Ορεστης Τανης, Σταυρος Πασαλακης ……Καπου εκει στα δεκαεξι

Με τον Ορέστη Τάνη και τον Σταύρο Πασαλάκη συζητά σήμερα ο «Κόσμος». Δυο δεκαεξάχρονοι μαθητές της Β΄ Τάξης του 1ου Ενιαίου Λυκείου Κομοτηνής. Με ηλεκτρική κιθάρα και τύμπανα στα χέρια βάζουν νότες στον ελεύθερο χρόνο τους, διώχνουν το άγχος και ομορφαίνουν τη ζωή τους. Αγαπούν την Κομοτηνή, αλλά καλοβλέπουν τις σπουδές σε μια μεγαλύτερη πόλη. Μιλούν για τα όνειρα τους, κρίνουν το εκπαιδευτικό σύστημα και τη στάση των γονέων και συμβουλεύουν την Υπουργό Παιδείας…Ο «Κόσμος» σήμερα κάθεται ξανά στο τελευταίο θρανίο…

Πώς προέκυψε η ενασχόληση με την μουσική;

Ορέστης: Όταν ήμουν μικρός με παρότρυναν από το σπίτι να μάθω να παίζω ένα μουσικό όργανο. Ξεκίνησα με φλάουτο και πνευστά. Γρήγορα όμως επέλεξα την ηλεκτρική κιθάρα.

Σταύρος: Εγώ ξεκίνησα με κιθάρα και τώρα παίζω τύμπανα. Υπήρχε παρότρυνση, αλλά περισσότερο είναι επιλογή μου. Την αγαπώ την μουσική.

Υπάρχει ελεύθερος χρόνος;

Ορέστης: Έχουμε βαρύ πρόγραμμα. 2 με 3 ώρες μόνο έχουμε ελεύθερο χρόνο. Τότε παίζω μουσική, με εμπνέει η μουσική. Η πίεση των μαθημάτων είναι μεγάλη. Πολλές ώρες στο Φροντιστήριο.

Σταύρος: Προσπαθούμε να βρούμε χρόνο για να παίξουμε μουσική. Η μουσική είναι μια καλή διαφυγή από τις σκοτούρες της καθημερινότητας.

Σκοτούρες σ΄ αυτή την ηλικία;

Ορέστης: Μην σας φαίνεται περίεργο. Ξεφεύγουμε κι αυτό μας ευχαριστεί. Είναι και η πίεση των μαθημάτων φοβερή. Δεν λείπουν και τα μικροκαυγαδάκια στο σπίτι. Και οι νέοι έχουν τις σκοτούρες τους, βέβαια οι περισσότερες σχετίζονται με τα μαθήματα, αλλά δεν παύουν να είναι σκοτούρες. Στους μεγάλους μπορεί ό,τι περνάμε εμείς οι μαθητές να φαντάζει μικρό και ασήμαντο, αλλά δεν είναι έτσι.

Πιέζουν οι γονείς; Είναι όλο: «Διάβασε και διάβασε»;

Ορέστης: Πιέζουν ναι, αλλά όχι πολύ. Νιώθω κι εγώ την υποχρέωση να διαβάσω

Χρειάζεται και τα παιδιά να βάλουν νερό στο κρασί τους. Τι να κάνουμε, σ΄ αυτή την ηλικία δουλειά μας είναι το διάβασμα.

Η Κομοτηνή πώς σας φαίνεται;

Σταύρος: Λένε ότι είναι πολύ καλή. Θα προτιμούσα όμως μια μεγαλύτερη. Την Θεσσαλονίκη ας πούμε. Κάνω αμάν να φύγω. Πάντως όσοι έρχονται λένε ότι δεν θέλουν να την αφήσουν την Κομοτηνή, στην αρχή κλαίνε που έρχονται και μετά κλαίνε που φεύγουν.

Ορέστης:Σαν πόλη δεν με ενθουσιάζει και πολύ. Δεν βρίσκω κάτι το αρνητικό βέβαια, αλλά όταν ζεις κάπου συνέχεια θέλεις να φύγεις και για κάπου αλλού. Οι αλλαγές πάντα είναι καλές, πόσο μάλλον όταν είσαι νέος. Τώρα που έρχονται εκλογές και τι δεν θα ακούσουμε πάλι για την πόλη, τον δήμο, την περιοχή.

Δεν ασχολείστε και πολύ με την πολιτική από ό,τι κατάλαβα…

Σταύρος: Όχι. Δεν λέω βέβαια ότι κάνουμε καλά, αλλά και πώς να ασχοληθείς με κάτι που δεν σε έλκει;

Έχετε αποφασίσει με τι θα ασχοληθείτε, επαγγελματικά εννοώ…

Ορέστης: Με την Τεχνολογία και τους Ηλεκτρονικούς Υπολογιστές. Την μουσική εννοείται ότι δεν θα την εγκαταλείψω. Να ασχοληθώ επαγγελματικά με τη μουσική μακάρι να μπορούσε να γίνει, αν και, για να είμαι ειλικρινής, δεν το βλέπω…Να γίνω και πολιτικός μηχανικός. Θα ήταν ωραία.

Σταύρος: θα δούμε. Πάντως, θέλω να μείνει χόμπι για πάντα η μουσική, αγαπημένο χόμπι.

Στην Υπουργό Παιδείας τι συμβουλή θα δίνατε;

Ορέστης: Πρέπει να γίνονται πράγματα στο χώρο της Παιδείας με μεγαλύτερη προσοχή. Δεν είναι και τόσο χάλια όσο λένε τα πράγματα στην εκπαίδευση, απλά χρειάζεται περισσότερη δουλειά και σωστός προγραμματισμός από όλους. Η παιδεία είναι υπόθεση όλων, χρειάζεται κοινή προσπάθεια και μακροχρόνιος σχεδιασμός.

Σε ποιο θρανίο κάθεστε;

Σταύρος: Τελευταίο εγώ, ο Ορέστης προτελευταίο.

Τελευταίο θρανίο, άλλη αίσθηση από ό,τι θυμάμαι…

Σταύρος: Σίγουρα ναι! Πρέπει να τη ζήσεις ως μαθητής για να καταλάβεις.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.