Οι «νεοι» και ο Γιωργος Παπανδρεου

Όσοι γνώρισαν το Γιώργο Παπανδρέου τα πρώτα χρόνια που ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας το ΠΑΣΟΚ και ήταν τότε υπεύθυνος για το θεσμό της Λαϊκής Επιμόρφωσης στην ιδιαίτερη γραμματεία που είχε τότε συσταθεί, γνωρίζουν καλά από τότε τι σημαίνουν οι όροι κινηματικές διαδικασίες, διάλογος, συμμετοχική δημοκρατία, δημοκρατική παράταξη για τον πρόεδρο. Δουλειά στη βάση, με τον πολύ κόσμο, με τις κοινωνικές ομάδες, που συναπαρτίζουν ένα κοινωνικό σύνολο. Δουλειά στη βάση με πρώτο εφόδιο του ενδιαφερομένου να παράξει το νέο τη δυνατότητα όχι μόνον ν΄ ακούει αλλά και να εκμαιεύει τις πιθανές κυοφορούμενες λύσεις, από τον ίδιο τον πολίτη, πληττόμενο, περιθωριακό, αδύναμο. Δουλειά πολιτική στη βάση με τον καθένα και όλους μαζί χωριστά μ΄ ανοιχτά χαρτιά και πρώτο προαπαιτούμενο την επιθυμία να προχωρήσουμε τον τόπο, και ν΄ απελευθερώσουμε τις κοινωνικές του δυνάμεις με εργαλείο τη γνώση. Τώρα πώς προκύπτει αυτή η γνώση; Κατ’ αρχήν απ’ τον γνωστικό κοσμοπολιτισμό, τη διεθνή εμπειρία και τη δυνατότητα επιλογής από τα μοντέλα επίλυσης που έχουν εφαρμοστεί σε ανάλογες περιπτώσεις στο παγκόσμιο «γίγνεσθαι». Ένα απελευθερωτικό, δημοκρατικό και, συνάμα, στα όρια της κοινής λογικής εργαλείο που οι κατά καιρούς κυβερνώντες αρνήθηκαν να μας το «παρουσιάσουν» καταδικάζοντας τη χώρα σε μόνιμη εσωστρέφεια και μιζέρια, καλλιεργώντας μας την παράλογη αίσθηση ότι το κέντρο του κόσμου είμαστε εμείς. Βαθειά προοδευτικό αλλά και γνήσια αριστερό, ως απελευθερωτικό του πολίτη από την απάθεια και τα αισθήματα ανημπόριας, το σχήμα, που από τότε εγκαινίασε ως βασικό εργαλείο για δημοκρατικές κοινωνικές διαδικασίες ο ΓΑΠ εξακολουθεί, όπως κάποιος διαγιγνώσκει από τις πολιτικές διαδικασίες που επισυμβαίνουν στο κίνημα, και πολλές φορές υπήρξαν σε πολλούς ακατανόητες, να ισχύει.

Γνήσια ειλικρινής επίσης ο ίδιος κανοναρχώντας ένα κίνημα με έκδηλα συμπτώματα από την αρρώστια της πολύχρονης παραμονής στην εξουσία, παρ΄ όλη την αχαλίνωτη επιθυμία για άμεσα «αποτελέσματα», σημεία ανάκαμψης του ΠΑΣΟΚ, ουσιαστικά ποτέ δεν εγκατέλειψε, αν και εκαλείτο και εγκαλείτο, τις διαδικασίες του «όλοι στο ΠΑΣΟΚ να μάθουν ν’ ακούν» και να συνεργάζονται.

Καθόλου απλός πολιτικός, με πλούσια εξάλλου πολιτική οικογενειακή παρακαταθήκη Γιώργος Παπανδρέου, – παππούς και πατέρας πρωθυπουργοί – ο ΓΑΠ δε θα ήταν δυνατόν σήμερα κοντά στα πενήντα του χρόνια να μην γνωρίζει τα επισυμβαίνοντα σ’ ένα κίνημα μ’ «ανοικτές» διαδικασίες κι ανοικτές ακόμη περισσότερες φιλοδοξίες.

Ίσως γι΄ αυτό και είναι τόσο λαγαρός όταν ομιλεί για τα στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης που τ’ αναδεικνύουν οι τοπικές κοινωνίες.

Οι τοπικές κοινωνίες και όχι οι προσωπικές φιλοδοξίες και οι άνωθεν διαδικασίες στα γραφεία με τους κάθε λογής διακατεχόμενους επίσης από φιλοδοξίες, για τους οποίους το νέο σημαίνει νέες δυνατότητες για κατάληψη θώκων, για ανανέωση προσώπων στους θώκους. Η πολιτική είναι και παραμένει όμως και για το ΠΑΣΟΚ σοβαρή υπόθεση.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.