Μαθητικα χρονογραφηματα απο τη δραση «Φιλαναγνωσια» του 5ου Πειραματικου Γυμνασιου Κομοτηνης
Η νέα γενιά της Κομοτηνής γράφει
Μια σειρά από χρονογραφήματα δημιούργησαν οι μαθητές της Γ’ τάξης του 5ου Πειραματικού Γυμνασίου Κομοτηνής για τη σχολική χρονιά 2025-2026.
Τα κείμενα αυτά αποτελούν τον καρπό της Καινοτόμου Εκπαιδευτικής Δράσης «Φιλαναγνωσία». Μέσα από αυτά, οι έφηβοι της πόλης μας σχολιάζουν την επικαιρότητα και την καθημερινότητα, αναπτύσσοντας την κριτική τους σκέψη και τη δημιουργική τους γραφή.
Ο «ΠτΘ» δίνει το βήμα στους νεαρούς και τις νεαρές σχολιαστές, αναδημοσιεύοντας τα κείμενα που δημιούργησαν και αναδεικνύουν τις ανησυχίες αλλά και το ταλέντο τους στη γραφή.
Η αρχή γίνεται σήμερα με το κείμενο της Αναστασίας Κουρτίδου για τα μπλόκα των αγροτών, της Γεωργίας Καλτσά για τα προβλήματα με τη βροχή στην πόλη και της Εστρέφ Γιουσρά για τον ρατσισμό που καμία φορά κρύβεται σε καθημερινές εκφράσεις.
Ας απολαύσουμε τα κείμενα τους…
Η σοδιά φέτος βγήκε στην άσφαλτο…
Της Αναστασίας Κουρτίδου
Τα τελευταία χρόνια, κάθε χειμώνα στην Ελλάδα, συντελείται ένα μικρό… «θαύμα». Ξαφνικά, οι δρόμοι γεμίζουν τρακτέρ. Όχι, δεν πρόκειται για κάποια αγροτική παρέλαση· είναι τα γνωστά μπλόκα των αγροτών, αυτά που κάνουν την εθνική οδό να θυμίζει περισσότερο οργωμένο χωράφι παρά δρόμο ταχείας κυκλοφορίας.
Ο ανυποψίαστος οδηγός ξεκινάει χαλαρός για τη δουλειά του, αλλά πριν καν προλάβει να αλλάξει ταχύτητα, βλέπει μπροστά του ένα τρακτέρ στο μέγεθος πολυκατοικίας. Εκεί ακριβώς καταλαβαίνει κανείς πως τα σχέδια της ημέρας του έχουν πάρει άλλη τροπή. Επιτόπου αρχίζουν οι κόρνες, τα νεύρα και τα μηνύματα τύπου «θα αργήσω, έχει μπλόκα». Στην πραγματικότητα, βέβαια, πολλοί είναι εκείνοι που έχουν αναρωτηθεί –και έχουν μάθει– ποιες είναι οι αιτίες που γεννούν αυτό το σκηνικό κάθε χρόνο.
Η αλήθεια είναι ότι οι αγρότες έχουν τους λόγους τους. Τα έξοδα πλέον τρέχουν, ενώ τα έσοδα παραμένουν λιγότερα ακόμα και από τις ίδιες τις παραγωγές τους. Η υπομονή τους έχει εξαντληθεί. Έτσι, παίρνουν τη μεγάλη απόφαση να ξεχυθούν με τα τρακτέρ στους δρόμους, θεωρώντας πως μόνο αν τους κλείσουν θα καταφέρουν να ακουστούν. Κακά τα ψέματα: όταν παραλύει η εθνική οδός, τους προσέχουν όλοι – οδηγοί, κανάλια, ακόμα και οι πολιτικοί.
Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, πως αν δεν βρεθεί λύση σε αυτά τα αιτήματα, κάθε χρόνο την ίδια εποχή θα βλέπουμε το ίδιο έργο. Απ’ ό,τι φαίνεται, η ιστορία αυτή δεν θα τελειώσει σύντομα. Αν δεν γίνει κάτι άμεσα, η φράση «πάλι τα ίδια» θα γίνει μόνιμη επωδός. Στο τέλος, τα μπλόκα των αγροτών θα καταλήξουν παράδοση, όπως οι κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα τα Χριστούγεννα.
