«Γλυκα Χαραζουν οι Αγριες Νυχτες», το νεο μυθιστορημα της Φωτεινης Ναουμ, παρουσιαζεται την Παρασκευη στη Λεσχη Κομοτηναιων

Με αφορμή την παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος της συντοπίτισσας συγγραφέα Φωτεινής Ναούμ «Γλυκά Χαράζουν οι Άγριες Νύχτες», που θα γίνει την Παρασκευή, στην αίθουσα Μπουντρούμ Βαρώς της Λέσχης Κομοτηναίων με την ίδια στο βήμα, και στην παρουσίαση τη φιλόλογο γερμανικής γλώσσας κ.Ελενα Ορτακτσίδου-Μαρτσά, από τα βιβλιοπωλεία Βαφειάδης και τον Σύλλογο Εβριτών, με χορηγούς επικοινωνίας τον «Παρατηρητή της Θράκης» και το “RChannel” Κομοτηνής, απευθυνθήκαμε στην πολλή αγαπημένη στον τόπο μας συγγραφέα για να μιλήσουμε για την απρόσμενη ηρωϊδα της, τη Νόρα, που ζει στους αντίποδες μιας κανονικής οικογενειακής ζωής, εγκαταλείποντας σύζυγο και κόρη, όντας θύμα ενός νοσηρού οικογενειακού περιβάλλοντος στην Κωστάντζα και ενός σταθερά επαναλαμβανόμενου καθημερινού βιασμού από τον θείο-αδελφό του πατέρα της -βιασμού εις βάρος της αλλά και εις βάρος της μητέρας της και της αδελφής της- η οποία διαρρηγνύει όλα τα συμβατά κοινωνικά πλαίσια κανονικότητας προκειμένου να ημερέψει την οργή της και την επίκτητη τάση της όλο να φεύγει, πρωτίστως από τον εαυτό της…
 
Με κυρίαρχη την εικόνα της ατίθασης, υπερσεξουαλικής, πληγωμένης και διαρκώς φευγάτης Νόρας που γυρίζει από μέρος σε μέρος και φτάνει μέχρι την Νέα Υόρκη, ζώντας συντροφιά με την αδρεναλίνη της στο έπακρο, όπως στις σκηνές του τσίρκου με το νούμερο των μαχαιριών για το οποίο φαίνεται γεννημένη, απευθυνθήκαμε στη συγγραφέα του μυθιστορήματος «Γλυκά Χαράζουν οι Άγριες Νύχτες», στο οποίο η Νόρα είναι η βασική ηρωϊδα του να μας εξηγήσει την προσωπική περιπέτεια μαζί της τόσο κατά τη διάρκεια του πλασίματός της, όσο και μετά την έκδοση του μυθιστορήματός της, στην παράμετρο του σύμπαντος του χρόνου της γραφής.
 
Φωτεινή Ναούμ όμως… 

«Δεν ψάχνω ελαφρυντικά για την ηρωίδα μου• τη δέχομαι ως έχει• ένα πλάσμα που έστησε το μύθο του και ρουφήχτηκε από αυτόν»

ΠτΘ: «H Nόρα ζει στην κόψη των ξυραφιών…» γράφετε και όντως η Νόρα ζει εκτός του συνήθους πλαισίου ζωής… Εγκαταλείπει σύζυγο και παιδί, αναζητώντας την αλήθεια της ζωής της σε πολλαπλά πλαίσια ζωής και σχέσεων… Θεωρείτε ότι μια τέτοια ηρωϊδα μπορεί ν’ αγαπηθεί, να γίνει κατανοητή, να αντιμετωπιστεί με συμπάθεια, ή τη γράψατε-σας οδήγησε λέτε- ως ένα πλάσμα μόνον της λογοτεχνίας κι αυτό είναι αρκετό;
Φ.Ν.: Θέλω να πιστεύω πως οι ήρωές μου δεν είναι καρικατούρες. Και λέγοντας αυτό εννοώ, πως όσο τραβηγμένοι και αν μας φαίνονται, όσο μακριά από τα δικά μας δεδομένα, δεν παύουν να είναι άνθρωποι που υπάρχουν και ζουν ανάμεσά μας. Έχω την ίδια αίσθηση με σας. Η ηρωίδα μου δεν θα γίνει εύκολα αγαπητή. Θα ενοχλήσει τους αναγνώστες. Καμία γυναίκα δεν θα κατανοήσει μια μάνα που εγκαταλείπει το παιδί της. Και όμως συνέβη. Συμβαίνει. Γιατί οι άνθρωποι δεν λειτουργούν όλοι με τις ίδιες νόρμες, τις ίδιες ηθικές. Ίσως κάποια στιγμή να την κατανοήσουν, μα δεν είναι το θέμα μου αυτό. Δεν ψάχνω ελαφρυντικά για την ηρωίδα μου. Τη δέχομαι ως έχει. Ένα πλάσμα που έστησε το μύθο του και ρουφήχτηκε από αυτόν. 

