Ευαγγελια Τατση: «Οι αγωνιες μου που βρισκονται στον πυρηνα, ειναι αυτες που διατρεχουν και τα τρια βιβλια»

Οι εκδόσεις Βακχικόν, το βιβλιοπωλείο Σπανίδης και οι Νεότερες Θράσσες Συγγραφείς παρουσίασαν την Παρασκευή στο Παλαιό Δημαρχείο Ξάνθης την ποίηση της Ευαγγελίας Τάτση. Για την ποίησή της μίλησαν ο συγγραφές-φιλόλογος κ. Θανάσης Μουσόπουλος και ο ποιητής κ. Πασχάλης Κατσίκας, ενώ τον συντονισμό της όλης εκδήλωσης είχε η κ. Πηνελόπη Καμπάκη Βουγιουκλή, Ομότιμη Καθηγήτρια Γλωσσολογίας του ΔΠΘ.

Με αφορμή την εκδήλωση η κ. Τάτση φιλοξενήθηκε στη συχνότητα του Ράδιο Παρατηρητής σε μια συζήτηση γνωριμίας με το ποιητικό της έργο, τους λόγους που την οδήγησαν στη συγγραφή και τη σύνδεσή της με την περιοχή μας.

Από αυτό το τελευταίο ξεκίνησε η συνομιλία με την κ. Τάτση να εξηγεί πως έχει αναπτύξει τα τελευταία χρόνια στενούς δεσμούς με την πόλη, αφού «η κόρη μου είναι φοιτήτρια στο 3ο έτος, οπότε έχω τα τελευταία δύο χρόνια μια επαφή με την Ξάνθη». Όπως λέει, «την έχω επισκεφθεί κάποιες φορές, την έχω αγαπήσει», γεγονός που έκανε τη συγκεκριμένη παρουσίαση ακόμη πιο προσωπική.

Από την αναγνωστική αγάπη στη δημιουργία

Η πορεία της Ευαγγελίας Τάτση προς την ποίηση δεν ήταν προδιαγεγραμμένη, αλλά προήλθε από μια βαθιά σχέση με τον λόγο και τη λογοτεχνία. «Ήμουν πάντα αναγνώστρια. Διάβαζα από πολύ μικρή. Είχα πάθος, για τη λογοτεχνία και μια πολύ μεγάλη σύνδεση με τη γραφή», ανέφερε.

Ωστόσο, για πολλά χρόνια απέφυγε τη δημόσια «έκθεση» μέσα από την έκδοση κάποιου έργου. «Αισθανόμουν ότι η γραφή με απορροφούσε και με ρουφούσε» εξηγεί, σημειώνοντας πως «αισθανόμουν ότι δεν ήμουν ικανή ως προς το δέος μου απέναντι στην ποίηση».

Η αλλαγή ήρθε ωστόσο την περίοδο της κρίσης, «στο βαθύ σκοτάδι γύρω στο 2014» όπως είπε η ίδια χαρακτηριστικά. «Εκείνη την περίοδο αποφάσισα ότι πρέπει να κάνω κάτι άλλο για να σταματήσω να έχω αυτή τη μόνιμη ενασχόληση και τριβή με το φόβο» εκμυστηρεύθηκε για να επισημάνει πως στην αρχή ξεκίνησε δειλά με τραγούδια, αλλά σύντομα «κατάλαβα ότι με οδηγεί κάπου αλλού».

Από τότε, έχουν κυκλοφορήσει τρεις ποιητικές συλλογές της:

• Ακακίες στη Σαβάνα (2020)
• Φυτά εσωτερικού χώρου (2022)
• Θα γίνουν ΟΛΑ με τα μάτια ΑΝΟΙΧΤΑ (2024)

Η ποίηση ως τρόπος ζωής και σκέψης

Η κ. Τάτση περιγράφει τη γραφή της ως μια συνεχή διαδικασία αυτογνωσίας. «Το να γράφω τώρα πια είναι τρόπος να ζω και να σκέφτομαι» ανέφερε για να επισημάνει ωστόσο πως «δεν είμαι σίγουρη ποτέ ότι αυτό δεν θα σταματήσει κάποια στιγμή ή δεν θα αλλάξει. Θα συνεχίσει όσο υπάρχουν πράγματα που αξίζουν να γραφτούν».

Μιλώντας για το περιεχόμενο των έργων της, κατέθεσε την άποψη πως γράφει πάντα «το ίδιο ποίημα» από την άποψη πως «οι αγωνίες μου που βρίσκονται στον πυρήνα, είναι αυτές που διατρέχουν και τα τρία βιβλία». Η ποίησή της, όπως λέει, είναι «ανθρωποκεντρική», εμπνευσμένη από βιώματα, καταγωγή και καθημερινές εμπειρίες. «Εμπεριέχουν την καταγωγή μου, τους γονείς μου, το περιβάλλον μου. Τη λαϊκότητα μέσα στην οποία έζησα και μεγάλωσα στο Περιστέρι. Αγωνίες υπαρξιακές όπως η φθορά, η απώλεια, η μνήμη. Αλλά και δίπολα, η νίκη και η ήττα είναι ένα δίπολο που με απασχολεί πάντα. Ο άνθρωπος είναι, νομίζω, πάντα στο κέντρο της ποίησής μου. Σε κάθε βιβλίο υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος με ό,τι μπορεί να περιλαμβάνει ένας κόσμος. Και εξελίσσεται μαζί με εμένα και με το βλέμμα μου, όπως μεγαλώνω κι όπως αλλάζω».

Αναγνώριση και συγκίνηση

Αν και ξεκίνησε χωρίς προσδοκίες, η αναγνώριση δεν άργησε να έρθει. «Όταν βγήκε το πρώτο βιβλίο, πήρα από τον εκδοτικό μου τα πενήντα αντίτυπα και έκανα με αυτά ένα πάρτι με φίλους. Θεωρούσα ότι όλη η ιστορία θα τελείωνε εκεί», είπε χαρακτηριστικά.

Αντίθετα, «οι Ακακίες βρέθηκαν στη βραχεία λίστα της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων για τον πρωτοεμφανιζόμενο ποιητή, ενώ Τα φυτά εσωτερικού χώρου βραβεύτηκαν από την Εταιρία Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης». Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα αραβικά και δημοσιευτεί σε εφημερίδα με έδρα το Λονδίνο, γεγονός που «με συγκινεί και με ξεπερνά», όπως ανέφερε η ίδια.

Η τέχνη ως δύναμη και κάθαρση

Αναφερόμενη στη θέση των νέων δημιουργών, η ποιήτρια πιστεύει ότι «υπάρχει χώρος στα ελληνικά γράμματα, αλλά δεν είναι πάντα φιλικός». Παρ’ όλα αυτά, «η δύναμη της γλώσσας και της τέχνης έχει ακόμα την ικανότητα να βρίσκεται πιο πάνω από όλα αυτά και να λειτουργεί δίνοντας κάθαρση και δύναμη να συνεχίζουμε».

Όπως σημειώνει, «η επιμονή είναι ο μεγαλύτερος παράγοντας», ενώ η αληθινή αξία ενός έργου «κρίνεται από τον χρόνο. Δεν σημαίνει απολύτως τίποτα, πιστεύω, το να είσαι δημοφιλής, γνωστός, βραβευμένος ή οτιδήποτε άλλο σε μια συγκυρία. Αυτό είναι κάτι που θα το μάθουμε πολύ αργότερα».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.