«Οι συγγραφεις δινουν τη διασταση ενος ιδανικου κοσμου, μιας ιδανικης πολης»

Με αφορμή την εκπομπή της ΕΤ3 «Μία πόλη- ένα ταξίδι» και συγκεκριμένα την εκπομπή της Κυριακής 12 Φλεβάρη όπου θα παρουσιασθεί η Κομοτηνή μέσα από τα μάτια του συγγραφέα της Χρήστου Χαρτοματσίδη ο ΠτΘ συζητά με το σκηνοθέτη της εκπομπής Χρήστο Παπαδόπουλο. Ο κ. Παπαδόπουλος μας μιλά για το πώς προέκυψε η ιδέα, για την σκηνοθετική του προσέγγιση αλλά και για τη σχέση του με την πόλη μας.

Να σημειωθεί ότι ο Χρήστος Παπαδόπουλος ασχολείται με το επάγγελμα του σκηνοθέτη από την δεκαετία του 80. Έχει δουλέψει με πολλούς σκηνοθέτες, τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, το Μιχάλη Κακογιάννη, τον Κώστα Βρετάκο, με τον τελευταίο ως βοηθό σκηνοθέτη στην παραγωγή, έχει κάνει ντοκιμαντέρ, έχει κάνει την ταινία μεγάλου μήκους «Προς την ελευθερία» και είναι πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Σκηνοθετών.

ΠτΘ: κ. Παπαδόπουλε πώς προέκυψε η ιδέα υλοποίησης της σειράς με το συγκεκριμένο θέμα;

Χ.Π.: Ήταν σκέψη μου παλιά να κάνω κάτι για την Περιφέρεια, σκέψη που προήλθε μετά από πολλές επισκέψεις μου σε αυτήν, με συμμετοχές σε φεστιβάλ. Ακόμα και μέσα από την ταινία μου έβλεπα ένα κόσμο πολιτισμού, ένα κόσμο που υπάρχει στην περιφέρεια, ζει, δημιουργεί. Μέσα απ’ αυτή τη σκέψη πρότεινα μία εκπομπή που θα αφορά στους συγγραφείς και, συγκεκριμένα, στο βλέμμα του συγγραφέα για την πόλη που γεννήθηκε και μένει και μάλιστα αυτή η διαμονή είναι αποτέλεσμα προσωπικής του επιλογής, κάτι που θεωρώ πολύ ουσιαστικό.

ΠτΘ: Πόσο εύκολη σκηνοθετικά είναι η σύνδεση της μοναδικότητας κάθε πόλης με την ζωή και το έργο ενός συγγραφέα;

Χ.Π.: Εγώ πάντα ακολουθώ τη σκέψη και την πορεία του κάθε συγγραφέα. Ο ίδιος ο συγγραφέας με οδηγεί στην πόλη. Ο ίδιος ο συγγραφέας σκηνοθετεί την πόλη, οργανώνει την πόλη με τη δική του σκέψη. Είναι οργανωτής της πόλης του, όπως αυτός τη βλέπει, όπως αυτός την αγαπάει από τη δική του πλευρά, γιατί δεν μπαίνουν όλα τα πράγματα, δεν μπαίνουν όλα τα γεγονότα. Εγώ δεν κάνω τίποτε άλλο από το να τον ακολουθώ σε αυτό το ξετύλιγμα της ιστορίας, του πολιτισμού της πόλης, των σύγχρονων ανθρώπων.

ΠτΘ: Πιστεύετε ότι οι συγγραφείς ιχνογραφούν επιδέξια τις πόλεις τους;

Χ.Π.: Νομίζω πως ναι, γιατί δίνουν και την άλλη διάσταση της ποίησης, ενός ιδανικού κόσμου, μιας ιδανικής πόλης. Αντλούν από αυτήν πράγματα, από τους ανθρώπους και γίνονται οργανωτές της πόλης. Είναι νομίζω οι πλέον ιδανικοί να μιλήσουν για την πόλη με την έννοια ότι μέσα από τα γραπτά τους φτιάχνουνε και έναν ιδανικό κόσμο, δηλαδή πώς θα ήθελαν να είναι.

