Ζητημα ηθους…

Το σημαντικότερο κατά την άποψή μας ζήτημα, η σημαντικότερη ανήκεστη βλάβη της ελληνικής κοινωνίας, αυτή που υπέστη τα τελευταία χρόνια της μεταπολίτευσης, είναι η απώλεια πολιτισμού που δυνάμει κουβαλά ως άτομο ο καθένας, απώλεια που έχει οδηγήσει την κοινωνία σε βορβορώδη κατάσταση. Τελείως απλά, μας έχει μεταβάλει σε μια κοινωνία λυμάτων, μας έχει μετατρέψει σ’ έναν τεράστιο… βόθρο.

Αυτή η κατάσταση δεν έχει σχέση με την πολιτική και τους πολιτικούς, οι οποίοι μια χαρά περνούν όταν έχουν να διαχειριστούν «βοθρο…λύματα»-πολίτες, ως εμείς τη σήμερον ημέρα… Μια χαρά περνούν, γιατί τους αρκούν οι μισθοί και τα αξιώματα εκτός του ότι τους βολεύει μια χαρά η αδιαφορία του πλήθους, εγκαταλείποντας την πραγματικότητα που μας περιβάλλει να πηγαίνει διαρκώς και βήμα βήμα από το κακό στο χειρότερο, ανενόχλητη…

Επ’ αυτού δεν χρειάζονται ιδιαίτερες μαρτυρίες και συστάσεις… Μια ματιά γύρω μας να ρίξουμε στις βασικές αρτηρίες-στενωπούς ουσιαστικά της πόλης, σε κεντρικές αλλά βασικές υποδομές, από τις οποίες διέρχεται καθημερινά μεγάλος αριθμός κόσμου, είναι αρκετή για να καταμαρτυρήσει, με τα θεριεμένα παντού χόρτα, τα διάσπαρτα σκουπίδια, τα απεριποίητα και απότιστα δέντρα, τις κλειστές για χρόνια οδικές αρτηρίες, την εγκατάλειψη γενικά των πάντων στον αυτόματο πιλότο. Όμως για την κατάντια της πολιτικής δεν ευθύνονται μόνο οι πολιτικοί, αλλά όπως πολύ νωρίς εντόπισε και ο Κορνήλιος Καστοριάδης, κατ’ αρχάς οι ίδιοι οι πολίτες, που έπαψαν να είναι πολίτες, πεπαιδευμένοι δηλαδή κατ’ αρχάς και σκεπτόμενοι, εμφορούμενοι από πολιτισμό και ήθος.

Ήθος που δεν στηρίζεται κατ’ ανάγκην, μάλλον καθόλου στα βιβλία και στους τόμους εγκυκλοπαίδειας που έχουμε καταναλώσει, αλλά ορμάται από τον εσωτερικό πολιτισμό του καθενός μας, αυτόν τον πολιτισμό που κουβαλούσαν με αφάνταστη φροντίδα εντός τους, οι πένητες άνθρωποι της μεταπολεμικής Ελλάδας και στηρίζονταν στα αυτονόητα. Αυτονόητα όπως να σέβεσαι και να υπολογίζεις τον διπλανό σου, τον γείτονά σου, να τον βοηθάς, να βοηθάς τους ανήμπορους, τους ηλικιωμένους, να μοιράζεσαι το φαγητό σου μ’ αυτόν που δεν έχει, να τον έχεις έγνοια… Τον πολιτισμό του ήθους της καθημερινότητας, αυτόν που διδαχθήκαμε όλοι οι μεσήλικες του τώρα στα «μικράτα» μας και στην πορεία προς τον μικροαστισμό και στον καταναλωτισμό λησμονήσαμε… Τον πολιτισμό της αλληλεγγύης από τον οποίο χιλιάδες ψηφίδες παρελαύνουν στο νου … Στα «μικράτα» μας, τότε που μπορεί στο σπίτι να μην είχες ντομάτα αλλά ήξερες ότι θα έχει ο διπλανός σου…. Που θα σκούπιζες το πεζοδρόμιο το δικό σου αλλά και του διπλανού σου αν δεν μπορούσε… Που η δασκάλα σε μάθαινε ότι το πρώτο πράγμα που έχεις να κάνεις είναι να παραχωρείς τη θέση σου στους ηλικιωμένους και ότι κάθε φορά που ανταμώνεις έναν μη δυνάμενο οφείλεις να τρέξεις να τον βοηθήσεις…

