Η Ζωη μου

Απόγνωση…

Με την πικρή γεύση του καφέ,
την οσμή του καπνού που πνίγει την αναπνοή,
βλέπω κατάματα τα τυφλά μάτια ν’ αποφασίζουν
και το αίμα να ξεπηδά απότομα κι άφθονο,
για να βάψει αμέσως τα πάντα μαύρα.

Σύγχυση…

Το κρανίο μου κενό, χωράει όλο το Σύμπαν,
οι πλανήτες με γυροφέρνουν,
αλλά εγώ κάπου είμαι, κάτι κάνω,
μάλλον τίποτα συγκεκριμένο,
μου φαίνεται, απλά υπάρχω.

Ελπίδα…

Κάτι παίζει το ραδιόφωνο πέρα από την έρημο
και πίσω μου ο Ατλαντικός να με καλεί,
να μου δείξει τα χρώματά του.
Εγώ ξέρω πως μόνο το μαύρο υπάρχει,
παρόλα αυτά βουτώ για την χαμένη Ατλαντίδα.

Ζάλη…

Τα πάντα ταξίδι από θλίψη σε θλίψη,
περνάς συνεχώς τα χωμάτινα βουναλάκια,
κι όταν φτάνεις στην κορφή τρελαίνεσαι,
γλυστράς για το νερό, αλλά μάταια,
πέφτεις, χτυπάς στις πέτρες.

Γαλήνη…

Τη γεύομαι, νομίζω νιώθω την ευτυχία.
Πάλι λάθος γαμώτο, αντικατοπτρισμός είναι,
της ερήμου τα παιχνίδια.
Σηκώνεσαι. Τίποτα. Περπατάς, περπατάς…
Ψάχνεις απεγνωσμένα το Παλάτι της Άμμου.
Παλάτια της Άμμου ολόκληρη η Ζωή.

Τέλος.-

Ζωή χωρίς υπερβάσεις είναι χωρίς νόημα
και Ζωή χωρίς νόημα δεν είναι ζωή,
γιατί να ζήσεις και πώς να ζήσεις.
Η σκέψη πρέπει νάχει βάθος και η κουβέντα ειλικρίνεια.
Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.
Ο θάνατός μου σημασιοδοτεί την ζωή μου.-

Κωνσταντίνος Π. Σαραντάκος

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.