Πτθ: Έχετε ολοκληρώσει τον κύκλο;

Χ.Π.: Όχι ακόμη η σειρά δεν έχει ολοκληρωθεί, τώρα έχει ξεκινήσει. Ξεκίνησε με την πόλη της Δράμας και το συγγραφέα της Βασίλη Τσιαμπούση, την περασμένη εβδομάδα παίχτηκε η Καβάλα με τον Διαμαντή Αξιώτη και αυτή την Κυριακή θα παρουσιασθεί η Κομοτηνή με το Χρήστο Χαρτοματσίδη. Μετά συνεχίζουμε με τον Βόλο και τον Κώστα Ακρίβο, στη συνέχεια επισκεπτόμαστε και άλλες πόλεις όχι μόνο στην Β. Ελλάδα αλλά και στην Πελοπόννησο και στα νησιά.

ΠτΘ: Πριν χρόνια οι κριτικοί χώριζαν τους συγγραφείς, σε συγγραφείς της πρωτεύουσας και σε συγγραφείς της επαρχίας με την έννοια ότι οι συγγραφείς της πρωτεύουσας ήταν πιο συγκροτημένοι και της επαρχίας ήταν πιο περιθωριακοί. Βέβαια υπήρχαν συγγραφείς όπως ο Σκαρίμπας που έζησε στη Χαλκίδα και έδωσε σημαντικό έργο. Πιστεύετε ότι σήμερα μπορούμε να μιλάμε για περιφερειακή λογοτεχνία;

Χ.Π.: Ναι, με την έννοια ότι τα πράγματα έχουν αμβλυνθεί, δηλαδή όλα πια μοιάζουν με την πόλη, δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ του κέντρου και της περιφέρειας. Ο τρόπος επικοινωνίας είναι πολύ πιο εύκολος. Σε αυτή την πορεία συναντώ ένα δυναμικό πολύ ισχυρό και πολύ δυνατό και ισάξιο της Αθήνας, ίσως και παραπάνω. Η περιφέρεια κρατάει και μια αθωότητα την οποία δεν την έχει η Αθήνα, δεν την έχουν οι μεγάλες πόλεις. Αυτή λοιπόν η αθωότητα και αυτή η ματιά με ενδιαφέρει πάρα πολύ και γι’ αυτό μπήκα σε αυτή την ιστορία, η οποία με γοητεύει πάρα πολύ.

ΠτΘ: Φιλοδοξείτε η σειρά να αποτελέσει τηλεοπτική λογοτεχνική πινακοθήκη της σημερινής Ελλάδας…

Χ.Π.: Ναι, με την έννοια ότι είναι καλό να γίνει καταγραφή όλων των πνευματικών ανθρώπων της περιφέρειας. Να γίνει δηλαδή μια πινακοθήκη όλων των πόλεων πάνω στους συγγραφείς, γενικότερα πάνω στους πνευματικούς ανθρώπους, γιατί δεν είναι μόνο οι συγγραφείς, υπάρχουν και ποιητές και ζωγράφοι.

ΠτΘ: Θα ακολουθήσει και δεύτερος κύκλος;

Χ.Π.: Ο πρώτος κύκλος αποτελείται από δώδεκα μέρη και μακάρι να αρέσει και γίνει και ένας δεύτερος γιατί είναι πάρα πολλές πόλεις, μαθαίνω που έχουν ανθρώπους που γράφουν, που εμπνέονται από την πόλη. Είναι ωραίο να καταγραφεί αυτή η ιστορία.

