Βραβευση Κομοτηναιων μαθητων
Μαθητές από όλη την Ελλάδα έγραψαν ή ζωγράφισαν την προηγούμενη σχολική χρονιά για τα προβλήματα των παιδιών προσφύγων στο πλαίσιο του Ετήσιου Πανελλήνιου Διαγωνισμού για τους Πρόσφυγες που διοργάνωσε η Αντιπροσωπεία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες στην Ελλάδα.
Η βράβευση των μαθητών πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 29 Μαρτίου 2004 στην Αθήνα από την Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Μαρριέτα Γιαννάκου και τον αντιπρόσωπο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ στην Ελλάδα κ. Robert G. White.
Ανάμεσα στους βραβευθέντες μαθητές ξεχώρισε η βράβευση της Κομοτηναίας μαθήτριας του 1ου Γυμνασίου Κομοτηνής Έλλης Παπαδοπούλου που κατέλαβε την τρίτη θέση ανάμεσα σε όλους τους μαθητές γυμνασίων που πήραν μέρος στο διαγωνισμό καθώς και του Αντώνη Μαγαλιού μαθητή του 3ου Ενιαίου Λυκείου που πήρε το πρώτο βραβείο των λυκείων.
Το θέμα αφορούσε την συγγραφή μιας έκθεσης που θα διατύπωνε προτάσεις και προβληματισμούς για την αντιμετώπιση του θέματος των προσφύγων στην Ελλάδα.
Αποσπάσματα από τις δύο βραβευμένες εκθέσεις δημοσιεύει σήμερα ο Παρατηρητής της Θράκης:
Ο ΠτΘ συνάντησε την Έλλη Παπαδοπούλου και τον Αντώνη Μαγαλιό και συνομίλησε μαζί τους με αφορμή τη βράβευση ανταλλάσοντας μαζί τους πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις για το θέμα των προσφύγων:
ΠτΘ: Αρχικά θα θέλαμε να συγχαρούμε και τους δύο για την συμμετοχή σας στη έκθεση και εν συνεχεία για τη βράβευση σας. Αλήθεια πώς πήρατε την απόφαση να συμμετέχετε σε αυτήν την έκθεση;
Ε.Π. : Αποφάσισα να συμμετέχω γιατί είναι ένα θέμα που αφορά την Κομοτηνή επειδή συμβιώνουμε καθημερινά με ανθρώπους άλλων εθνοτήτων όπως είναι οι μουσουλμάνοι, οι ρωσοπόντιοι κ.α. Επίσης εμείς ως Έλληνες έχουμε νιώσει την μετανάστευση στο πετσί μας και ξέρουμε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν αυτοί οι άνθρωποι.
Α.Μ.: Είναι ένα θέμα που αφορά όλον τον κόσμο και δεν πρέπει να αφήνει κανένα ασυγκίνητο. Εγώ επειδή από μικρός διάβαζα σχετικά με το θέμα, μόλις είδα το θέμα της έκθεσης το αποφάσισα.
ΠτΘ: Έχετε επαφή με πρόσφυγες στο οικογενειακό ή φιλικό σας περιβάλλον; Τι είδους προβλήματα αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες εδώ πέρα;
Ε.Π.: Στο οικογενειακό περιβάλλον δεν έχω επαφή αλλά στο φιλικό και σχολικό περιβάλλον συναναστρέφομαι με πολλά παιδιά. Όσον αφορά τα προβλήματα το βασικό είναι ότι νιώθουν, και απ’ ό,τι φαίνεται, είναι περιθωριοποιημένοι γιατί είναι άλλης εθνότητας. Εμείς τους βλέπουμε με άσχημο μάτι και δεν τους συμπεριφερόμαστε όπως τους αξίζει.
Α.Μ.: Εμείς οικογενειακά μέναμε στις Σάππες για πολλά χρόνια και αυτό με βοήθησε στο να έρθω σε επαφή με τους πρόσφυγες εκεί πέρα και να γνωρίσω τα προβλήματα τους τα οποία έχουν να κάνουν κυρίως με θέματα εργασίας και πρόνοιας.