«Όταν γράφω, δεν με ενδιαφέρει να κρατήσω καμιά άλλη ισορροπία, εκτός του να γράψω ένα βιβλίο καλοστημένο, μέσα σε ένα πλαίσιο που θα υπηρετεί και θα είναι αληθινό»

ΠτΘ: Η Νόρα αλλάζει πλαίσια ζωής και εραστές… Πολλά πλαίσια ζωής… Από το φτωχικό στην Αλεξανδρούπολη, στη ζωή του τσίρκου, στη στάνη της ανάρρωσής της, στην κλινική της ψυχανάλυσης, στις μνήμες Κωστάντζας, στο ξενοδοχείο του Ζαννή, στη Νέα Υόρκη… Με ρυθμούς καταιγιστικούς για τη ζωή ενός ανθρώπου-ενός ήρωα αλλά και ρυθμούς καταιγιστικούς στο σεξ που έχει ρόλο πρωταγωνιστικό στο βιβλίο… Ως μία πτυχή της προσωπικότητας της ηρωϊδας του δικαιολογημένη… Στο σημείο αυτό ως συγγραφέας δεν αισθανθήκατε να ριψοκινδυνεύετε να κρατήσετε το «ίσο», την ισορροπία μεταξύ ερωτογραφήματος και μυθιστορήματος χαρακτήρων;
Φ.Ν.: Η ζωή κατά τη γνώμη μου είναι κίνηση. Δράση. Με ενοχλεί η στατικότητα, χωρίς να σημαίνει πως δεν υποστηρίζω και τέτοιους ήρωες κατά καιρούς. Θα έλεγα πως όταν γράφω, δεν με ενδιαφέρει να κρατήσω καμιά άλλη ισορροπία, εκτός του να γράψω ένα βιβλίο καλοστημένο, μέσα σε ένα πλαίσιο που θα υπηρετεί και θα είναι αληθινό. Και νομίζω πως ακριβώς αυτό έκανα. Η Νόρα ήταν μια άκρως ερωτική γυναίκα. Τυχοδιώκτισσα, ζει σε έντονους ρυθμούς, σε μια μόνιμη φυγή. Την κυνηγά το παρελθόν της, μα κυρίως, ο εαυτό της. Δεν της περισσεύει ο χρόνος να ασχοληθεί με τους άλλους. Έχει να τιθασεύσει, έναν άγριο εαυτό.
 
ΠτΘ: Το «Γλυκά χαράζουν οι άγριες νύχτες» είναι το δεύτερο μυθιστόρημά σας στο χρονικό διάστημα μιας διετίας, κατά τη διάρκεια της οποίας μοιάζει να είχατε συνέχεια στο μυαλό σας την Ελενα, την πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματός σας «Χωρίς παρελθόν», η οποία είναι η κόρη της Νόρας… Τελειώσατε με τη συγκεκριμένη οικογένεια ή θα τραβήξετε στο μέλλον κι ένα ακόμη νήμα;
Φ.Ν.: Υπάρχουν ήρωες, όπως ακριβώς συμβαίνει με τους ανθρώπους, που ενώ τους συναντάς για ελάχιστες στιγμές, μένουν μέσα σου, τους διατηρείς και θέλεις να τους επαναφέρεις. Έτσι ακριβώς έγινε. Μα η αλήθεια είναι πως όλα ξεκίνησαν με το τρίτο βιβλίο που δεν έχει εκδοθεί. Το είχα γράψει πολλά χρόνια πριν και όμως δεν με κάλυπτε πια ο ρυθμός και το ύφος μου. Στην προσπάθειά μου λοιπόν να το «βελτιώσω» γεννήθηκε το «Χωρίς Παρελθόν» και αμέσως μετά, το «Γλυκά Χαράζουν οι Άγριες Νύχτες». Ναι. Αν αντέξω να κρατήσω στο συρτάρι μου ένα βιβλίο που πεθαίνω να το βγάλω στο φως, η επόμενη ιστορία θα είναι αυτή που θα κλείσει την άτυπη αυτή τριλογία. 

«Κάθε κείμενο, θέλει το δικό του χώρο για να αναπνεύσει και να αναδειχτεί• η έκταση ενός έργου δεν έχει να κάνει με την ποιότητά του»

ΠτΘ: Διδάσκετε δημιουργική γραφή. Τι θα απαντούσατε σε έναν/μια εκ των μαθητών/ριών σας για την αναγκαιότητα της έκτασης ενός γραπτού και τι για το διάστημα της χρονικής του επεξεργασίας;
Φ.Ν.: Η έκταση, η μεγάλη κυρίως έκταση είναι κάτι που παρατηρούμε πως ζητούνε οι περισσότεροι εκδοτικοί. Αν και τελευταία έχω την αίσθηση πως αυτή η τακτική αλλάζει, μαζί με αρκετά άλλα που θεωρούσαμε δεδομένα μέχρι σήμερα. Κάθε κείμενο, θέλει το δικό του χώρο για να αναπνεύσει και να αναδειχτεί. Η έκταση ενός έργου δεν έχει να κάνει με την ποιότητά του. Υπάρχουν βέβαια και κάποιες σταθερές. Θα ήταν δύσκολο ας πούμε να γράψει κανείς έπος σε εκατό σελίδες.
 