ΠτΘ: Με την πόλη μας έχετε σχέση;

Χ.Π.: Η Κομοτηνή ήτανε μια πόλη που είχα ζήσει μερικά χρόνια, ως στρατιώτης και με την οποία είμαι δεμένος συναισθηματικά. Ήταν ωραία τα γυρίσματα μετά από χρόνια σ’ αυτή την πόλη, η οποία έχει μια δυναμική, έχει κάτι πολύ σπουδαίο και με γοήτευσε ιδιαίτερα. Εξίσου όμως εξαιρετικός είναι και ο Χρήστος ο Χαρτοματσίδης, που έχει μια ευαισθησία, είναι ένας σπάνιος άνθρωπος

ΠτΘ: Η εκπομπή της Κυριακής εστιάζεται αποκλειστικά στην πόλη;

Χ.Π.: Είναι το βλέμμα του δημιουργού, του συγγραφέα πάνω στην πόλη του, άσχετο αν δεν έχει γεννηθεί, σ’ αυτήν σημασία έχει ότι μένει, και μάλιστα επέλεξε να μείνει και θα μείνει πάντα σε αυτή την πόλη. Μας γυρίζει λίγο και στα παιδικά χρόνια, στη γιαγιά, στον παππού στην Μαρώνεια, γιατί εκεί ήταν το σπίτι του και μας μιλάει για το πώς εμπνέεται από αυτήν την πόλη, από τους ανθρώπους, από την καθημερινότητα, από αυτά που συναντάει στο νοσοκομείο. Είναι ένας άνθρωπος που αντλεί και φωτογραφίζει την πόλη με ένα τρόπο ιδιαίτερο. Έχει μια πνευματικότητα, μιλάει για τους νέους, βαθαίνοντας τα πράγματα και έχει πολύ ενδιαφέρον.

ΠτΘ: κ. Παπαδόπουλε είστε Πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Σκηνοθετών. Ποιο είναι σήμερα το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζετε;

ΠτΘ: Το μεγάλο πρόβλημα των σκηνοθετών είναι η ανεργία, η οποία αγγίζει το 90%, παρόλο που υπάρχουν πολλά τηλεοπτικά κανάλια η ανεργία είναι πολύ μεγάλη και τα προβλήματα πάρα πολλά.

ΠτΘ: Στον κόσμο όμως η εικόνα είναι διαφορετική…

Χ.Π.: Υπάρχει ένα σημαντικό δυναμικό νέων και στο θέατρο και τον κινηματογράφο και στην τηλεόραση δυναμικό που αξίζει. Αλλά δεν υπάρχουν ευκαιρίες για νέους ανθρώπους, όπως γενικότερα σε όλα τα επαγγέλματα αλλά και στο δικό μας. Θα πρέπει όμως να πούμε ότι η τηλεόραση έχει βγάλει και αρκετούς νέους, τους οποίους δεν ξέρουμε και εμείς, διότι η τηλεόραση έχει ένα άνοιγμα το οποίο καμιά φορά δεν είναι τόσο υπεύθυνο και γι’ αυτό βγαίνουν κάποιοι άνθρωποι που δεν τους ξέρουμε. Οι επώνυμοι είναι αυτοί που ξέρουμε από το σινεμά. Να τονίσω ότι το πρόβλημα δεν είναι ηλικιακό. Είναι μια σύνθεση παλιού και καινούριου. Αξίζουν και οι μεν και οι δε. Εξάλλου οι σκηνοθέτες δεν βγαίνουν στην τηλεόραση, δεν είναι δημόσια πρόσωπα. Τώρα πια μόνο τους δημοσιογράφους ξέρουμε και μάλιστα τους επώνυμους. Μιλάμε για τους δημοσιογράφους που μαζί με την τηλεόραση παίζουν το παιχνίδι, το οποίο είναι σικέ. Μπορούσε να κάνει πολύ δημιουργικά πράγματα η τηλεόραση αλλά δυστυχώς έχει μείνει σε ένα επίπεδο κατώτερο.

ΠτΘ: Μιλάτε για την ιδιωτική τηλεόραση και όχι για τη δημόσια…

Χ.Π. Προσπαθεί και η δημόσια να αντιγράψει την ιδιωτική και κακώς το κάνει. Πρέπει να μείνει απέξω και να παίξει ένα ρόλο διαφορετικό. Κάποιες φορές το κάνει. Η ΕΡΤ3 κάνει κάποια πράγματα, προσπαθεί, αλλά πρέπει να είναι μεγαλύτερα τα βήματα πιστεύω.

ΠτΘ:κ. Παπαδόπουλε σας ευχαριστούμε πολύ.

Χ.Π.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.