ΠτΘ: Η πολιτεία προσφέρει ευκαιρίες για να αναπτύξουν οι πρόσφυγες την προσωπικότητά τους;
Ε.Π.: Όχι όσες χρειάζονται. Τους δίνει μια ευκαιρία να σπουδάσουνε, να πάρουν την ελληνική παιδεία αλλά δεν τους δίνει τα περιθώρια να αναπτυχθούνε και όσον αφορά το πνεύμα και την προσωπικότητά τους αλλά και γενικότερα στον χώρο εργασίας και κοινωνικοποίησης δεν βλέπουμε να δραστηριοποιούνται οι πρόσφυγες.
Α.Μ.: Η πολιτεία έχει κάνει πολλά βήματα για να τους διευκολύνει όπως είναι η παραχώρηση κατοικιών και τα συσσίτια που μοίραζε. Αλλά αυτό δεν φτάνει. Πρέπει να γίνουν πολλά ακόμα για να τους ενσωματώσουμε πλήρως στην χώρα μας.
ΠτΘ: Μια πολιτική εκ μέρους της Ελλάδας που θα έδινε περισσότερες ευκαιρίες στους πρόσφυγες για να ενσωματωθούν καλύτερα, θα γινόταν δεκτή από τον κόσμο ή θα συναντούσε αντιδράσεις;
Ε.Π.: Εγώ το πιστεύω γιατί εμείς ως Έλληνες έχουμε νιώσει τι σημαίνει μετανάστευση. Πολλοί από εμάς καταλαβαίνουνε πως είναι να ζεις σε άλλη χώρα γι’ αυτό θα γινόταν αποδεκτό από τον κόσμο οποιοδήποτε θετικό μέτρο της πολιτείας.
Α.Μ.: Οπωσδήποτε θα βοηθούσε μια καλύτερη αντιμετώπιση αλλά δεν ξέρω κατά πόσο οι Έλληνες είναι έτοιμοι να δεχθούν μια τέτοια πολιτική. Ξέρετε εμείς είμαστε λιγάκι ξενοφοβικοί σαν λαός.
ΠτΘ: Στο σχολείο συζητάτε με τους καθηγητές τα θέματα των προσφύγων ή είναι απαγορευμένα θέματα;
Ε.Π.: Με μερικούς καθηγητές τα συζητάμε, με άλλους πάλι όχι. Είναι μερικοί οι οποίοι κάθονται να συζητήσουν το θέμα γιατί τους ενδιαφέρει να ανοίξουν τους ορίζοντες του μαθητή, να συζητήσουν με τους μαθητές και να ανταλλάξουν απόψεις. Και από την άλλη είναι κάποιοι οι οποίοι δεν έχουν καμία διάθεση για συζήτηση και περιορίζονται μόνο στην παράδοση του μαθήματος επειδή ίσως μας θεωρούν μικρούς και ανώριμους για τέτοιου είδους θέματα.
Α.Μ.: Ακόμα το σχολείο δεν είναι έτοιμο να θίξει τέτοια θέματα. Ως εκ τούτου είναι θέμα των καθηγητών αν θα μας ανοίξουν τέτοιου είδους θέματα προς συζήτηση.
ΠτΘ: Ποιες είναι οι εντυπώσεις σας από τη διοργάνωση της βράβευσης; Οι πολιτικοί λαμβάνουν υπόψη τους τις προτάσεις των παιδιών;
Ε.Π.: Η διοργάνωση ήταν πάρα πολύ καλή. Ήταν κάτι διαφορετικό για μένα. Είδαμε πολλούς ανθρώπους που κατέχουν υψηλή θέση να νοιάζονται και να μιλάνε για τους πρόσφυγες όπως και να ακούνε τα παιδιά. Από εκεί και πέρα θέλω να πιστεύω πως πίσω από το βλέμμα και το παγωμένο χαμόγελο οι πολιτικοί μας ακούνε και μας λαμβάνουν πολύ σοβαρά υπόψη τους.
