«Καθε μερα πρεπει να κανουμε μια μεγαλη διαδηλωση»

Το ραδιόφωνο του ΠτΘ προσκάλεσε σε μια πρώτη γνωριμία με τους ακροατές του δύο φοιτητές της Νομικής, τον Λεωνίδα Αρχανιωτάκη και τον Αντώνη Κουρουτάκη με αφορμή τη συνεργασία τους με την εφημερίδα του «Παρατηρητή» στη σελίδα της «Ελληνικής Προεδρίας», μέσω του Infopoint Κομοτηνής.

Η επικαιρότητα του πολέμου, την προηγούμενη εβδομάδα που παραχωρήθηκε η συνέντευξη και η παρουσία της υπεύθυνης του Infopoint Κομοτηνής, κ. Λουίζας Σαλτσίδου – Ματεοσιάν άλλαξε τη ρότα στη συζήτηση και οι προβληματισμοί ξεδιπλώθηκαν αβίαστα. Παρόλο που το μέτωπο στο Ιράκ για κάποιους έκλεισε και πλέον κυριαρχούν τα χειροκροτήματα για τα δέκα νέα μέλη της ΕΕ, η ασυμφωνία των δεκαπέντε στο ζήτημα του πολέμου και η στάση των υπό ένταξη χωρών ενισχύουν τον προβληματισμό και την ανησυχία για το μέλλον της ΕΕ.

ΠτΘ: Ο πόλεμος έγινε ένα κομμάτι της ζωής μας, το οποίο υποψιάζομαι πως θα κουβαλάμε για αρκετά χρόνια ακόμη γιατί δεν θα επιφέρει μόνο γεωπολιτικές ανακατατάξεις, αλλά και μια κρίση πολιτισμού. Τα πρόσφατα γεγονότα σας κάνουν ν’ αντιμετωπίζετε με διαφορετικό μάτι τη ζωή;

Λ.Α.: Ο αρχικός μας προβληματισμός είχε σχέση με την ελληνική προεδρία και το πώς θα αντιμετώπιζε αυτόν τον εξωγενή αναφορικά με την Ευρώπη παράγοντα. Από όποια πλευρά κι αν δούμε τον πόλεμο, από τη νομιμότητά του, από τις παράπλευρες απώλειες που έχει προκαλέσει, από το μέλλον και το μοίρασμα των κερδών και του ίδιου του Ιράκ εις βάρος αθώων πολιτών, οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους κι ο καθένας έχει διαμορφώσει την κρίση του.

Α.Κ.: Για τον πόλεμο έχουν ειπωθεί τόσα πολλά, που οι αναφορές μας είναι πλέον τετριμμένες.

Σ’ αυτή την κοινωνία που ζούμε όλα αντιμετωπίζονται πλέον με κυνικότητα, το ίδιο κι αυτός ο πόλεμος, που ήταν προσχεδιασμένος. Αυτό που μου δημιουργεί μια άσχημη αίσθηση είναι ότι ενδιαφερόμασταν για το μοίρασμα της πίτας από την αρχή του πολέμου.

Ο γαλλογερμανικός άξονας που ήταν κατά του πολέμου ενδιαφέρεται με τη σειρά του για το μοίρασμα του Ιράκ. Ο πόλεμος είναι ένα πλήγμα κατά της ανθρωπότητας, άρα το να συζητάμε πώς θ’ ανοικοδομήσουμε το Ιράκ, ποιος θα έχει την πρωτοβουλία, αν θα την έχει η Αμερική ή ο ΟΗΕ, που είναι η πρόταση της ελληνικής προεδρίας, είναι η χειρότερη εντύπωση.

ΠτΘ: Σπουδάζετε και οι δύο στη Νομική του Δ.Π.Θ. Οι καθηγητές σας, σας έχουν ενημερώσει γύρω απ’ το διεθνές δίκαιο και τους κανόνες που ισχύουν στην περίπτωση του πολέμου, το οποίο πολύ ταλαιπωρείται αυτή την περίοδο;

