Νικος Παπαδοπουλος: «Τα σκοταδια μας δινουν το περιθωριο να διερευνησουμε κατι πιο βαθυ στον εαυτο μας»

 «Μελατονίνη» είναι ο τίτλος της πρώτης συγγραφικής δουλειάς του συγγραφέα και δικηγόρου κ. Νίκου Παπαδόπουλου που κυκλοφόρησε στα τέλη του περασμένου Φλεβάρη από τις Εκδόσεις «Κάκτος».

Μια συλλογή διηγημάτων όπου όπως εξήγησε ο ίδιος μιλώντας στο «Ράδιο Παρατηρητής 94fm», με αφορμή και την παρουσίαση της «Μελατονίνης» την Παρασκευή στην Κομοτηνη, η καθημερινότητα «μπλέκει» με την ονειρική πραγματικότητα που βιώνει κανείς σήμερα στην Ελλάδα, και όχι μόνο, αναμετρούμενος μέσα σε αυτές τόσο με τα «σκοτάδια» όσο και με τις φωτεινές του στιγμές.

Τα «σκοτάδια» ως άλλη πηγή έμπνευσης, όπως αυτά που ενέπνευσαν τον συγγραφέα, δικηγόρο στο επάγγελμα και απόφοιτο της Νομικής Σχολής του Δημοκριτείου Πανεπίστημίου Θράκης, κατά τα χρόνια φοίτησής του στην οποία έγραψε όπως γνωστοποίησε μια από τις ιστορίες που φιλοξενούνται στην συλλογή.

Νίκος Παπαδόπουλος όμως για την «Μελατονίνη»…

ΠτΘ:  κ. Παπαδόπουλε «Μελατονίνη» είναι ο τίτλος της πρώτης σας συγγραφικής δουλειάς που κυκλοφόρησε πριν από λίγο διάστημα από τις Εκδόσεις «Κάκτος». Σε τι αφορά;

Ν.Π.: Ξεκινώντας από τον τίτλο, η μελατονίνη είναι μία ορμόνη η οποία ρυθμίζει τον ύπνο στους ανθρώπους. Όταν το διάβασα κάπως μου έκανε «κλικ», διότι κατά κάποιον τρόπο βοηθά το πέρασμα από τους κύκλους του φωτός, στους κύκλους του σκοταδιού και αντίστροφα. Κάτι που ταίριαζε απολύτως με τα 10 διηγήματα που περιλαμβάνονται στο βιβλίο, καθώς μιλούν κυρίως για ανθρώπους που έχουν τα «σκοτάδια» τους, τις φωτεινές τους στιγμές και «μπαλαντζάρουν» ανάμεσά τους.

ΠτΘ: Όλοι έχουμε και τα σκοτεινά και τα φωτεινά μας σημεία. Τι ήταν αυτό ωστόσο που σας έκανε να γράψετε σχετικά;

Ν.Π.: Η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα ξεκίνησαν κάπως εγωιστικά. Με λίγα λόγια ήθελα να δω δικά μου «σκοτάδια» και φωτεινές στιγμές και απλώς αυτόματα άρχισα να το «απλώνω» και να βρίσκω και άλλες ιστορίες, και άλλο χώρο, και άλλους πρωταγωνιστές των ιστοριών και να τους βάζω σε δοκιμασίες, προκειμένου να δω πώς θα ανταπεξέλθουν. Έφτασε η στιγμή που ένιωσα ότι υπήρχε μία σειρά ιστοριών που είχαν ένα κοινό περιεχόμενο και ταίριαζαν σε ένα βιβλίο, οπότε έκανα το επόμενο βήμα. Είναι ιστορίες που γράφτηκαν κυρίως τα τελευταία 2-3 χρόνια, με εξαίρεση 2 ιστορίες που είναι πιο παλιές. Η μία είναι γραμμένη την προηγούμενη δεκαετία και υπάρχει άλλη μία εξίσου παλιά και γραμμένη μάλιστα στην Κομοτηνή, από τα φοιτητικά μου χρόνια.

ΠτΘ.: Είναι επομένως οι ιστορίες οι οποίες εμπεριέχουν μέσα λίγη αλήθεια και λίγη φαντασία;

Ν.Π.: Προσπάθησα ή καμιά φορά και χωρίς προσπάθεια έβγαινε αυθόρμητα, να συνδυάσω πράγματα που μπορεί να βλέπει κάποιος περπατώντας στην πόλη, με πράγματα που μπορεί να φαντάζεται ή να βλέπει στα όνειρά του. Έναν συνδυασμό δηλαδή της ονειρικής με την πραγματική πραγματικότητα.