Α.Μ.: Πολύ καλές. Μάθαμε πολλά πράγματα από τους ανθρώπους που ήταν εκεί. Επιπλέον ανταλλάξαμε απόψεις με τα άλλα παιδιά και είδαμε ότι σε πολλά θέματα οι απόψεις συγκλίνουν
ΠτΘ: Θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε και να σας ευχηθούμε καλή επιτυχία στην πορεία σας.
Ε.Π – Α.Μ.: Εμείς σας ευχαριστούμε.
Απόσπασμα από την έκθεση της μαθήτριας του 1ου Γυμνασίου Κομοτηνής Έλλης Παπαδοπούλου
Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ
Ύστερα από πολλή σκέψη αποφάσισα να σας γράψω και να τολμήσω να απευθυνθώ σε εσάς με την ελπίδα ότι η ιδεολογίας σας, αλλά πολύ περισσότερο, το αξίωμα σας, μπορούν να βοηθήσουν στο να λυθεί ένα σημαντικό κατά τη γνώμη μου θέμα. Αναφέρομαι φυσικά στο πρόβλημα των προσφύγων, που μοιάζει να οξύνεται ολοένα και περισσότερο στην εποχή μας…
…κύριε Πρωθυπουργέ γνωρίζετε πολύ καλύτερα από μένα πως η πατρίδα μας είναι για τους πιο πολλούς ο τελικός προορισμός, η «γη της επαγγελίας». Αυτό θα έπρεπε να μας κάνει χαρούμενους και περήφανους. Αντίθετα όμως μας δημιουργεί ένα αίσθημα υπεροψίας, ρατσισμού ή στην καλύτερη περίπτωση οίκτου. Έτσι ο Γολγοθάς αυτών των ανθρώπων συνεχίζεται καθώς το μόνο που εισπράττουν από εμάς είναι η εκμετάλλευση, η αδιαφορία ή η ελεημοσύνη μας….
…γνωρίζω βέβαια ότι δεν ζούμε σ’ ένα τέλειο κόσμο και ξέρω ακόμη ότι η χώρα μας δεν είναι υπερδύναμη και πως δεν μπορεί να περιθάλψει και να βοηθήσει όλα αυτά τα πλήθη των εξαθλιωμένων, φτωχών και άνεργων ανθρώπων. Νομίζω όμως ότι μπορούμε με κάποιες δικές σας παρεμβάσεις να διευκολύνουμε την παραμονή τους εδώ.
…επί παραδείγματι, θα μπορούσαμε, να υποδεχθούμε όλους τους πρόσφυγες και κυρίως τα νέα παιδιά, σε χώρους σωστά οργανωμένους, ζεστούς και ανθρώπινους. Ακόμη θέλω να πιστεύω πως πολλοί θα μπορούσαν να εργαστούν εθελοντικά για το σκοπό αυτό. Η εκκλησία μας, για παράδειγμα, θα μπορούσε να διαθέσει τους χώρους. Επίσης οι ΄΄Γιατροί χωρίς Σύνορα΄΄ θα μπορούσαν να αναλάβουν την ιατρική τους φροντίδα.
…θα μπορούσαμε ακόμη να δώσουμε στους πρόσφυγες ίσες ευκαιρίες στο χώρο εργασίας. Να τους αντιμετωπίζουμε στην εργασία ισότιμα, αμείβοντας τους μ’ εκείνα που τους αξίζει και όχι μ’ αυτό που τους αρκεί.
