Εχουμε αγωνες αυριο

Σε λίγες ημέρες θα αρχίσουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Πλην όμως πολλά θα σκιάζουν αυτή την ιστορία. Τα αυτονόητα έργα που ώφειλαν να γίνουν χωρίς άχθος και χρήμα υπερβολικό. Η βελτίωση της πρωτεύουσας, πλην όμως και αυτό έργο αυτονόητο για τις δημοκρατίες είναι. Την ίδια στιγμή της «μεγάλης χαράς», πάνοπλοι χιλιάδες και ξένοι πράκτορες ομού θα μας «διδάξουν» το τι θα πει «ασφάλεια». Ταυτόχρονα η περιφέρεια έβλεπε τους πόρους να περνούν και να μην σταματούν. Γιατί μεγάλο το βιαστικό κόστος. Από την άλλη, κάμερες παντού και αποστειρωμένοι χώροι. Αλλά έτσι συμβαίνει στα «μεγάλα γεγονότα». Η αγορά ως έννοια συγκέντρωσης των ανθρώπων, και όχι ως καπιταλιστικό ιδεώδες συρρικνούται. Ο δημόσιος χώρος όλο και μειώνεται, λες και είναι ιδιοκτησία άλλων κάποιων κονκισταδόρων του μακρινού παρελθόντος ή εταιρικών συμπράξεων αλητείας. Κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση ερίζουν περί τα έργα και ο πολυπράγμων πρώην Υπουργός του Πολιτισμού υπερασπίζεται την πατρότητα και την κατασκευή. Και οι γαλάζιοι, το ίδιο αλαζονικοί θεωρούν αίφνης ότι η εκ Δεξιών καθήμενη Εκκλησία έβαλε το χέρι της με ένα θαύμα, αφ’ ης στιγμής εγένετο η «αλλαγή» της 7ης Μαρτίου. Μα ο λαός και το υστέρημά του είναι οι πρωτεργάτες. Οι χιλιάδες εργαζόμενοι στα έργα είναι οι πραγματικοί κατασκευαστές. Και τέλος, τέλος, οι νεκροί. Οι νεκροί εργάτες διάφορων εθνικοτήτων που θα στοιχειώνουν τα έργα με το αίμα τους. Γι’ αυτό και μόνο ας είναι οι διάφοροι «υπεύθυνοι» μετρημένοι. Δυστυχώς όμως δεν μπορούν. Μακράν κείνται του όντως μέτρου. Απαίδευτοι ως επί το πλείστον θεωρούν εαυτούς υπερανθρώπους. Θα έρθουν χιλιάδες επισκέπτες και αντί για Βαρκελώνη θα αντιμετωπίσουν Αθήνα. Μ’ ό,τι και να σημαίνει αυτό. Στις τιμές, στη ποιότητα και όπου αλλού. Πριν από 1992 η Βαρκελώνη ήταν 16ος προορισμός ταξιδιού για τους Ευρωπαίους. Μετά τους Αγώνες ανέβηκε στη τρίτη θέση, πίσω από το Παρίσι και το Λονδίνο. Εμείς πώς θα το καταφέρουμε αυτό; Προδήλως μακράν απέχουμε από την κουλτούρα της Βαρκελώνης. Ίσως το μέγα κέρδος να είναι πως η κυρία Αγγελοπούλου μπήκε σε μέσο μαζικής μεταφοράς, έστω και για μια φορά. Αλίμονο, πέρα από την Αττική Οδό το παραμύθι δεν συνεχίζεται. Η ανέχεια υφίσταται κραταιά. Από τις δυτικές συνοικίες μέχρι τη Νάουσα. Το κάποτε Μάντσεστερ των Βαλκανίων που σήμερα είναι το Λαύριο της ανεργίας. Έχουμε αγώνες αύριο. Για όσα ουσιώδη δεν έγιναν και για όσα σημαντικά κινδυνεύουν να χαθούν.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.