Σιγα μην κλαψει…

Ένα τραγούδι κι ένα σύνθημα στον τοίχο, ένα λουλούδι και μια μέρα γιορτής που έγινε πένθος… Και τι μάθαμε; Να κλείνουμε τα μάτια. Άλλοι για να μη βλέπουν πού οδηγείται ο κόσμος μας κι άλλοι για να μη βγουν τα δάκρυα… Οπωσδήποτε όμως κλειστά. Και έτσι έγιναν οι αγκαλιές άδειες. Και ήρθε η ανάγκη. Γιατί ανάγκη, είπε κάποιος, είναι η στέρηση της αγκαλιάς. Μια αγκαλιά από μας για τον Αλέξη λοιπόν σήμερα… Αύριο πάλι τα «δικά τους» σπουδαία…
Γιατί το αγαπημένο τραγούδι του Αλέξη ήταν αυτό ακριβώς:

«Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ/ στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω.
Και πως ο κόσμος είν’ ανήμερο θεριό/ κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω. Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ/ μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω. Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό/ είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ’ αλλάξω.
Μα εγώ μ΄ ένα άγριο περήφανο χορό/ σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,/ σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,/ θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω/ Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,/ σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.
Μου λεν αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ/ καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι.
Και πως αν θέλω περισσότερα να δω,/ σ’ ένα καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι.
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ/ μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω. Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό/ είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ’ αλλάξω».

Ανάγκη σημαίνει δίχως αγκαλιά…
Να ζήσουμε όχι μόνο για να ζήσουμε αλλά και για να θυμόμαστε πώς να ξυπνάμε και τι να ζητάμε, όχι από τη μοίρα αλλά από τον εαυτό μας… δικαιοσύνη κι όχι αυτοδικία σαφώς…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.