Α.Κ.: Αυτός ο πόλεμος είναι σίγουρα ασύμβατος με τη διεθνή νομιμότητα και τον ΟΗΕ. Οι πολίτες έχουν πλέον εξοικειωθεί με έννοιες όπως το διεθνές δίκαιο και η διεθνής νομιμότητα. Γίνονται αναφορές απ’ τους καθηγητές, οι οποίοι παρουσιάζουν από την πλευρά τους τα νομικά επιχειρήματα και δεν μπλέκονται στο πεδίο της πολιτικής, γιατί ο πόλεμος πέρα από ένα νομικό έχει κι ένα πολιτικό υπόβαθρο. Μας εξηγούν ότι για να γίνει αυτός ο πόλεμος παρακάμφθηκε το Συμβούλιο Ασφαλείας, το οποίο ήταν το μοναδικό αρμόδιο όργανο για την έκδοση ψηφίσματος περί ενάρξεως του πολέμου. Δεν ξέρουμε ακόμη ποιες θα είναι οι συνέπειες αυτού του γεγονότος και οι καθηγητές είναι επιφυλακτικοί απέναντι στο «μετά τον πόλεμο τι».

ΠτΘ: Φοβόμαστε επομένως να χρησιμοποιήσουμε λέξεις όπως η άρση της νομιμότητας, παράνομος πόλεμος, αποικιοκρατικά συμφέροντα παλαιού τύπου με σύγχρονη μορφή… Πιστεύετε ότι οι λέξεις φοβίζουν;

Λ.Α.: Το μέλλον φοβίζει. Το ότι ο πόλεμος είναι παράνομος και δεν έγινε βάση ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας είναι δεδομένο. Το ζήτημα είναι τι ρόλο θα παίξει ο ΟΗΕ μετά το τέλος του πολέμου και θα σηματοδοτήσει το μέλλον της ύπαρξής του και θα καθορίσει το μέλλον της περιοχής.

ΠτΘ: Κυρία Σαλτσίδου, είστε κι εσείς απόφοιτος της Νομικής άρα γνωρίζεται τα όσα σχετίζονται με το διεθνές δίκαιο. Το τελευταίο διάστημα σας προβληματίζουν έντονα τα όσα διαδραματίζονται στο Ιράκ.

Λ.Σ.: Στο παρελθόν, ακόμη και στις άδικες εισβολές, κατάφερναν είτε μέσα από την πολιτική και τη διπλωματία είτε μέσα από παρασκηνιακές καταστάσεις, να τις νομιμοποιήσουν. Αυτό που γίνεται σήμερα αν μη τι άλλο δημιουργεί μεγάλη ανασφάλεια για το αύριο. Δεν υπήρχε η νομιμότητα, παρόλο που ως γνωστόν και μέσα στο πλαίσιο του ΟΗΕ ήταν φτιαχτή. Έχουμε την παντοκρατορία της μονοκρατορίας και λαβωμένος από αυτή την κατάσταση θα βγει ο ιρακινός λαός. Υπάρχουν 15.000 νεφροπαθείς στο Ιράκ, οι οποίοι ανά δύο ή τέσσερις μέρες πρέπει να κάνουν αιμοκάθαρση, άρα προϋποτίθεται να λειτουργούν οι συνθήκες ηλεκτροδότησης, συντήρησης του αίματος. Για 15.000, επομένως, ανθρώπους το μεγαλύτερο κομμάτι των οποίων είναι νέοι έχει αρχίσει ένας αργός θάνατος. Ας μην ξεχνάμε αυτούς που σκοτώθηκαν και τον τρόπο που σκοτώθηκαν, τα ορφανά, το μεταναστευτικό κύμα που αναμένεται, την ανθρωπιστική βοήθεια που δεν μπορεί να φτάσει. Το μεγάλο θύμα του πολέμου είναι ο λαός του Ιράκ και θα πληρώνει τις συνέπειες για πολλά χρόνια. Το άλλο θύμα είναι η Ε.Ε. γιατί δεν μπόρεσε να ορθώσει το ανάστημά της και είναι μια πολύ μεγάλη ευκαιρία να το πράξει, έστω μέσα από αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση, να σταθεί στο ύψος της και πέρα από οικονομικός γίγαντας να γίνει και πολιτικός.

Βλέπουμε ότι οι μονοκρατορίες δεν κάνουν καλό ούτε στους ίδιους τους μονοκράτορες, τους δημιουργούν μεγάλη αλαζονεία, όπως στην περίπτωση της Αμερικής. Η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει ενωμένη να συντελέσει σε μια ισορροπία κι όχι να γίνει το αντίπαλο δέος, γιατί δεν είναι αυτό το ζητούμενο.

