Πολιτικη, δημοσιογραφια και γραφη στο ζυγι

ΠτΘ: Με βιώματα πολιτικά από γεννησιμιού και με προσωπική πορεία εντόνως πολιτική, σήμερα στο μεταίχμιο δυο αιώνων, πώς κρίνετε την κατάληξη της πολιτικής; Εμπεριέχει ακόμη ουτοπία ή πρέπει κάποιος να την αντιλαμβάνεται ως απαιτητική (ή μη) ικανότητα διαχείρισης της πραγματικότητας;

Ν.Λ.: Ένας μάνατζερ δηλαδή και ένα κομπιούτερ. Αλίμονο αν την βλέπουμε σαν διαχείριση. Η πολιτική είναι μεράκι, πρέπει να είναι μεράκι. Να την βιώνεις καθημερινά βήμα, βήμα. Να μην ενεργείς με ψυχρή λογική, την λογική των αριθμών και του κέρδους. Το κακό στις μέρες μας είναι ότι μπαίνουν στους κόλπους της άνθρωποι που δεν έχουν ούτε λόγο ούτε ιδεολογία. Και μένουν, με δική τους επιλογή απ έξω, άλλοι που μπορούν να εργαστούν και να προσφέρουν, μόνο και μόνο γιατί απογοητεύτηκαν και το θεωρούν ουτοπία να ασχοληθούν πια με τα κοινά. Ποιος φταίει; Τα ίδια τα κόμματα. Στο βωμό της άγρας των ψήφων προτείνουν υποψήφιους άτομα που είναι γνωστά στον πολύ κόσμο μέσα από την τηλεόραση. Και φθάνουν στη βουλή και δεν ξέρουν τι να κάνουν. Περιφέρονται στους διαδρόμους, βάζουν στο απουσιολόγιο την υπογραφή τους, δεν ανεβαίνουν ποτέ στο βήμα να μιλήσουν και αν γραφτεί κανένα παραπολιτικό για την… αφωνία τους διαμαρτύρονται από πάνω. Έτσι φθάσαμε να έχουμε σήμερα μια κακή εικόνα που αν δεν αλλάξει σύντομα- πολύ φοβάμαι πως δεν θα αλλάξει- τότε θα έχουμε εμπορεύσιμες πολιτικές και εμπορεύσιμους πολιτικούς.

ΠτΘ: Σήμερα, στο Δήμο Αθηναίων και αντιδήμαρχος. «Οι απολαβές» από την άσκηση της πολιτικής, τα συναισθήματα, οι εμπειρίες, θετικό το ισοζύγιο;

Ν.Λ:. Ξέρετε, όταν ήμουν στην αντιπολίτευση έλεγα πως τα πράγματα είναι απλά και οι έχοντες την εξουσία δεν θέλουν να κάνουν τίποτε. Σήμερα, παίρνοντας μέρος στην εξουσία από τη θέση που έχω στον Δήμο πρέπει να πω ότι αναθεώρησα κάποιες θέσεις. Το εύκολο είναι να μιλάς εκ του ασφαλούς, να κριτικάρεις συνέχεια τους πάντες και τα πάντα. Το δύσκολο είναι να σου ζητήσουν κάποτε να διοικήσεις. Είναι σαν να έχεις συνέχεια μια θηλιά στο λαιμό. Γιατί όσα καλά κι αν κανείς θα μετρήσει μόνο το ένα που δεν έκανες. Αυτό είναι και το τίμημα της εξουσίας. Πρέπει να έχεις τα μάτια σου ανοικτά για να μην γίνει κάποιο στραβοπάτημα από άλλον και την πληρώσεις εσύ. Ζωντανό παράδειγμα η υπόθεση Πάχτα.

Τα παραπάνω είναι η απάντησή μου στην ερώτηση. Όσο για το ισοζύγιο… ναι, είναι θετικό. Όχι μόνο γιατί αποκτάς εμπειρία στη διοίκηση, αλλά γιατί αν κάποια στιγμή βρεθείς στην αντιπολίτευση θα ξέρεις πού πρέπει να σταματάς και τι είναι εφικτό από αυτά που ζητάς να γίνει και τι όχι. Σκεφθείτε ότι έχω την ευθύνη 93 παιδικών σταθμών με 5.200 παιδία και 1600 εργαζόμενους. Ευθύνη μεγάλη, ίσως και ένα ακόμη βιβλίο.

