«Η ζωη με διδαξε να δουλευω κι αυτο θα συνεχισω να κανω»

Ο πατέρας Γιώργος Κομνίδης ήταν ο Παπα-δάσκαλος των Ψαθάδων επί 27 έτη και των Γιατράδων Διδυμοτείχου επί 13 χρόνια. Με 40 χρόνια προϋπηρεσία βγήκε στη σύνταξη το 2002. Χωρίς να πάψει στιγμή να δουλεύει ασχολήθηκε με πείσμα και μεράκι, παρά τα προβλήματα, με τη διατήρηση της παράδοσης και της λαογραφίας. «Ασχολήθηκα με το μουσείο μου, το βιολί και την μελισσοκομία» δηλώνει εκείνος μιλώντας στον «Κόσμο» και σημειώνει: «Η ζωή με δίδαξε να δουλεύω κι αυτό θα συνεχίσω να κάνω. Δεν περιμένω αναγνώριση από τον κόσμο, αλλά από τον Θεό όταν έρθει εκείνη η ώρα».

Πότε αρχίσατε να εργάζεστε για το Μουσείο σας;

Το Μουσείο ξεκίνησε το 1962 και λειτουργεί κανονικά από το ‘65. Θα πρέπει να σας πω ότι δεν έχω βοηθηθεί οικονομικά από κανέναν. Τα έξοδα τα καλύπτω εγώ.

Τι περιλαμβάνει το Μουσείο σας;

Τμήμα Λαογραφίας και Τμήμα Φυσικής Ιστορίας. Στο Λαογραφίας εκτίθενται εργαλεία του παρελθόντος από την οικιακή και αγροτική ζωή των προγόνων μας, αλλά και παραδοσιακές στολές. Έχω επίσης τυπογραφείο, πιεστήριο, κόφτη. Στο Τμήμα Φυσικής Ιστορίας φιλοξενούνται εκθέματα από το ζωικό κόσμο της Θράκης, αλλά και ξένα ζώα. Έντομα, πετρώματα, ακόμη και ανθρώπινα μέλη.

Ποιος τα ταρίχευσε;

Ταρίχευα εγώ ο ίδιος τα πάντα. Την ημέρα – πρωί και απόγευμα τον καιρό εκείνο – έκανα μάθημα στα παιδιά στο σχολείο και το βράδυ εργαζόμουν για το Μουσείο. Για να καταλάβετε ένα αγριογούρουνο απαιτούσε τουλάχιστον δώδεκα ώρες δουλειάς για να το ταριχεύσω.

Τι είδους ανθρώπινα μέλη έχετε στα εκθέματά σας;

Ανθρώπινα μέλη, όπως: έμβρυα, στομάχι, χολή, σπλήνα κ.α.

Στην αρχή δούλεψα πάρα πολύ σκληρά, επί τέσσερα χρόνια μέχρι να τα συγκεντρώσω. Όταν μου έλειπε κάτι το έπαιρνα, ακόμη και σήμερα αυτό κάνω, το αγοράζω καταβάλλοντας εγώ ο ίδιος το αντίτιμο.

Γιατί το κάνετε αυτό;

Από το μεράκι μου, το μεράκι ενός δασκάλου και ιερέα που επί σαράντα και πλέον χρόνια έζησε και εργάστηκε στα σύνορα Ελλάδος – Τουρκίας.

Και από το Διδυμότειχο πώς βρέθηκε το Μουσείο στη Νέα Χιλή;

Το 2002 το μουσείο το μετέφερα στην Νέα Χιλή Αλεξανδρουπόλεως, στην οδό Θερμοπυλών 8 απέναντι από το cafe: «Ορίζοντας». Οι επισκέψεις γίνονται πάντοτε δωρεάν, δεν μπορώ να βάλω ξεναγό, έτσι όλα τα κάνω μόνος μου.

Και η αγάπη σας για το βιολί, πόσο παλιά είναι;

Βιολί έπαιζα στο σχολείο, έπρεπε οι μαθητές που δίδασκα να μάθουν και χορούς ελληνικούς, χορεύαμε μαζί με τα παιδιά. Ήταν επίσης έθιμο την εποχή εκείνη, μετά τον κάθε γάμο, τον πρώτο χορό να τον σέρνει ο Ιερέας.

Διδασκαλία μαθητών και «διδασκαλία» των πιστών, και παπάς και δάσκαλος, δύσκολο μου ακούγεται…

Ήταν δύσκολος συνδυασμός. Διπλή εργασία, αλλά στη νεότητα όλα επιτυγχάνονται. Δούλεψα πάρα πολύ τα χρόνια εκείνα, έκανα ακόμη και δρόμους, πάρκα. Η δράση ήταν μεγάλη γι’ αυτό και με τίμησαν πολλοί σύλλογοι και η Ακαδημία Αθηνών.

Τώρα τι σχέδια έχετε στη ζωή σας;

Όχι μεγαλεπήβολα σχέδια, είμαι σχεδόν 73 ετών. Θα ασχολούμαι με το μουσείο και τα άλλα μου χόμπι, το βιολί και την μελισσοκομία.

Έχετε παράπονο από τη ζωή;

Δεν έχω παράπονο από τη ζωή. Δούλεψα πάρα πολύ. Νύχτα μέρα σε όλες τις εργασίες του Σχολείου και της Εκκλησίας. Ίσως ως παράπονο να ονομάσω το γεγονός ότι στα έντυπα που τυπώνονται για την προβολή των Μουσείων δεν γίνεται αναφορά στο δικό μου που είναι το παλιότερο στον Έβρο.

Τι σας δίδαξε η ζωή;

Η ζωή με δίδαξε να δουλεύω κι αυτό θα συνεχίσω να κάνω. Δεν περιμένω αναγνώριση από τον κόσμο, αλλά από τον Θεό όταν έρθει εκείνη η ώρα.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.