Ο συνομηλικος χρονος

[Ένεκα της ημέρας, που ο έρωτας έχει την τιμητική του, ερχόμαστε να ανακαλύψουμε μια αθέατη πλευρά του συγγραφέα Κώστα Δρουγαλά, ο οποίος μέχρι σήμερα μάς είχε συνηθίσει να κινείται περισσότερο σε πεζογραφικά μονοπάτια, να γίνεται σκαπανέας ψυχών μέσα από τις λέξεις του και να ανιχνεύει τις ρωγμές της μνήμης και της σύγχρονης ταυτότητας. Αυτήν τη φορά, όμως, μας συστήνει μιαν άλλη όψη της γραφής του: την ποιητική.

Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, σπούδασε Νεοελληνική Φιλολογία στο ΑΠΘ, όπου και ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές. Σήμερα ζει και εργάζεται ως καθηγητής στην αγαπημένη του πατρίδα. Το 2016 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα «Το τελευταίο τραγούδι του Ντύλαν» (εκδ. Πικραμένος, β΄ έκδοση 2017), ενώ το 2022 ακολούθησε η συλλογή διηγημάτων «Από πού έρχεται η νύχτα;» (εκδ. Παρατηρητής της Θράκης), επιβεβαιώνοντας τη σταθερή του παρουσία στον χώρο της σύγχρονης πεζογραφίας.

Εδώ, στον «Συνομήλικο χρόνο», ο Κώστας Δρουγαλάς έρχεται με ένα ποίημα βαθιά τρυφερό, για να μας δώσει την αφορμή να βροντοφωνάξουμε προς το έτερό μας ήμισυ: «Σ’ όλους τους χρόνους και τις εποχές θα σ’ αγαπούσα πάλι. Δέντρο θα γινόμουνα για να σε προστατεύω».]

Στη Θωμαή, στο φως και στη σκιά

–Είμαστε μεγάλοι πια κι ο χρόνος πίσω δεν γυρνά.
–Μεγάλοι ήμασταν και τότε.
–Και πού θα πήγαιναν της ξενιτιάς τα χρόνια τα γραμμένα;
–Θα έπαιρνα τη γομολάστιχα και θα ’σβηνα τα ξένα.
–Και χρόνοι χίλιοι αν γυρίζανε, θα μ’ αγαπούσες πάλι;
–Σ’ όλους τους χρόνους και τις εποχές θα σ’ αγαπούσα πάλι. Δέντρο θα γινόμουνα για να σε προστατεύω.
–Και το φθινόπωρο ακόμη;
–Και το φθινόπωρο. Θα σε βαστούσα επάνω στα κλαριά μου.
–Και τον χειμώνα;
–Ιδίως τον χειμώνα. Θα σε κρατούσα από τις ρίζες μου σε μια αγκαλιά μεγάλη.
–Την άνοιξη τι θα ’κανες;
–Μελισσοφάγους και τρυγόνια θα ’φερνα για συντροφιά σου.
–Και τι θα γινόταν με το καλοκαίρι;
–Θα θρόιζαν τα φύλλα μου νανούρισμα ολόδροσο να φέρουν.
–Και όλα ίδια θα ’ταν όπως τώρα;
–Ίδια κι απαράλλαχτα, στην κάψα και το χιόνι. Κι αν ήμασταν μικρότεροι, θα ήμασταν μεγάλοι.

Κι ο χρόνος συνομήλικος και συναξαριστής στις βαμβακένιες λέξεις.

*Το παρόν ποίημα δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 06/02/2026 στην ιστοσελίδα «Στάχτες – ο Λόγος στο διαδίκτυο».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.