Γιαννης Κουκος, ψαρας: «Κρεμομαστε απο το Θεο. Ο,τι πει Εκεινος εμεις οι ψαραδες το ξερουμε καλα»

Ο Γιάννης Κούκος είναι 63 ετών και ο μεγαλύτερος σε ηλικία ψαράς-μέλος του Αλιευτικού Συνεταιρισμού της Μαρώνειας Ροδόπης. «Μια ζωή», όπως λέει, κοντά στις λίμνες Έλος και Πτελέα έμαθε να αφουγκράζεται καλά τη Φύση και να βγάζει τα δικά του συμπεράσματα για τα σημάδια του καιρού. Μιλά στον «Κόσμο» και επιβεβαιώνει ότι το πιάτο του ψαρά είναι σίγουρα εννιά φορές αδειανό και μια γεμάτο. Ειδικά φέτος που το δριμύ ψύχος πάγωσε την καλύτερη παραγωγή τους, την τσιπούρα.

Πότε ιδρύθηκε ο Συνεταιρισμός;

Το 1951. Τότε δεν γνώριζαν από ψάρια και από αλιεία οι κάτοικοι της Κομοτηνής. Έτσι ξεκίνησε η Μαρώνεια, που ήταν παραθαλάσσιο χωριό και μετά ακολούθησαν και οι κάτοικοι των άλλων οικισμών της περιοχής . Σιγά σιγά μάθαμε και από ψάρι και από θάλασσα.

Ισχύει αυτό που λέει ο λαός μας για το πιάτο του κυνηγού και του ψαρά;

Για του κυνηγού δεν ξέρω. Του ψαρά με βεβαιότητα σας λέω ότι ναι: «Εννέα φορές είναι αδειανό και μια φορά γεμάτο». Στα είκοσι χρόνια που ασχολούμαι με το χώρο μόνο δύο χρονιές χορτάσαμε ψωμί, το 1988 και το 2001.

Μεροδούλι – μεροφάι, δηλαδή:

Ακριβώς έτσι. Ό,τι πιάσουμε και πουλήσουμε θα φάμε. Αν το επιτρέψει ο καιρός…

Βλέπετε να υπάρχει συνέχεια στο χώρο σας;

Δεν νομίζω, δεν έχει μέλλον. Οι νέοι δε θέλουν να ακούν καν για τη δουλειά μας.

Τι θα μπορούσε να γίνει για να αλλάξει το σκηνικό;

Να αξιοποιήσουμε τη Γεωθερμία, να γίνουν και τα κατάλληλα έργα, να δημιουργηθούν αξιόπιστες υποδομές.

Η έλλειψη υποδομών πάγωσε τη φετινή παραγωγή;

Και αυτό. Χάσαμε τρεις τόνους τσιπούρα, το δριμύ ψύχος την πάγωσε.

Πόσες ώρες δουλεύετε;

24ώρες το 24ωρο υπάρχουν άνθρωποι του Συνεταιρισμού στο Ιχθυοτροφείο και εργάζονται. Όταν έχουμε δουλειά πολύ, ερχόμαστε όλοι στις τέσσερις το πρωί.

Κι όταν δεν έχει δουλειά έξω;

Μπαλώνουμε δίχτυα και απόχες, σκουπίζουμε και μαγειρεύουμε στις εγκαταστάσεις του Ιχθυοτροφείου.

Σχεδόν τη μισή σας ζωή την έχετε περάσει κοντά στις λίμνες…

Ναι, στις λίμνες Έλος και Πτελέα. Εκτρέφοντας και ψαρεύοντας άλλοτε Λαβράκι κι άλλοτε, Κεφάλι, Γλώσσα, Κουτσουμούρα και Τσιπούρα.

Εκείνες, οι λίμνες, προσφέρουν απλόχερα, αλλά εμείς, οι άνθρωποι, δεν τις σεβόμαστε όσο πρέπει…

Οι λίμνες μας ταΐζουν, εμείς πρέπει να τις προσέχουμε. Με προβληματίζει, δε σας το κρύβω, η αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων. Όλα καταλήγουν στις λίμνες και από εκεί ξανά πάλι σε μας.

Από την μια τα φυτοφάρμακα, από την άλλη έχω ακούσει και για τις τράτες…

Οι ιδιοκτήτες, οι συνάδελφοί μας με τις τράτες δεν σέβονται τους κανόνες, αλιεύουν εκεί που δεν πρέπει και καταστρέφουν το γόνο. Αυτό είναι πρόβλημα, οι κανόνες πρέπει να γίνονται σεβαστοί από όλους.

Πώς νιώθετε όταν, ενώ εσείς προσπαθείτε και εργάζεστε σκληρά, έρχεται μια νυχτιά με δριμύ ψύχος και τα καταστρέφει όλα;

Κρεμόμαστε από το Θεό. Ό,τι πει Εκείνος, εμείς οι ψαράδες το ξέρουμε καλά.

Ξέρετε όμως να ερμηνεύετε και τα σημάδια του καιρού.

Ναι, λέμε συνήθως: « Έχει σιτάρια, θα έχει και ψάρια».

Δηλαδή;

Αν δεν βρέξει τον Απρίλιο τουλάχιστον δυο φορές δεν έχει σιτάρια, δεν έχει και ψάρια. Η φύση διδάσκει, απλά πρέπει να έχεις διάθεση να ακούς αυτά που σου λένε.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.