ΠτΘ: Δεν ξέρω όλες αυτές οι εικόνες, οι μονοκρατορίες, οι ανακατατάξεις, τι αφήνουν στη νέα γενιά.

Λ.Σ.: Βλέπουμε ότι η νέα γενιά είναι αφυπνισμένη. Στον πόλεμο του ’91 η νέα γενιά παρακολουθούσε τον πόλεμο από τον καναπέ της. Είναι ελπιδοφόρο ότι οι νέοι κατέβηκαν στο πεζοδρόμιο και διαδήλωσαν.

ΠτΘ: Έγραψαν πανό, άφησαν το σχολείο…

Λ.Σ.: Δεν τους αφήνουμε βέβαια πολλά περιθώρια για να ονειρεύονται και να έχουν οράματα. Τα νέα παιδιά έχουν προβληματισμό και μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα, γι’ αυτό και οι ελπίδες μας για το μέλλον στηρίζονται στη νέα γενιά. Ας ελπίσουμε ότι τον άσχημο κόσμο που θα παραλάβουν θα τον κάνουν καλύτερο.

ΠτΘ: Λεωνίδα και Αντώνη τι θεωρείτε επαναστατικό σήμερα;

Α.Κ.: Το να επαναφέρουμε τη συνθηματολογία «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», να διαδηλώσουμε κατά της Αμερικής ή του ΝΑΤΟ είναι η εύκολη λύση. Το πρόβλημα είναι ότι μέσα στον κόσμο έχουμε τη μονοκρατορία αυτής της αυτοκρατορίας. Το ζήτημα είναι πώς θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για ένα καλύτερο κόσμο. Δεν ξέρω αν η επανάσταση είναι η απάντηση. Η αίσθηση που έχω από την κοινωνία είναι ότι ο κόσμος ούτε καν προσπαθεί, ή προσπαθεί μόνο όταν τον προσκαλούν. Υπάρχουν προβλήματα για τα οποία ο κόσμος αδιαφορεί. Τώρα δημιουργήθηκε ο πόλεμος και μιλάμε για ανθρωπισμό; Πεθαίνουν χιλιάδες άτομα τον Τρίτο Κόσμο και τους έχουμε ξεχάσει, όπως και το ποιος ευθύνεται. Τα προβλήματα της καθημερινότητάς μας συνηθίσαμε να επισκιάζουν αυτά τα προβλήματα. Υπάρχουν κι άλλα προβλήματα, το Κιότο, το περιβάλλον, τα οποία δεν μας αγγίζουν. Κάθε μέρα θα έπρεπε να κάνουμε μια μεγάλη διαδήλωση, αυτή θα ήταν μια αρχή.

Παραμένουμε κοινωνία του καναπέ. Έρχονται οι εκλογές και ψηφίζουμε τα ίδια και τα ίδια, κι αυτό συμβαίνει σ’ όλο τον κόσμο. Γίνεται η εναλλαγή της εξουσίας απλά για να γίνει. Δεν απαιτούμε τίποτε περισσότερο.

Λ.Α.: Πιστεύω ότι προ του μεγάλου κινδύνου, του πόλεμου, είχαν αρχίσει οι διαδηλώσεις και επικαλούμαι το «κάλλιο αργά παρά ποτέ». Το ζήτημα είναι τι μπορεί να φέρουν όλα αυτά. Πέρα από το ότι έχει εκφραστεί μια κοινή παγκόσμια άποψη κατά του πολέμου δεν καταφέρνει να επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό αυτούς που έχουν την ευθύνη.

Ας συνεχίσουν οι νέοι και τα παιδιά ν’ ακολουθούν την «επαναστατική» διάθεση, η οποία εκφράζεται σε πολύ ειρηνικά πλαίσια και ας ευχηθούμε να λάβουν το μήνυμα. Η ιστορία βέβαια και τα πρόσφατα γεγονότα, έχουν αποδείξει ότι αυτά τα μηνύματα δεν αποκωδικοποιούνται, δεν τα λαμβάνουν.

ΠτΘ: Να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τη Λουίζα Σαλτσίδου, τον Αντώνη Κουρουτάκη και τον Λεωνίδα Αρχανιωτάκη για την παρουσία τους στην εκπομπή.

Λ.Σ., Λ.Α., Α.Κ.: Ευχαριστούμε πολύ.

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.