Μαρια Νεφελη Νταντουρη,*: «Ταυτιστηκα  με τους χαρακτηρες μεσω των σκεψεων τους και  δημιουργησα εικονες απο τις ιστοριες τους με μια απολυτη ισορροπια αναμεσα στα δυο»

Ιωακείμ Ιωακειμίδης, «Μία Ζωή – Το ημερολόγιο δύο παιδιών», εκδ. Παρατηρητής της Θράκης, Κομοτηνή 2023

Είναι μεγάλη τιμή και χαρά για μένα που βρίσκομαι εδώ σήμερα, σε αυτήν την υπέροχη βραδιά, προκειμένου να μοιραστώ μαζί σας μερικές σκέψεις για ένα πρόσωπο που είναι σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Ονομάζομαι Μαρία Νεφέλη, και παρόλο που το επάγγελμα μου είναι προγραμματίστρια το πάθος μου είναι ο κινηματογράφος.

Θα ξεκινήσω μιλώντας σας για τον ίδιο τον Ιωακείμ και την φιλία μας και στη συνέχεια θα επισημάνω ορισμένα από τα αγαπημένα κομμάτια μου από το βιβλίο. Με τον Ιωακείμ γνωριστήκαμε στην πρώτη δημοτικού και σύντομα γίναμε αχώριστοι. Από πολύ μικρή ηλικία φανερώθηκε το ταλέντο του Ιωακείμ στις τέχνες. Από μικρά, αντί να παίζουμε επιτραπέζια ή κρυφτό, μαζευόμασταν στο σπίτι του Ιωακείμ φορούσαμε κουστούμια και κάναμε αναπαράσταση τον Τιτανικό (την αγαπημένη του ταινία), χορεύαμε ή προβάραμε κάποια αυτοσχέδια παράσταση. Και αν και οι δρόμοι μας χώρισαν λίγο στο γυμνάσιο καθώς αλλάξαμε σχολεία, η φιλία μας παρέμεινε ακλόνητη. Πάντα ήμουν εκεί, στις πρώτες σειρές, σε κάθε του παράσταση, γεμάτη περηφάνια για τον φίλο μου.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν στα 16 μας ο Ιωακείμ πρωταγωνίστησε σε μία θεατρική παράσταση με τον Ηρακλή Τζαφέτα, λεγόμενη «ΕΣΥ ΚΥΡΙΕ Χ». Πάντα ήμουν σίγουρη για τις ικανότητες του Ιωακείμ και πίστευα, όπως και πιστεύω ακόμα, ότι θα φτάσει ψηλά. Ωστόσο, βρήκα τον εαυτό μου να κλαίει από υπερηφάνεια όταν τελείωσε αυτή η παράσταση, αναλογιζόμενη πως μόλις στα 16 του έχει ήδη ξεφύγει από τις σχολικές γιορτές και είχε καταφέρει να στέκεται δίπλα σε έναν ενήλικα ηθοποιό.

Δεν θα είναι και η τελευταία φορά που με έκανε να κλάψω ο άτιμος βέβαια. Το έπαθα πάλι στο «Μια Ζωή», το οποίο είδα πρώτη φορά στην Κομοτηνή, και με έκανε να κλάψω πάλι, όταν κατέβηκα στην Αθήνα για είμαι κοντά στον Ιωακείμ και στην επίσημη πρεμιέρα του στην πρωτεύουσα.

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, ο Ιωακείμ με έκανε να νιώσω και να ταυτιστώ σε πολλά σημεία με τους χαρακτήρες. Μάλιστα πιστεύω πως ο κάθε αναγνώστης θα βρει κάποιο σημείο να ταυτιστεί. Είναι αληθινό και για αυτό καταφέρνει να σε βάλει στον κόσμο των δύο πρωταγωνιστών. Ένα κομμάτι που μου έμεινε είναι το εξής: «Ελευθερία. Πόσο πολύ ταιριάζουν τα γράμματα δίπλα δίπλα. Λες και αυτή η λέξη είναι φτιαγμένη για να είναι όμορφη»

Είναι εύκολο να αγαπάει κανείς τον Ιωακείμ γιατί μόνο αγάπη έδινε και δίνει στον κόσμο. Το φως που βγαίνει από μέσα του είναι ακόμα πιο λαμπερό στα μάτια μου γιατί ξέρω πως ο Ιωακείμ έχει ζήσει πολύ σκοτάδι αλλά ποτέ δεν τα έβαλε κάτω. Θυμάμαι να μου μιλάει  ο Ιωακείμ για αυτό το βιβλίο όταν ακόμα ήταν μία ιδέα. Συναντηθήκαμε την επόμενη μέρα της παράστασης «Μια Ζωή» στην Αθήνα και μοιράστηκε μαζί μου την ιδέα του για το βιβλίο ημερολόγιο των δύο πρωταγωνιστών.

Μέσα από τις σελίδες του, ο Ιωακείμ με έκανε να νιώσω και να ταυτιστώ σε πολλά σημεία με τους χαρακτήρες. Μάλιστα πιστεύω πως ο κάθε αναγνώστης θα βρει κάποιο σημείο να ταυτιστεί. Είναι αληθινό και για αυτό καταφέρνει να σε βάλει στον κόσμο των δύο πρωταγωνιστών. Ένα κομμάτι που μου έμεινε είναι το εξής:

«Ελευθερία. Πόσο πολύ ταιριάζουν τα γράμματα δίπλα δίπλα. Λες και αυτή η λέξη είναι φτιαγμένη για να είναι όμορφη».

