Για 5η συνεχη χρονια «Παρχαρια»

Μνήμες από την ποιμενική ζωή των Ποντίων και όχι μόνο θα αναβιώσουν την Κυριακή 2 Ιούλη στα «Παρχάρια 2006», μια εκδήλωση που διοργανώνει ο Σύλλογος Ποντιακής Νεολαίας Νομού Ροδόπης «Η Τραπεζούντα», σε μία περιοχή της ορεινής Ροδόπης που προσιδιάζει με τα χαρακτηριστικά της περιοχής του Πόντου.

Οι προετοιμασίες ήδη γίνονται με γοργούς ρυθμούς.

Ξύλινα κιόσκια το στήσιμο των οποίων έχει ήδη ξεκινήσει θα φιλοξενήσουν περίπου χίλιους επισκέπτες που θα βρεθούν την Κυριακή το πρωί στην περιοχή.

Ξύλινα παγκάκια και τραπέζια έχουν ήδη τοποθετηθεί κάτω από τα πανύψηλα δένδρα.

Η συγκεκριμένη τοποθεσία απέχει 14 χιλιόμετρα από την περιοχή.

Το αίτημα το οποίο κατέθεσε προς τους πολιτικούς φορείς πέρσι ο Πρόεδρος της Ποντιακής Νεολαίας «Η Τραπεζούντα» Γιάννης Νικολαϊδης που αφορούσε στην ασφαλτόστρωση και του υπολοίπου του δρόμου που οδηγεί στο χώρο έχει υλοποιηθεί μετά από παρέμβαση της Περιφέρειας.

Έτσι από τις 8 το πρωί της Κυριακής 2 Ιούλη, οι νεολαίοι του Συλλόγου «Η Τραπεζούντα» καλούν όλους να προσέλθουν σε ένα ολοήμερο ποντιακό πανηγύρι, που θα συνδυάζει το χορό, το κέφι, το φαγητό…

Το έθιμο

Όπως επεξηγεί ο κ. Νικολαϊδης «παρχαρεύω για τον πόντιο σημαίνει περνώ από ένα καθεστώς καταπιεστικό στην ελευθερία όπου μπορούσε να τραγουδά, να χορεύει, να μιλά και να συμπεριφέρεται ρωμαίικα.

Το έθιμο αναφέρεται στις μετακινήσεις κτηνοτρόφων από τον Πόντο από τα χαμηλά σε ψηλές τοποθεσίες, μία συνήθεια αιώνων, για να αποφύγουν οι κάτοικοι της περιοχής την υγρασία και τις υψηλές θερμοκρασίες, καθώς επίσης για να βρουν βοσκή για τα ζωντανά τους.

Όταν έλιωνε το χιόνι φύτρωναν διάφορα χόρτα και αγριολούλουδα τα οποία αποτελούσαν πλούσια τροφή για τα ζώα γαλακτοπαραγωγής και καθοριστικό παράγοντα για την παραγωγή άριστης ποιότητας γαλακτοκομικών προϊόντων.

Κάθε χωριό και κάθε κωμόπολη έχει τη δική του τοποθεσία, το δικό του συνοικισμό, πάνω στο παρχάρι.

Μ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκαν ολόκληρα χωριά πάνω στα βουνά, χωριά που έμεναν έρημα για εννιά ή δέκα μήνες το χρόνο.

Στα βουνά του Πόντου και του Καυκάσου υπήρχαν σπίτια, ξύλινα ή πέτρινα είτε πέτρινα στη βάση τους και ξύλινα στο επάνω μέρος.

Η θερινή διαμονή στα παρχάρια ξεκινούσε τέλη Απριλίου και τελείωνε στα τέλη Σεπτεμβρίου.

Η έναρξη και ο τερματισμός αυτής της περιόδου συνοδευόταν από εκδηλώσεις γενικής ευωχίας και χαράς.

Στα παρχάρια που κρατούσαν μία εβδομάδα υπήρχε έκθεση γαλακτοκομικών προϊόντων όπου οι κάτοικοι των πόλεων αγόραζαν καλύτερης ποιότητας τυριά.

Οι πόντιοι να σημειώσουμε ότι δεν ξεχωρίζουν τη φέτα από το κασέρι και όλα τα είδη τα ονομάζουν τυριά.

Λένε διπλό τυρί κάτι αντίστοιχο του κασεριού και μονόν τυρί που είναι το αντίστοιχο της φέτας. Μάλιστα από περιοχή σε περιοχή διαφέρουν τα τυριά.

Επίσης έφτιαχναν το παρχαροτήρι το οποίο ήταν καπνιστό και παρασκευαζόταν το φθινοπωρο γιατί το χόρτο ήταν ξερό και γινόταν πιο παχύ το βούτυρο, το παρχαρί τυρί, το γαίς τυρί, το οποίο είναι ανάλατο κασέρι, και επίσης την τυροκλωστή, ανάλατο τυρί που το έτρωγαν για πρωινό μαζί με το φρούστορο(ομελέτα).

Στα παρχάρια γίνονταν επίσης αθλοπαιδιές, έπαιζαν ομαδικά παιχνίδια όπως την γαϊσίτσα, τη σκοινί που αποτελεί διαγωνισμό δύναμης, τη γαϊδουρί, κάτι αντίστοιχο της τσανταλίνας μανταλίνας, την τσάλτικα, παιχνίδι που παίζεται με βέργες ξύλου.

Πολλές φορές τα παρχάρια συνδυάζονταν και με χριστιανικές γιορτές» κυρίως στην περιοχή της Τσάλκας στην Γεωργία.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.