Επετηριδα ζωης

Άραγε οφείλουν τα άτομα να θυσιάζονται για την ομάδα; Αφορμή οι 50 εργάτες της ιαπωνικής ηλεκτρικής Εταιρείας που παραμένουν στο εργοστάσιο κοιτάζοντας τη ραδιενέργεια στα μάτια… Πρόσφατα έμαθα ότι hanami στα γιαπωνέζικα θα πει «να κοιτάς τα λουλούδια»… Ποια λουλούδια; Ακόμη και τα καμένα; Ακόμη και αυτά που δεν θα ανθίσουν; Να τα κοιτάς και θα ξεφύγεις, θα νιώσεις τη θυσία, θα καταλάβεις κάτι από το μεγαλείο της φύσης που θα ξανανθίσει όσες ραδιενέργειες κι αν ποτίσουν το χώμα της, μεταλλαγμένα κάπως, αλλά θα ανθίσει…

Οι 50 της Ιαπωνίας είναι εθελοντές. Λέγεται μάλιστα ότι παρέμειναν στο ραδιενεργό τοπίο για να αποτρέψουν την καταστροφή με… ανάταση χεριού! Ο εθελοντισμός δεν είναι λοιπόν χόμπι για περίοδο ηρεμίας και νηνεμίας, είναι κυρίως για τα τσουνάμι της ζωής. Και μια φωνή αντίστασης. Σιωπηλή κι εργατική.
Στην άλλη άκρη πάλι, στη βληθείσα από την ανεργία Ελλάδα δεν ξέρω πόσα περιθώρια υπάρχουν για εθελοντισμό από ανθρώπους που δεν έχουν δουλειά πρωτίστως.

Στην πόλη μας θα καθαρίσουμε αύριο το πολύπαθο πανθρακικό στάδιο, κάτι είναι κι αυτό. Ένα χώρο που όλοι μας χρησιμοποιούμε χρόνια τώρα, γιατί δεν έχουμε πού αλλού να αθληθούμε, ακόμα και μέσα στα σκουπίδια και τη δυσωδία. Αφού δεν έχουμε οβολό να το φτιάξουμε και φωνές να το απαιτήσουμε, ας το φροντίσουμε ως είναι τουλάχιστον. Κι άλλα παραδείγματα εθελοντισμού θα υπάρχουν στον καιρό της κρίσης, δεν μπορεί. Αν δεν έχεις λεφτά και δουλειά έχεις οπωσδήποτε χρόνο, σκεφτείτε πότε είχε χρόνο ο νεοέλληνας; Από την πρώτη στη δεύτερη δουλειά και πάλι από την αρχή, από εξετάσεις σε εξετάσεις για μια θέση και από πόλη σε πόλη για έναν μισθό. Τώρα λοιπόν που έχουμε χρόνο ας μη σκεφτόμαστε καθήμενοι τι θα τον κάνουμε, ας τον επενδύσουμε εθελοντικά, με εργασία και προσφορά. Από αυτήν με ανάταση χεριού…

Ας κάνουμε ομάδες, με προτροπή των δημοτικών αρχών ή άλλη, ας μιλήσουμε για τον τόπο μας, για τα θέατρά μας, για τις γειτονιές μας, για την πόλη μας, για τα μπαλκόνια και τις αυλές μας, για τους δρόμους μας, για τα άπορα παιδιά μας, για για… Όχι για το θεαθήναι, ξέφτισε κι αυτό πια, τι έχει να μας δώσει σε μια επαρχία ίσων; Ίσοι είμαστε όλοι μέχρι αποδείξεως ότι κάποιοι θα φάνε με την πρώτη ευκαιρία βέβαια, κατά βάθος ίσοι όμως, ας μην το ξεχνάμε κι ας μην έχουμε κανένα αίσθημα κατωτερότητας… Έτσι κάνεις επετηρίδα, όχι ανέργων κι αδιόριστων – που εμφανίζεται ξανά στην κοινωνία μας – αλλά επετηρίδα πράξεων ζωής και θυσίας για τη ζωή…

Αν φυτέψουμε τώρα ένα λουλούδι στο μπαλκόνι μας αυτό θα ανθίσει όταν όλα θα είναι γύρω πάλι μαύρα και αυτό θα λέγεται ελπίδα, όχι η μεμψιμοιρία και η σιωπή. Γιατί το «μαζί» μπορούμε να το φτιάξουμε ο καθένας με το δικό του χέρι. Σε ειρήνη και απανεμιά, πριν έρθουν πόλεμοι και τσουνάμι…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.