[Μια μερα οσα νοιωθω θα χαθουν]

Μια μέρα όσα νοιώθω θα χαθούν.
Θα βγουν από μέσα μου μαζί με μια πνοή.
Δεν θα επιστρέψουν ποτέ.
Δεν θα φτάσουν σε σένα.
Δε θα τα μάθει κανείς.

Κάποτε θα χαθώ μες στους αιώνες βυθισμένη.
Κάποτε δεν θα ξέρει κανείς το όνομά σου
και τι ήσουν για μένα.
Μονάχα αυτό το ποίημα ίσως υπάρχει.
Δυο αράδες σ’ ένα τσαλακωμένο χαρτί.

Μόνο αυτό θα υπάρχει από μένα
για να θυμίζει στον κόσμο
πως κάποτε βαθιά σε είχα αγαπήσει.

Τα μάτια σου σαν αστραπές
σχίζουν το καμβά της νύχτας σε δυο κομμάτια.

Κρότος
Βαθύς μες στο μυαλό μου αυτός ο ήχος.
Πώς να ξεχάσω τη φωνή σου
Στου Άμλετ τον ασμό
Σα σβήσουν μ’ ένα φύσημα τα φώτα της σκηνής
Και τα άστρα σαν χαθούν στο απέραντο βουβό σκοτάδι
Εσύ!
Μονάχα εσύ θα λάμπεις μάτια μου.

Σαν σε κοιτάζω βυθίζομαι
γεμίζει η ψυχή μου φως.
Το φως του προσώπου σου.
Του φεγγαριού της πανσελήνου.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.