Τελικά, δεν ευθύνονται αποκλειστικά οι αγρότες για αυτή την κατάντια, αλλά ο λανθασμένος τρόπος αντιμετώπισης του προβλήματος. Κάποια στιγμή πρέπει τα αιτήματά τους να εισακουστούν ουσιαστικά. Το κράτος οφείλει να συμβάλει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, γιατί στην Ελλάδα του σήμερα οι τιμές έχουν φτάσει στα ύψη και ο κόσμος δυσκολεύεται πια να τα βγάλει πέρα.
Βροχή στην πόλη
Της Γεωργίας Κάλτσα
Σήμερα το πρωί, άρχισε να βρέχει στην πόλη μας. Οι δρόμοι γέμισαν νερά και οι πεζοί έτρεχαν με τις ομπρέλες τους. Τα αυτοκίνητα κινούνταν πιο αργά και κάποιοι έφτασαν αργά στη δουλειά ή στο σχολείο.
Η βροχή κάνει την πόλη όμορφη, αλλά δημιουργεί και προβλήματα. Οι δρόμοι γλιστρούν, και πρέπει όλοι να προσέχουν. Οι σωλήνες και τα φρεάτια πολλές φορές δεν μπορούν να σηκώσουν όλο το νερό και έτσι εμφανίζονται μικρές πλημμύρες σε κάποιες γειτονιές.
Παρόλα αυτά, υπάρχουν και όμορφες στιγμές. Οι γείτονες κρατάνε ομπρέλες, για να βοηθήσουν κάποιον που περνάει, τα παιδιά παίζουν σε νερόλακους και γελούν. Η βροχή όμως, μας θυμίζει ότι η πόλη χρειάζεται φροντίδα.
Στην πόλη μας όλοι μαθαίνουμε να προσαρμοζόμαστε: οι οδηγοί προσέχουν περισσότερο, οι πεζοί κινούνται προσεκτικά και οι υπηρεσίες καθαρίζουν τα βουλωμένα φρεάτια. Η βροχή σταματάει, οι δρόμοι γυαλίζουν και η πόλη φαίνεται όμορφη.
Η βροχή, δείχνει ότι στα καθημερινά προβλήματά μας μπορούμε να συνεργαζόμαστε όλοι μαζί για το καλύτερο της πόλης μας.
Μια «αθώα» κουβέντα
Της Εστρέφ Γιουσρά
Προχθές, στο λεωφορείο, άκουσα μια φράση που —αν την έβλεπες γραμμένη— ίσως να τη θεωρούσες ασήμαντη. «Αυτοί έτσι είναι», είπε κάποιος, με μια σιγουριά που δεν σήκωνε αντίρρηση. Κανείς δεν αντέδρασε. Μερικοί χαμογέλασαν αμήχανα, άλλοι έκαναν πως δεν άκουσαν. Κι όμως, εκείνη η φράση έμεινε να αιωρείται, σαν κάτι γνώριμο.
Ο ρατσισμός δεν εμφανίζεται πάντα με έντονες φωνές και ακραίες συμπεριφορές. Συχνά κρύβεται σε «αθώα» σχόλια, σε βλέμματα, σε μικρές καθημερινές στιγμές που περνούν σχεδόν απαρατήρητες. Ξεκινά από τον φόβο για το διαφορετικό και από την ευκολία με την οποία βάζουμε ταμπέλες στους άλλους. Έτσι, άνθρωποι κρίνονται για το χρώμα του δέρματός τους, τη γλώσσα που μιλούν ή τη χώρα από την οποία προέρχονται.
Κι όμως, αν το σκεφτεί κανείς, όλοι ζητάμε τα ίδια πράγματα: σεβασμό, ασφάλεια, αποδοχή. Κι όμως, πόσο εύκολα ξεχνάμε αυτή την απλή αλήθεια μέσα στην καθημερινότητα. Μια λέξη, ειπωμένη σχεδόν μηχανικά, μπορεί να πληγώσει περισσότερο απ’ όσο φανταζόμαστε.
Ίσως, τελικά, το ζήτημα να μην είναι τόσο μακριά από εμάς όσο νομίζουμε. Δεν βρίσκεται μόνο σε «άλλους», αλλά και σε μικρές συνήθειες που έχουμε υιοθετήσει χωρίς να τις εξετάζουμε. Κι αν κάτι μπορεί να αλλάξει αυτή την κατάσταση, δεν είναι οι μεγάλες δηλώσεις, αλλά οι μικρές πράξεις: να ακούσουμε, να γνωρίσουμε, να δείξουμε κατανόηση.
Γιατί, καμιά φορά, ο ρατσισμός δεν φωνάζει. Ψιθυρίζει. Κι αν δεν προσέξουμε, μαθαίνουμε να τον θεωρούμε φυσιολογικό.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