«Στην ονειρική πραγματικότητα ψάχνουμε κομμάτια που θα συμπληρώσουν αυτά που λείπουν»

ΠτΘ: Πόσο όμως η πραγματικότητα, όπως τη ζούμε στην καθημερινότητά μας, μας «σπρώχνει» ίσως να αναζητούμε καταφύγιο στην ονειρική πραγματικότητα που ο κάθε ένας και κάθε μία πλάθει;

Ν.Π.: Η αλήθεια είναι ότι στην ονειρική πραγματικότητα ψάχνουμε κομμάτια που θα συμπληρώσουν αυτά που λείπουν. Καμιά φορά δε η καθημερινότητα μοιάζει τόσο πολύ με εφιάλτη που λες «τώρα θα ξυπνήσω, δεν θα ξυπνήσω», διερωτώμενοι τελικά σε ποιο κόσμο από τους δύο βρισκόμαστε. Προσωπικά εμένα αυτή η αμφισημία και η αμφιταλάντευση ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα μου αρέσει.

«Η συγγραφή, σε ό,τι αφορά την λογοτεχνία έχει μια ιδιότητα αποσυμπ»εσης»

ΠτΘ: Αν αντιπαραβάλουμε την ιδιότητά σας ως συγγραφέα με την άλλη σας ιδιότητα ως δικηγόρος πώς λειτουργεί σε εσάς στο πλαίσιο της συγγραφής;

Ν.Π.: Νομίζω ότι η συγγραφή στη λογοτεχνία έχει μία ιδιότητα αποσυμπίεσης. Άλλωστε η αλήθεια είναι ότι το επάγγελμα του δικηγόρου μπορεί να είναι αρκετά πιεστικό και χρειάζεσαι κάτι το οποίο να σε απελευθερώνει. Για μένα έτσι λειτούργησε η συγγραφή και επίσης με βοηθησε να βγω λίγο από τα νομικά κείμενα που έχουν πολύ πιο αυστηρές δομές, πολύ πιο συγκεκριμένη γλώσσα και τεστάρουν διαφορετικά τα όριά και τις δυνατότητες μας. Σίγουρα ωστόσο ο αναλυτικός τρόπος σκέψης που μαθαίνουμε στη νομική βοηθάει.

ΠτΘ: Πόσο εύκολο είναι να γράψει κανείς για τα σκοτάδια του, κ. Παπαδόπουλε, υπό την έννοια ότι και το φως μας κάνει δημιουργικούς, το σκοτάδι μας ακινητοποιεί τελικά;

Ν.Π.: Εγώ θα έλεγα ότι τα σκοτάδια μας δίνουν ένα περιθώριο να διερευνήσουμε κάτι πιο βαθύ στον εαυτό μας. Και μετά σίγουρα υπάρχει και ένας βαθμός έκθεσης, στο πόσο θα είμαστε διατεθειμένοι αυτά, (τα σκοτάδια) να το αποτυπώσουμε στο χαρτί και να δώσουμε σε άλλο κόσμο να το διαβάσει. Οπότε πάντα παίζουμε με αυτό το όριο και σίγουρα μας κινητοποιεί.

ΠτΘ: Ποια η ανταπόκριση των αναγνωστών κ. Παπαδόπουλε, ποια είναι τα μηνύματα που λαμβάνεται τα σχόλια που σας λένε;

Ν.Π.: Το βιβλίο κυκλοφόρησε 20 Φεβρουαρίου και 26 Φεβρουαρίου κάναμε την πρώτη παρουσίαση. Έκτοτε έχω δεχτεί πολύ συγκινητικά σχόλια και επαίνους και συγχαρητήρια κλπ. Αυτό ωστόσο που με συγκινεί και εμένα πάρα πολύ είναι όταν κάποιος βρίσκει τον εαυτό του στις ιστορίες. Οι ιστορίες μιλάνε πάρα πολύ για το πώς είναι να είσαι 30 χρονών και να ζεις στην Ελλάδα σήμερα, να απογοητεύεσαι, να ερωτεύεσαι, να κάνεις βόλτες, να σκέφτεσαι πράγματα και να φρικάρεις και διάφορες τέτοιες στιγμές. Νομίζω ότι αυτό ήταν το σημείο που κάνει το περιβάλλον του βιβλίου πιο οικείο και κάπως γνώριμο.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.