Σε ό,τι αφορά την επεξεργασία, είναι η πιο σκληρή δουλειά. Αν θα μπορούσαμε να μιλήσουμε με αριθμούς, αν έπαιρνε ένα χρόνο να γράψει κανείς ένα βιβλίο, κατά τη γνώμη μου θα χρειαζόταν άλλα τρία για να το επιμεληθεί. Από την άλλη βέβαια, υπάρχουν και συγγραφείς που δεν ξεκολλάνε από την πρώτη σελίδα, αν δεν την νιώσουν έτοιμη. Λέμε συχνά πως ένα έργο είναι τελειωμένο όταν νιώσεις πως δεν υπάρχει τίποτα να αφαιρέσεις, τίποτα να προσθέσεις σε αυτό. Μα από την άλλη η ζωή συνεχίζεται, ο άνθρωπος και η οπτική του αλλάζει. Μακάρι να μπορούσα να επεμβαίνω κάθε τόσο σε παλιότερα βιβλία μου και να άλλαζα ό,τι δεν μου ταιριάζει πια. Μακάρι, το ίδιο να μπορούσα να κάνω και με τη ζωή μου. Δυστυχώς, είναι αδύνατον. 

«Η ενασχόληση με τη γραφή, δεν είναι για να περνάει η ώρα• θέλει ξεβράκωμα ψυχής»

ΠτΘ: Σας ξαφνιάζει το γεγονός ότι μεγάλος αριθμός συμπολιτών πλέον γράφει και εκδίδει και πώς αυτό το ερμηνεύετε;
Φ.Ν.: Στην αρχή με ξάφνιασε λίγο. Όσο περνάει ο καιρός όχι πια. Για κάποιους είναι η ανάγκη να γράψουν και να επικοινωνήσουν το μέσα τους. Άλλοι το κάνουν ίσως γιατί θεωρούν πως είναι μια εύκολη διαδικασία (πόσο λάθος) και πως αφού το κάνουν όλοι, μπορούν και αυτοί. Και πράγματι. Όλοι μπορούν να διηγηθούν μια ιστορία. Μα αυτό είναι μόνο η αρχή. Είμαι θετική στην προσπάθεια των ανθρώπων, φτάνει αυτό που κάνουν να το δουν σοβαρά. Να διαβάζουν ανελλιπώς διάφορα είδη λογοτεχνίας και να γράφουν μέχρι να πονέσουν τα χέρια τους. Να γράφουν και να σβήνουν ξανά και ξανά. Η ενασχόληση με τη γραφή, δεν είναι για να περνάει η ώρα. Θέλει ξεβράκωμα ψυχής. Έχω δει απίστευτα δείγματα γραφής από συμπολίτες μου και πιθανολογώ πως υπάρχουν και άλλοι που δεν έχουμε διαβάσει ακόμη. Ανυπομονώ να τους συναντήσω.

«Ένα βιβλίο, έξι μήνες μετά την έκδοσή του, θεωρείται σήμερα “παλιό”• λίγα από αυτά λοιπόν, θα αντέξουν στο χρόνο• ας ελπίσουμε, τα καλύτερα»

ΠτΘ: Γράφει τελικά κάποιος γιατί; Για την αθανασία ή για τη σωτηρία της ψυχής του;
Φ.Ν.: Κι εδώ θα μπορούσα να απαντήσω για πολλές διαφορετικές εκδοχές. Αν θέλω όμως να μιλήσω για μένα, ξέρω πως γράφω για τον ίδιο λόγο που έγραφα πάντα. Γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Ακούγεται κοινότυπο, αλλά είναι η μόνη αλήθεια. Γιατί συσσωρεύω μέσα μου συναισθήματα και ψυχικές αντιδράσεις που αν δεν τις καταγράψω θα πνιγώ. Γιατί η ζωή μου φαίνεται μικρή. Όσες επιλογές κι αν κάνω, όσο κι αν τρέξω δεν θα προλάβω να χωθώ μέσα σε χίλιες ζωές. Η αθανασία δεν με αφορά. Τις χαρές της ζωής μου, την επιβεβαίωση της όποιας αξίας μου, της όποιας επιτυχίας μου, τη θέλω εδώ, σήμερα. Αύριο θα είναι αργά. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε πως είτε μου αρέσει, είτε όχι, διανύουμε την εποχή της ταχύτητας. Το ένα βιβλίο διαδέχεται το άλλο, δεν προλαβαίνουν να αδειάζουν τα ράφια στα βιβλιοπωλεία για να υποδεχτούν τα καινούρια. Ένα βιβλίο, έξι μήνες μετά, θεωρείται ήδη «παλιό». Λίγα από αυτά λοιπόν, θα αντέξουν στο χρόνο. Ας ελπίσουμε, τα καλύτερα.
 
 

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.