Γνωριμια με την αρχεγονη κραυγη στη φυση και τη μουσικη στο Μεγαρο Μουσικης Κομοτηνης

«Μόνος, τρέμοντας με αγωνία, συνειδητοποιώ την απέραντη, ατέλειωτη κραυγή της φύσης». Έτσι περιγράφει την έμπνευσή του για τον διασημότερο πίνακά του, την Κραυγή, ο Νορβηγός Ζωγράφος Edvard Munch, που αποτέλεσε την αφορμή για μια αναζήτηση της σχέσης μεταξύ του ήχου και της εικόνας, στην ομιλία «Όταν η τέχνη κραυγάζει: Η κραυγή ως ήχος και εικόνα, με αφετηρία την «Κραυγή» (Der Schrei der Natur, 1893) του Edvard Munch (1863-1944)» της Προέδρου του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου κ. Αναστασίας Σιώψη το απόγευμα της Δευτέρας 28 Σεπτεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής.

Η παρουσίαση αυτή, που επαναλήφθηκε την επόμενη, Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου, στο Καρυόφυτο Δράμας, αποτελεί τη συνέχιση της συνεργασίας του Τμήματος Μουσικών Σπουδών με το Μέγαρο Μουσικής, στο πλαίσιο του μνημονίου που έχουν υπογράψει οι δύο πλευρές με σκοπό την προαγωγή του πολιτισμού και της μουσικής παιδείας στην περιοχή μας.

Η ομιλία ολοκληρώθηκε με μια μικρή μουσική παρουσίαση, από τον κ.Σπυρίδωνα Γκιγκόντη και την κ.Γρηγορία Ευτυχία Παπαγεωργίου.

Αγγίζοντας ένα έντονο συναίσθημα

Αφετηρία της είναι ο πίνακας του Munch, που περιέχει έναν έντονο συμβολισμό, δίνοντας ένα συναίσθημα πάρα πολύ ακραίο και έντονο, σημείωσε η κ. Σιώψη, και για τον καλλιτέχνη αυτή δεν είναι η κραυγή του ανθρώπου, αλλά της φύσης, δείχνοντας έντονα συναισθήματα όπως πανικό, φόβο, υπέρτατο φόβο, υστερία.

Γενικότερα, όταν ο άνθρωπος βρίσκεται σε μια κατάσταση συνειδητοποίησης της απέραντης μοναξιάς του και συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει κάποια διέξοδος, κλείνεται στον εαυτό του και κραυγάζει γιατί δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο, παρά να ακούσει την εσωτερική κραυγή του» σημείωσε.

Αυτό είναι ένα μοτίβο που παρουσιάζεται ξανά και ξανά τόσο στη ζωγραφική, όσο και στης μουσική, το οποίο παρουσίασε στην ομιλία της.

Στάθηκε πάντως στην σημασία της διαχρονικότητας του συγκεκριμένου πίνακα, που μαζί με την Μόνα Λίζα του ντα Βίντσι, είναι ο πιο δημοφιλής εικαστικός πίνακας στις μέρες μας.

Και αυτό είναι μια ενδιαφέρουσα αντίστιξη, μιας και οι δύο πίνακες δεν έχουν καμία σχέση θεματικά, και μάλιστα, ενώ ο ένας για πολλούς αντιπροσωπεύει την αρμονία, η «Κραυγή» είναι ένας σχεδόν αποκρουστικός πίνακας, μιας και ηχεί στα αυτιά μας αυτή η κραυγή.

«Δεν μιλάμε για επιφανειακή επικοινωνία, υπάρχει κάτι ουσιαστικό, ακόμα και αρχέγονο, αυτή η αρχέγονη κραυγή που έρχεται και ξανάρχεται όταν φτάνουμε σε ένα σημείο καθαρής αυτογνωσίας» σημείωσε.

Αντικατοπτρίζοντας το κενό του σύγχρονου ανθρώπου

Αναλογιζόμενοι δε πως τον 20ο και τον 21ο αιώνα υπάρχει μια μεγάλη αβεβαιότητα για τα πάντα, με τον άνθρωπο ένα μικρό σημείο σε ένα σύμπαν για το οποίο υπάρχουν πάρα πολλές ερμηνείες και αναγνώσεις, πόσο μάλλον για την εσωτερική φύση του ανθρώπου, που όταν έρχεται αντιμέτωπος με τον εαυτό του, βρίσκει ένα μεγάλο κενό.

Αυτόν τον πανικό, όταν διαπιστώνουμε ότι δεν υπάρχει λύση σε αυτό το διχασμό και την αβεβαιότητα, συμβολίζει και η κραυγή.

Στην τέχνη αυτό το συναίσθημα παρουσιάζεται με διάφορους τρόπους, ειδικά στο κίνημα του εξπρεσιονισμού, όπου υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα, κυρίως στη μουσική, που περιλαμβάνει τις πρωτογενείς κραυγές, (Urschreie στα γερμανικά), που δείχνουν ακριβώς το τι αισθάνεται το υποσυνείδητο και τι βγαίνει μέσα από τα βαθύτερα στρώματα του ανθρώπου.

Η κ.Σιώψη ευχαρίστησε τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή κ. Πασχάλη Ξανθόπουλο και τον Πρόεδρο της Στέγης κ. Κώστα Κατσιμίγα για την συνέχιση της συνεργασίας τους, με στόχο να αναπτύξουν και άλλου είδους συνεργασίες, δυναμώνοντας τους δεσμούς μεταξύ τους.

«Είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι γιατί ακριβώς οι στόχοι που έχει θέσει εδώ το Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής, είναι και στόχοι του Πανεπιστημίου μας, να προάγουμε τον πολιτισμό, τη μόρφωση και να βρισκόμαστε όλοι σε μια κοινότητα και να αισθανόμαστε ότι επικοινωνούμε με έναν πολύ ουσιαστικό τρόπο» κατέληξε.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.