Πέρα του ότι με συγκλόνισε η σκέψη του ότι μία λέξη ως λέξη και πλήθος γραμμάτων μπορεί να είναι όμορφη. Είναι κάτι που ίσως έχω νιώσει αλλά όχι εκφράσει στο παρελθόν. Μου άρεσε αυτή η φράση γιατί και εγώ αντίστοιχα θεωρώ πως η λέξη ελευθερία χαρακτηρίζει απόλυτα το πνεύμα του Ιωακείμ. Σκηνοθετικά, με εντυπωσίασε που παρόλο που ο Ιωακείμ παρουσίασε τις σκέψεις των πρωταγωνιστών με τρόπο πολύ φυσικό, αντί να επικρατήσει το χάος και να μπερδευτεί ο αναγνώστης, κατάφερε να δημιουργήσει πολύ ζωντανές εικόνες. Προσωπικά κατάφερα και να ταυτιστώ με τους χαρακτήρες μέσω των σκέψεών τους και να δημιουργήσω εικόνες από τις ιστορίες τους με μία απόλυτη ισορροπία ανάμεσα στα δύο.

Τώρα θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια ιστορία. Όταν τελειώσαμε το σχολείο ο Ιωακείμ μετακόμισε στην Αθήνα για να σπουδάσει θέατρο και εγώ στην Θεσσαλονίκη για να σπουδάσω πληροφορική. Περνούσα μία δύσκολη χρονιά ψυχολογικά με την πίεση της σχολής και τον φόβο μήπως έκανα λάθος επιλογή και έπρεπε να είχα κυνηγήσει το όνειρό μου για τον κινηματογράφο και τη σκηνοθεσία. Έτσι όταν βρήκα ένα σεμινάριο σκηνοθεσίας στην Αθήνα ο Ιωακείμ με φιλοξένησε για μερικές μέρες. Δεν θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες για εκείνο το τετραήμερο πέρα του ότι με έσωσε από την ψυχολογική κατάρρευση. Η ευκαιρία να έρθω σε επαφή με τη σκηνοθεσία, τα βράδια που περάσαμε με τον Ιωακείμ συζητώντας ώρες ολόκληρες αλλά και η θεατρική παράσταση που με πήγε ο Ιωακείμ στο «Παλλάς» να παρακολουθήσουμε, αναζωπύρωσαν τη φλόγα μέσα μου που σχεδόν είχε σβήσει. Όταν τελείωσε η παράσταση βγήκαμε τελευταίοι από το θέατρο, δεν είχαμε κάποιο λόγο για να βιαστούμε. Ήταν πλέον αργά το βράδυ και δεν υπήρχε πολύς κόσμος τριγύρω. Βγήκαμε λοιπόν από το κτίριο, κάναμε μερικά βήματα και σταματήσαμε για να το θαυμάσουμε μία στιγμή. Σταθήκαμε κάτω από τη φωτεινή επιγραφή του «Παλλάς» και μείναμε να την κοιτάμε. Έπιασα το χέρι του Ιωακείμ και του είπα «μια μέρα θα ξανά έρθω εδώ, πρώτη γραμμή, για να θαυμάσω εσένα πάνω στη σκηνή».

Ο Ιωακείμ αντιπροσωπεύει την αληθινή έννοια της φιλίας και της δημιουργικότητας. Τα λόγια μου δεν είναι αρκετά για να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου για εκείνον. Σήμερα, τιμώντας το έργο του, θέλω να τον ευχαριστήσω για όλες τις στιγμές που μοιραστήκαμε και για την ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης που αποτελεί για μένα και για όλους εδώ

Δεν έχει πραγματική σημασία αν το συγκεκριμένο παιδικό όνειρο του Ιωακείμ πραγματοποιηθεί. Η αληθινή μου υπόσχεση είναι ότι θα είμαι δίπλα σου σε κάθε βήμα, στήριγμα, όποιο μονοπάτι και αν επιλέξεις. Και τώρα, σε αυτήν τη σημαντική στιγμή, παρακολουθώ τον Ιωακείμ να πραγματοποιεί ένα ακόμη όνειρό του με αυτό το βιβλίο. Ο Ιωακείμ αντιπροσωπεύει την αληθινή έννοια της φιλίας και της δημιουργικότητας. Τα λόγια μου δεν είναι αρκετά για να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου για εκείνον. Σήμερα, τιμώντας το έργο του, θέλω να τον ευχαριστήσω για όλες τις στιγμές που μοιραστήκαμε και για την ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης που αποτελεί για μένα και για όλους εδώ.

Και τώρα, πριν ολοκληρώσω την ομιλία μου, θέλω να πω κάτι απευθείας στον Ιωακείμ: Είσαι ένας εξαιρετικός φίλος και ένας ακόμα πιο εξαιρετικός καλλιτέχνης. Νιώθω περήφανη και εμπνευσμένη που σε έχω στη ζωή μου και περιμένω με ανυπομονησία να δω τι μεγαλεία θα πετύχεις στο μέλλον.

Σε αγαπώ πολύ, φίλε μου.

*Η Μαρία Νεφέλη Νταντουρή είναι σκηνοθέτης, πτυχιούχος Πληροφορικής του ΑΠΘ και Εκπαίδευσης, Πολιτισμού και Επικοινωνίας του Mälardalen University. Το κείμενο είναι η ομιλία της στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου «Μία Ζωή – Το ημερολόγιο δύο παιδιών» στο βιβλιοπωλείο Μεσιέ Σαρλό στη Θεσσαλονίκη(15/4/2024).

[Δείτε το ρεπορτάζ της βιβλιοπαρουσίασης εδώ.]

google-news Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.