στα χερια»

Ο Σαλή, αυτοδίδακτος οργανοπαίκτης, γυρίζει στους δρόμους της Ροδόπης, αναζητώντας παρέες, ανθρώπους που θέλουν να διασκεδάσουν: «Παίρνουμε το νταούλι, το κλαρίνο, αρχίζουμε να παίζουμε και αλαφραίνει η ψυχή μας, φεύγουν τα βάσανα για λίγο. Η μουσική σε ταξιδεύει κι ας μην έχεις φύγει από τον τόπο σου ούτε μέρα» δηλώνει στον «Κόσμο» έχοντας στο πλευρό του τον φίλο του, οργανοπαίκτη «νταουλτζή» να παρατηρεί τις συνήθειες των ανθρώπων να αλλάζουν ακόμη και στον τρόπο διασκέδασης, «ακούει μουσική, όταν προλαβαίνει από τα βάρη και τις υποχρεώσεις. Ακούει μουσική, αλλά όλο και πιο σπάνια γίνονται γλέντια σήμερα». Σχολιάζοντας δε το αποτέλεσμα της τελευταίας εκλογικής αναμέτρησης σημειώνει: «Δεν μας στεναχωρούν εμάς τα αποτελέσματα της κάλπης. Στην ζωή μας δεν αλλάζουν πολλά από τους πολιτικούς, οπότε δεν νοιαζόμαστε και πολύ. Μόνοι μας παλεύουμε όλα αυτά τα χρόνια, κανείς δεν στάθηκε στο πλευρό μας»

Πόσα χρόνια παίζετε νταούλι;

13 χρόνια παίζω νταούλι. Είμαι αυτοδίδακτος, όπως λέτε εσείς. Έμαθα νταούλι και μ΄ αυτό βγάζω το ψωμί μου. Τι, δεν κάνω κάτι κακό…

Δύσκολη δουλειά;

Έχει τα ωραία, έχει και τις δυσκολίες της όπως όλα τα επαγγέλματα. Αν δεν το παλέψεις και δεν αγωνιστείς τίποτα δεν είναι εύκολο…

Πού δουλεύετε;

Σε πανηγύρια, σε γάμους, σε χαρές, σε μικρά και μεγάλα γλέντια. Πάμε όπου μας φωνάζουν και θέλει ο κόσμος να μας ακούει. Δεν λέμε «όχι»! Τι ο κόσμος να χαρεί θέλει, εμείς του δείχνουμε τον τρόπο, τον βοηθάμε.

Πώς σας βρίσκουν;

Έεε έχουμε κάνει κι εμείς το όνομά μας. Πάμε όπου μας καλούν κι όπου «μυριζόμαστε» ότι θα χρειαστούμε. Ξέρουμε και περιμένουμε. Εμφανιζόμαστε την κατάλληλη στιγμή.

Και πώς μπορείτε να παίζετε όταν δεν έχετε κέφι;

Πάντα έχουμε κέφι. Πάντα είμαστε χαρούμενοι και στις λύπες μας ακόμη. Είναι κι αυτό «κόλπο» της φυλής μας. Να σε ρωτήσω κάτι, αν είσαι στεναχωρημένος και μουτρωμένος θα αλλάξει κάτι προς το καλύτερο; Τότε, εμείς θα έπρεπε να είμαστε μονίμως στεναχωρημένοι.

Πώς μάθατε να παίζετε;

Γεννηθήκαμε με ζουρνά και νταούλι στα χέρια.

Ναι, αλλά ποιος σας έδειξε τα βασικά;

Έπαιζε ο παππούς μου κλαρίνο και στεκόμουν δίπλα του. Έπαιζα κοντά του, με διόρθωνε, μου έδειχνε και μετά μόνος συνέχισα να παίζω και να γίνομαι καλύτερος. Στην οικογένειά μου έχουμε κι εμείς την παράδοσή μας.

Στην κάλπη στρέψατε καθόλου την προσοχή σας;

Δεν μας στεναχωρούν εμάς τα αποτελέσματα της κάλπης. Στην ζωή μας δεν αλλάζουν πολλά από τους πολιτικούς, οπότε δεν νοιαζόμαστε και πολύ. Μόνοι μας παλεύουμε όλα αυτά τα χρόνια, κανείς δεν στάθηκε στο πλευρό μας.

Και τα προβλήματα πώς τα αντιμετωπίζετε αν δεν πιστεύετε στην πολιτεία, αν δεν προσδοκάτε την στήριξή της;

Μόνοι μας, όσο μπορούμε. Για μας βρέξει – χιονίσει τίποτα δεν αλλάζει προς το καλύτερο. Μόνοι παλεύουμε όλοι.

Και τα «βάσανα» της ψυχής, τις στεναχώριες πώς τις αντιμετωπίζετε;

Παίρνουμε το νταούλι, το κλαρίνο, αρχίζουμε να παίζουμε και «αλαφραίνει» η ψυχή μας, φεύγουν τα βάσανα για λίγο. Η μουσική σε ταξιδεύει κι ας μην έχεις φύγει από τον τόπο σου ούτε μέρα.

Ακούει ο κόσμος μουσική σήμερα, τι συμπεραίνετε;

Ακούει, όταν προλαβαίνει από τα βάρη και τις υποχρεώσεις. Ακούει μουσική, αλλά όλο και πιο σπάνια γίνονται γλέντια σήμερα. Παλιότερα θυμάμαι με τον παππού μου ο κόσμος διασκέδαζε περισσότερο. Είχε δεν είχε χρήματα στην τσέπη δεν αρνιόταν την παρέα.

Τώρα δηλαδή η έλλειψη χρημάτων «κόβει» το κέφι;

Όχι μόνο! Ακόμη και αυτοί που έχουν χρήματα δεν ξέρουν να διασκεδάζουν. Άλλαξαν τα γούστα. Άλλες εποχές. Τώρα όλοι μαζί παρέα λίγοι διασκεδάζουν. Πιο πολύ οι χωριάτες, στην πόλη έχουν ξεχάσει την παρέα, σπάνια διασκεδάζουν όλοι μαζί.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.