Να τον πας στο σπίτι του, να τον περάσεις στο δρόμο… Στοιχεία καθημερινού πολιτισμού απολεσθέντα… Γιατί όταν μεγαλώναμε ο δήμος μας δεν είχε υπηρεσία καθαριότητας εκτός από την αποκομιδή των σκουπιδιών, αλλά όλοι οι δρόμοι ήταν καθαροί κι ήταν ντροπή κάποιος να μην υπάκουε τον άτυπο κανόνα και να ρυπαίνει… Το ίδιο ντροπή ήταν να πηγαίνεις στην εκκλησία και να σπρώχνεσαι και να μιλάς και να αναλύεις τα κοινωνικά και να βιάζεσαι και να είσαι ασεβής στο χώρο…

Σήμερα τα πάντα έχουν καταλυθεί και το ισχυριζόμαστε αυτό τόσο από το σκουπιδολόι που συναντάμε όλοι γύρω μας, στις γειτονιές μας, μπροστά μας και το οποίο αναπαράγουμε και παράγουμε και οι ίδιοι, όσο και από την παρουσία μας σε ιερούς χώρους, στους οποίους τον τελευταίο καιρό είχαμε την τύχη να παραβρεθούμε. Γιατί δεν μπορείς να μπαίνεις σε ιερό ναό και να σπρώχνεσαι και να βιάζεσαι και να μην υπηρετείς τη λογική –τη φιλοκαλία που λέει η ορθοδοξία- την κοινή λογική που επιτάσσει όταν υπάρχουν τέσσερεις σειρές για να κοινωνήσει των άχραντων μυστηρίων κάποιος, λογικό θα είναι να μείνει και μια σειρά ελεύθερη για να γίνεται φυσιολογικά η αποχώρηση!

Πολλές φορές αυτόν τον καιρό στους μικρούς ιδιαίτερα ναούς, με τη μεγάλη προσέλευση κόσμου, νοιώσαμε συμπονετικά για τους ιερείς και τους επικεφαλής της εκκλησίας, τους μητροπολίτες που επιθυμούν οι ίδιοι να κοινωνούν και να μοιράζουν αντίδωρο… Γιατί πολλές φορές έχουμε την αίσθηση ότι θα πέσουν και θα κατακρημνισθούν, από το στριμωξίδι, το βιαστικό, το απείθαρχο… Είναι αυτό όμως δόκιμο για κάθε πραγματικά πιστό, για κάθε λαϊκό άνθρωπο, για κάθε άνθρωπο ήθους;

Τέλος πάντων, ας ευχηθούμε ότι κάποια στιγμή θα επανεφεύρουμε τις στάσεις μας, τη συμπεριφορά μας, με βάση την κοινή λογική που πηγάζει από την ευσέβεια και την αίσθηση της ιερότητας του χώρου, γιατί τότε λαμβάνεις υπόψη σου τις χιλιάδες παραμέτρους που κάθε φορά μπορεί να συντυχαίνουν στο χώρο, εκκινώντας πάντοτε από την πρόθεση της προσωπικής συνεισφοράς σου στη φιλόκαλη λειτουργία, φερόμενος όχι ως κατακτητής και μοναδικό τέκνο του θεού επί γης, ως ο εκλεκτός του Κυρίου…

Αυτά σε σχέση με τον εντός χώρο, όσο για τον εκτός χώρο, τον αύλειο χώρο της Ιεράς Μονής Βαθυρρύακος, που την ημέρα γιορτής της Παναγίας θυμίζει σκουπιδότοπο, θεωρούμε ότι είναι πλέον έργο δικό μας, των πολιτών να καθαρίζεται τα μεσάνυχτα ή νωρίς το πρωί. Γιατί είπαμε, ξαναείπαμε και ξαναλέμε σε αρμοδίους και μη, αλλά «μπαφιάσαμε» από τα μαλάματα και τα πολλά λόγια…Ας τολμήσουμε εμείς λοιπόν να διορθώνουμε ό,τι δεν μας αρέσει…

Ο πολιτισμός του ήθους από τις μικρές κινήσεις ξεκινάει… Ας τον αρχίσουμε…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.