Τερμα Φιλιππουπολεως, Κομοτηνη

Καλοκαίρι και τα βράδια αποκτούν άλλη διάσταση. Στη μικρή μας πόλη που εντέχνως προσπαθεί να κερδίσει τη φήμη μιας μοντέρνας διασκεδαστούπολης τα σοκάκια των βόριων μαχαλάδων αποκτούν παραδόξως ζωή τις ώρες που ο ήλιος έχει πια χαθεί. Οι τουρκομαχαλάδες μας ζουν σε άλλους ρυθμούς, που θα ξένιζαν σε έναν ανημέρωτο παρατηρητή.

 Η δροσιά της νύχτας κάνει τη βόλτα ευχάριστη στις ζέστες του καλοκαιριού. Αφήνουμε συχνά το αυτοκίνητο στο τέρμα της οδού Φιλιππουπόλεως, εκεί που αρχίζει μια άλλη εμπορική πιάτσα της πόλης, άγνωστη σε πολλούς. Στενός δρόμος, διπλής κυκλοφορίας, διπλοπαρκαρίσματα, διασταυρώσεις κάνουν το πέρασμα μάθημα οδήγησης. Κατηφορίζουμε προσπαθώντας να περάσουμε ανάμεσα από μηχανάκια, ποδήλατα, αυτοκίνητα, τραπεζοκαθίσματα καφενείων και κάσες μπακάλικων. Τα περισσότερα είναι κλειστά. Το μισοσκόταδο δημιουργεί φιγούρες που χάνονται στα στενά αδιέξοδα των διασταυρώσεων του δρόμου. Μέσα σε λίγα λεπτά όλα έχουν ερημώσει. Ο κρότος του κανονιού ταράζει τον αέρα. Το τόπι έπεσε. Κηρύττει τη λήξη της νηστείας για σήμερα. Το ιφτάρι, το γεύμα του Ραμαζανιού, της νηστείας των μουσουλμάνων, είναι έτοιμο σε κάθε σπίτι. Γεύμα πλούσιο, γιορτής, που μαζεύει όλη την οικογένεια κι αδειάζει τους δρόμους. Η Φιλιππουπόλεως μοιάζει με έρημο δρόμο, μπροστά στους υψηλούς ασβεστωμένους μαντρότοιχους. Τα σοκάκια άδεια, οι πόρτες κλειστές. Μόνο οι φανοστάτες , με το λιγοστό φως τους, δίνουν ζωή.

Κατεβαίνουμε προς το κέντρο. Η ζέστη είναι ακόμα αρκετή. Όσο πλησιάζουμε προς την πλατεία το σκηνικό αλλάζει. Κίνηση, κόσμος, αυτοκίνητα, αν και τίποτε δε θυμίζει τα καλοκαίρια άλλων εποχών. Ένα μούδιασμα στο μυαλό αλλά και στις κινήσεις των ανθρώπων. Οι ουρές στα ΑΤΜ το καθιερωμένο σκηνικό των ημερών. Μια βόλτα στους εμπορικούς πεζοδρόμους, για ευκολία στο περπάτημα, κι επιστροφή. Η ώρα περνά κι η δροσιά πια κάνει ευχάριστη τη συνέχεια της βόλτας. Ακολουθώντας την παλιά κοίτη του ποταμού νιώθεις τη διαφορά. Μπορεί να εκτρέψανε το νερό, το αεράκι όμως εξακολουθεί να πνέει στην ίδια πορεία.
 Φτάνουμε στις εργατικές κατοικίες του κολυμβητηρίου. Στρίβουμε μέσα στα σοκάκια για βγούμε και πάλι στο τέρμα Φιλιππουπόλεως. Τα φώτα λιγοστεύουν, οι δρόμοι στενεύουν. Το σκηνικό έχει πια αλλάξει. Ο ιμάμης καλεί τους πιστούς στο yatsı, στο τελευταίο ναμάζι της ημέρας. Οι πόρτες ανοίγουν κι άνδρες με το μικρό άσπρο φεσάκι στα χέρια βγαίνουν και βαδίζουν προς το τζαμί της γειτονιάς. Παιδιά κάνουν βόλτες με τα ποδήλατα, γυναικοπαρέες προχωρούν μες στο σκοτάδι. Είναι περασμένες 11. Φτάνουμε μπροστά στο μικρό τζαμί. Τα παράθυρα ορθάνοιχτα, φεγγοβολά το εσωτερικό σ΄ αντίθεση με το μισοσκόταδο του σοκακιού. Ο Ιμάμης συνεχίζει το κάλεσμα και η φωνή του αντηχεί από τη φωτισμένη κορφή του μιναρέ. Γεμίζει το τζαμί γονατισμένους πιστούς. Το Ραμαζάνι δίνει άλλο νόημα στην προσευχή τους.

 Βγαίνουμε στο δρόμο. Τώρα όλα είναι ανοιχτά. Καφενεία, μπακάλικα, χασάπικα, ψιλικατζήδικα, όλα γεμάτα κόσμο. Εδώ η ζωή έχει άλλους ρυθμούς. Μετά το ιφτάρι ένας καφές με φίλους είναι απαραίτητος. Εξάλλου το τελευταίο γεύμα, το sahur, δε θα αργήσει. Η νύχτα του καλοκαιριού είναι μικρή κι η νηστεία του μουσουλμάνου δύσκολη. Οι ώρες του φαγητού περνούν γρήγορα. Το ξημέρωμα η νηστεία θα επανακάμψει. Τις μέρες του Ραμαζανιού η νύχτα κρύβει μεγαλύτερη ζωντάνια από τη μέρα.

Υπάρχουν πόλεις μονοπρόσωπες, υπάρχουν όμως κι αυτές που λίγο πέρα από τις κεντρικές οδούς ξεδιπλώνουν ένα άλλο πρόσωπο. Οι μικρές, επαρχιακές μας πόλεις,  που ζηλεύουν την κοσμικότητα των πρωτευουσών και λανσάρουν την εικόνα της σύγχρονης κοσμοπολίτικης πλευράς τους, κρύβουν άλλοτε περίτεχνα κι άλλοτε άκομψα τα άλλα πρόσωπά τους. Οι μαχαλάδες της πόλης μας έχουν τη δική τους ζωή!!!
 

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.