ΔΗΠΕΘΕ, ΠΕΘΕ, σκετο ΘΕ

Θυμάμαι παιδιά εμείς στην εφηβεία και το ΔΗΠΕΘΕ να ρουφάει θεατές στη μικρή αλλά τότε ζωντανή στα 80 πλατεία του, θυμάμαι και τον κόσμο να ρουφαέι παραστάσεις και μηνύματα, να περιμένει τις επόμενες κινήσεις μιας πρότασης που τόσο ανέβαζε την περιφέρεια και της έδινε έναν άερα αυτοπροσδιορισμού στα των γραμμάτων και δη του θεάτρου.

Ο Θοδωρής Γκόνης, την εποχή που ανέβηκε στο ΔΗΠΕΘΕ Σερρών από αυτό του Αγρινίου είχε πει: «Τα ΔΗΠΕΘΕ, δόξα τω Θεώ, είναι στο μηδέν. Το μηδέν έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον». Δεν ξέρω αν του φάνηκε το τωρινό μηδέν τόσο ενδιαφέρον ως εφαλτήριο δημιουργίας άλλοτε, τώρα ως πάτος, στην πρόσφατη ημερίδα για το μέλλον των ΔΗΠΕΘΕ στο ΥΠΠΟ.

«Δεν φταίει κυρίως το κοινό» είχε επίσης πει. «Πρώτα από όλα οι ευθύνες είναι της πολιτείας, που έχει αφήσει την παιδεία. Δεν υπάρχει μια Ακαδημία Τεχνών». Τώρα ούτε ΕΚΕΘΕΧ. «Από εκεί και πέρα ο κόσμος έχει πλέον τηλεοπτικά κριτήρια, όλα τα βλέπει σαν εικόνα. Αλλά αν τους δώσεις κάτι καλό, θα τρέξει» Έτσι τρέχαμε κι εμείς, διαβάζαμε μια ώρα αρχύτερα, για να προλάβουμε να πάμε θέατρο και οι γονείς μας το ίδιο, δεν κοιμόταν το απόγευμα ούτε υπήρχαν σόους τηλεοπτικά για να δουν.
Ο κύκλος μοιάζει να κλείνει. Το μοντέλο θέλει αλλαγή. Τα Χριστούγεννα φέτος θα ξέρουμε.

Η συνενοχή και η πελατειοκρατία εν πολλοίς κατέστρεψαν τη μήτρα που τα γέννησε, αλλά τη μνήμη δεν τη σβήνει κανείς. Κι όταν κάτι τελειώνει δεν θυμάσαι αυτόματα την πρόσφατη φθορά του, αλλά τη δόξα του εν τη γενέσει. Τι να κάνουμε, έτσι λειτουργεί η ελπίδα, με μνήμη επιλεκτική.
ΔΗΠΕΘΕ, ΠΕΘΕ, σκέτο ΘΕ, συγχωνευμένα ή χωνευμένα σε νέο σχήμα τι σημασία έχει. Σημασία έχει να μιλήσουμε για το μέλλον.

Ο καθυστερημένα βέβαια προσελθών στην σημαντικότατη αυτή ημερίδα κ. Γερουλάνος μίλησε και νόμισε ότι είπε κάτι μεγάλο και τρανό, ότι δηλαδή «το μνημόνιο και την τρόικα σ’ αυτό το δωμάτιο μπορούμε να τα φέρουμε μόνο εμείς. Ως παλιά κοινωνία κοιτάμε με αγάπη τις μέρες που ζήσαμε και με φόβο τις ημέρες που έρχονται και για αυτό συζητάμε για όσα ζήσαμε».

Καλά, συζητήστε τα λίγο ακόμη και «διηγώντας τα να κλαις». Είπαμε, φταίνε όλοι, αλλά, αν συζητάς μόνο για όσα έζησες κι έμαθες ως κοινωνία και κάνεις κι ένα ωραίο μνημόσυνο, δεν σώζεις τον πολιτισμό.
Με λεφτά και επιλογές ναι, τον σώζεις ή τον ξαναφτιάχνεις, αν έχεις σκοπό να τον ξεθεμελιώσεις μέχρι το Δεκέμβρη του 2011.
Α, και με ευθύνη.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.