Με εκτίμηση
Έλλη Παπαδοπούλου
Απόσπασμα από την έκθεση του μαθητή του 3ου Ενιαίου Λυκείου Κομοτηνής Αντώνη Μαγαλιού:
…τα νούμερα δεν τελειώνουν. Αλλά τα νούμερα είναι ψυχρά. Περνούν απ’ τα αφτιά του αναπτυγμένου κόσμου και προκαλούν μια σχετική ενόχληση. Όταν όμως οι αριθμοί αποκτούν πρόσωπο, αποκτούν… το πρόσωπο της 12χρονης Σαμπαλίκα από το Νεπάλ, που δουλεύει υπηρέτρια 15 ώρες τη μέρα. Τα σφιγμένα χείλη του Μουσταγιάμπ, νεαρού πρόσφυγα από το Αφγανιστάν…
αναρωτιέται κανείς αν για τα παιδιά του αυτά υπάρχει ελπίδα. Θα μπορούσε όμως να δοκιμάσει να προτείνει το αυτονόητο, όπως ν’ αναγνωριστούν οι ιδιαίτερες ανάγκες των παιδιών προσφύγων και κυρίως εκείνων που ανήκουν σε πιο ευάλωτες ομάδες όπως τα ασυνόδευτα παιδιά, τα ανάπηρα και τα ψυχικά άρρωστα…
…τα πιο πολλά παιδιά πρόσφυγες παλεύουν, αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο δεν παραδίδονται.
«θα παλέψω και δεν θα παραδοθώ
και στον κόσμο θα δείξω
ότι γι’ αυτούς
τη ζωή μου θα αλλάξω», έγραφε στα στιχάκια του ένα παιδί του δρόμου, ο Λούντβιν Ομάρ Βαλντές. Αυτός πάλεψε. Δολοφονήθηκε στη Γουατεμάλα τον Αύγουστο του 1998. δεν παραδόθηκε..
εμείς όμως το κράτος, η κοινωνία, ο καθένας μας ξεχωριστά, έχουμε ευθύνη και υποχρέωση να αγωνιστούμε και να αναζητήσουμε τη δική μας ευθύνη και όλοι μαζί να συνεργαστούμε για την προστασία του παιδιού, που είναι το μέλλον της οικουμένης. Αναφερόμαστε στη δική μας ευθύνη, επειδή συχνά η στάση μας απέναντι στους πρόσφυγες είναι υποκριτική. Είναι υποκριτικό, δηλαδή, ν’ «αγωνιζόμαστε» εμείς, η «πολιτισμένη Δύση» για τους πρόσφυγες, τη στιγμή που οι ίδιοι ευθυνόμαστε για την προσφυγιά τους, διεκδικώντας με βίαια μέσα τα οικονομικά μας συμφέροντα απέναντι τους. Είναι υποκριτικό να γράφουμε εκθέσεις για την προστασία τους, τη στιγμή που στα κοινοβούλια μας ψηφίζουμε την αποπομπή τους και τους χαρακτηρίζουμε «λαθρομετανάστες».
Είναι ανάγκη, συνεπώς, ν’ αρθεί η υποκρισία μας, αν θέλουμε πραγματικά ένα καλύτερο κόσμο, όχι μόνο για τους πρόσφυγες αλλά και για εμάς τους ίδιους, ένα κόσμο που θα διέπεται από αγάπη και αδερφοσύνη. Σίγουρα αξίζει να προσπαθήσουμε προς την κατεύθυνση αυτή. Κι όταν οι προσπάθειες μας θ’ αρχίσουν να αποδίδουν καρπούς θα μπορούμε να σιγοψιθυρίσουμε:
«φαντάσου ότι δεν υπάρχουν κράτη/ δεν είναι και τόσο δύσκολο/ τίποτα για το οποίο να σκοτώσεις ή να σκοτωθείς/ ούτε θρησκείες/ φαντάσου όλους τους ανθρώπους να ζουν ειρηνικά.
Φαντάσου ότι δεν υπάρχει ιδιοκτησία/ αναρωτιέμαι αν μπορείς/ καμία ανάγκη για απληστία ή πείνα/ μια αδελφότητα του ανθρώπους/ φαντάσου όλους τους ανθρώπους να μοιράζονται όλον τον κόσμο…»
(απόσπασμα από το τραγούδι «IMAGINE» του Τζον Λένον)
Αντώνης Μαγαλιός, Κομοτηνή
Τ.Σ.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
