Σαν παραμυθι

[Ο ποιητής Άγγελος Σπίνος, απόγονος του αλευροβιομήχανου Γεώργιου Μασούρα, με καταγωγή από τα Λεχαινά Ν. Ηλείας, την πατρίδα του Ανδρέα Καρκαβίτσα, μοιράζεται μια ακόμη ποιητική του δημιουργία με τίτλο «Σαν παραμύθι», μια τρυφερή στιγμή εξιστόρησης.

Ένα ταξίδι στη μνήμη και στη θλίψη, στη λαϊκή διήγηση μιας γριούλας για ένα ζευγάρι που κάποτε έζησε στον ίδιο τόπο, η ιστορία του Χάρη και της Ειρήνης, της κόρης τους Μαρίας και του ξαφνικού χαμού τους. Το σπίτι τους, έρημο και ερειπωμένο, έφερε την αύρα μιας εποχής που χάθηκε και στοιχειώνει τη συλλογική μνήμη, ώσπου κι αυτό κατέρρευσε, αφήνοντας πίσω μόνο «ψίχουλα» ιστορίας.

Με το νέο του ποίημα, ο Άγγελος Σπίνος μάς θυμίζει πως κάθε τόπος κουβαλάει μυστικά, κάθε σπίτι μια ιστορία και κάθε ζωή –ακόμη κι η πιο ταπεινή– έχει το δικό της άγραφο παραμύθι.]

Κοντεύουνε μεσάνυχτα
ψυχή δεν κυκλοφοράει
κι ένας γεράκος στη γωνιά
με κόπο περπατάει

Απ’ την ταβέρνα έφυγε
και είναι ζαλισμένος
άραγε τι να σκέφτεται
μες στη βροχή ο καημένος

Το πρόσωπό του είναι χλωμό
τα μάτια του κλαμένα
τα δάκρυα με τη βροχή
έχουνε γίνει ένα

Όλο αστράφτει και βροντά
η νύχτα γίνεται μέρα
κι έτσι φτάνει σπίτι του
που βρίσκεται πιο πέρα

Το σπίτι είναι παγερό
η λάμπα του σβησμένη
δεν έχει πια κανένανε
για να τον περιμένει

Μέρες μετά τον βρήκανε
κάποιοι απ’ τη γειτονιά του
έφυγε και λυτρώθηκε
από τα βάσανά του

Κάπου στον Μεσοπόλεμο
μου έλεγε μια γριούλα
ένα ζευγάρι ζούσε εδώ
που είχε μια κορούλα

Ήρθαν από απέναντι
ο Χάρης κι η Ειρήνη
και έμειναν στα Λεχαινά
την εποχή εκείνη

Ο Χάρης σταφιδέμπορος
πολύ καλά πιασμένος
άνθρωπος με επίπεδο
και κοσμογυρισμένος

Κι η Ειρήνη όμως ήτανε
γυναίκα από σπίτι
ήτανε τόσο όμορφη
που θύμιζε Αφροδίτη

Άργησαν αλλά έφεραν
στον κόσμο ένα μωράκι
ξανθό γαλανομάτικο
μα άτυχο κοριτσάκι

Πολύ το αγαπούσανε
το βάφτισαν Μαρία
και σύντομα ξεκίνησε
μια θλιβερή ιστορία

Αρρώστησε απότομα
κι έπεσε στο κρεβάτι
σε λίγες ώρες έφυγε
προτού να κάνουν κάτι

Το ίδιο έπαθε ακριβώς
λέγαν και η Ειρήνη
δεν πέρασε πολύ καιρός
που έφυγε και εκείνη

Πάντα το πώς και το γιατί
βασάνιζαν τον Χάρη
ποιος ξέρει απ’ τους γιατρούς
τι απάντηση είχε πάρει

Ο κόσμος τότε ήταν αλλιώς
δεν ήταν όπως τώρα
από μάτι λέγαν πήγανε
κι απ’ την κακιά την ώρα

Το σπίτι πλέον έμεινε
για χρόνια κλειδωμένο
και κάποιοι τότε έλεγαν
πως ήταν στοιχειωμένο

Πως άκουγαν πολύ συχνά
κάποιον να παίζει πιάνο
απλώς ποντίκια ήτανε
που πάταγαν επάνω

Αλλά ποτέ δε φάνηκε
κανένας κληρονόμος
το σπίτι έπεσε μόνο του
το έκοψε κι ο δρόμος

Κι η ιστορία ξεθώριασε
και χάθηκε στη λήθη
μια ιστορία αληθινή
που μοιάζει παραμύθι

Νοέμβρης 2025

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.