ΠτΘ: Πολιτικός – δημοσιογράφος – συγγραφέας. Τρεις ενασχολήσεις που αποβλέπουν στην επαφή με τον άνθρωπο. Πώς σας «πλούτισε» η κάθε μία, τι σας άφησε;

Ν.Λ:.Το ένα είναι αλληλένδετο με το άλλο, όπως σωστά επισημαίνετε, αποβλέπουν και τα τρία στην επαφή με τον άνθρωπο. Τι καλύτερο από αυτό, αν βέβαια δεν είσαι μονόχνωτος. Σαν δημοσιογράφος είδα πράγματα που δεν θα μπορούσα να δω αν έκανα ένα άλλο επάγγελμα. Όπως οι πόλεμοι στην Μέση Ανατολή που κάλυψα για λογαριασμό της εφημερίδας που δούλευα. Οι συναντήσεις μου με ηγέτες άλλων χωρών. Οι εμπειρίες που είχα γνωρίζοντας από κοντά διάφορους λαούς που δεν τους έβλεπα με το αδιάφορο μάτι του τουρίστα, αλλά ενός ανθρώπου που έπρεπε να μεταφέρει στο χαρτί ό,τι συνέβαινε γύρω από τη ζωή και τον πολιτισμό τους.

Η συγγραφή μου έμαθε πειθαρχία. Να αρχίζω και να τελειώνω κάτι πιο μεγάλο από ένα ρεπορτάζ. Γνώρισα καλύτερα τον εαυτό μου και ευαισθησίες του που ήταν κρυμμένες. Όσο για την πολιτική, έχει πολλά συν αλλά και αλλά τόσα πλην. Δεν μπορώ ακόμη να κάνω απολογισμό. Θα δείξει.

ΠτΘ: Τρεις «αξεχώριστες» οι προαναφερθείσες ιδιότητες ή κάποια την αγαπάτε περισσότερο, τη θεωρείτε sine qua non της ζωή σας;

Ν.Λ:.Η δημοσιογραφία είναι η μεγάλη μου αγάπη. Και πολύ θα ήθελα να βρεθώ ξανά σε μια εφημερίδα. Ξέρετε, εγώ ανήκω στην γενιά των δημοσιογράφων που έκαναν καριέρα με χαρτί και μολυβί. Αν και εργάστηκα για πολλά χρόνια στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο γράφοντας δελτία ειδήσεων ή κάνοντας εκπομπές, εκείνο που με γοητεύει είναι ο έντυπος τύπος. Ίσως γιατί η γραφή είναι αυτή που μένει…

ΠτΘ: Συναναστραφήκατε αλλά και ασχοληθήκατε συγγραφικά, με μεγάλες προσωπικότητες, που «έγραψαν» στην ιστορία της χώρας μας. Είναι δόκιμος τελικά ο όρος «μεγάλη προσωπικότητα», «μεγάλος άνδρας»; Ποια είναι η αίσθησή σας;

Ν.Λ:.Φοβούμαι πως στην Ελλάδα χρησιμοποιούμε πολύ εύκολα αυτές τις λέξεις. Πράγματι οι επτά πολιτικοί, με την βιογραφία των οποίων ασχολήθηκα, άφησαν, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο, το στίγμα τους στα πολιτικά δρώμενα. Όμως η ιστορία που θα τους κρίνει, αν τους κρίνει, σαν μεγάλους άντρες δεν γράφτηκε ακόμη. Προσωπικά στον όρο αυτό βάζω τον πήχη πολύ ψηλά.

ΠτΘ:Πολιτικός – δημοσιογράφος – συγγραφέας, αλλά και γυναίκα (=Σύζυγος – ερωμένη – μητέρα). Συμπλέει άνετα με τις άλλες η τέταρτη ιδιότητα;

Ν.Λ:. Δυο γάμοι, δυο διαζύγια, τρία παιδία, τέσσερις εγγονές. Αυτός είναι ο απολογισμός της προσωπικής μου ζωής. Θαρρώ πως δεν είναι λίγο να κάνεις τόσους κύκλους. Θα ΄λεγα πως συγκαταλέγομαι στις τυχερές γυναίκες. Αγάπησα και αγαπήθηκα πολύ, γέννησα τρία καλά παιδία, γλέντησα, ταξίδεψα. Ο έντονος χαρακτήρας και οι επαγγελματικές μου δραστηριότητες δεν μου επέτρεψαν να έχω μόνιμο σύντροφο. Είναι το τίμημα των επιλογών. Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.

ΠτΘ: Ντόρα Μπακογιάννη. «Όμορφη, ταλαντούχα, πεπαιδευμένη πολιτικός» γράφουν οι δημοσιογράφοι… Εσείς;

Ν.Λ:. Έντιμη, έξυπνη, «δουλευταρού», σημαντικό για έναν πολιτικό. Τίποτε δεν της χαρίστηκε παρά μόνο το όνομα που φέρει. Έχει οράματα και στηρίζει τις επιλογές της.

ΠτΘ: κ. Λουλέ, σας ευχαριστούμε πολύ.

Ν.Λ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Τ.Β.- Α.Π.