Εναν «Εμπορο κατα συνειδηση» παρουσιαζει ο Αντωνης Χαριστος

Με την νέα του συγγραφική του δουλειά, «Έμπορος κατά συνείδηση» επιστρέφει στα θέματα με τα οποία καταπιάστηκε στο βιβλίο του «Αγία Οικογένεια» ο συγγραφέας και Πρόεδρος του Φιλολογικού Ομίλου Ελλάδος κ. Αντώνης Χαριστός, αυτή τη φορά σε ένα θεατρικό έργο σε τρεις πράξεις.

Ο κ. Χαριστός μίλησε στο Ράδιο Παρατηρητής για την νέα λογοτεχνική του προσπάθεια, πώς συνδέεται η βία με το κοινωνικό σύνολο, και την μόνιμη αναπαραγωγή βίας.

Ολίσθηση σε συνθήκες εκμετάλλευσης

ΠτΘ: Ποιο είναι το περιεχόμενο της νέας συγγραφικής δουλειάς σας;

Α.Χ.: Πρόκειται καταρχάς για θεατρικό έργο και αφορά έναν ξεπεσμένο μικροαστό έμπορο, ο οποίος ζει κυρίως μέσα από το παρελθόν της δυναμικής που του κληρονόμησε ο πατέρας του, μέσα από ένα παλαιοβιβλιοπωλείο πλέον, στο οποίο συσσωρεύει διαρκώς χρέη και αναζητά διεξόδους υπέρβασης αυτών των χρεών μέσα από ένα πρόγραμμα του ελληνικού κράτους που φιλοξενεί πρόσφυγες από εμπόλεμες περιοχές εκτός Ελλάδας.

Στην αρχή αρνείται, αφού δεν υπάρχει κάποιο οικονομικό αντίκρισμα. Όταν τελικά το οικονομικό αντίκρισμα εμφανίζεται στο προσκήνιο, δηλώνει συμμετοχή. Δέχεται ένα προσφυγόπουλο να το φιλοξενήσει και από εκεί και πέρα ξεκινάει η διαδικασία του εμπορικού πλέον κέρδους. Να μπει σε διαδικασία να υπερκεράσει όχι απλά μόνο το συμβατικό κέρδος που προσφέρει το πρόγραμμα, αλλά να βγάλει επιπλέον κέρδος.

Οπότε πλέον παίρνει μια άλλη τροπή η ιστορία από την απλή φιλοξενία και την συμβίωση, και πηγαίνουμε στη μόνιμη εκμετάλλευση με όσο πιο ακραία μορφή γίνεται, κυρίως για να ανταποκρίνεται και στις συνθήκες τις οποίες βιώνει το ίδιο το παιδί, ταυτόχρονα με τους θεσμούς οι οποίοι συμμετέχουν, από τις δικαστικές και τις αστυνομικές αρχές, στο ίδιο ακριβώς πλαίσιο αναπαραγωγής και προστασίας.

Η μόνιμη αναπαραγωγή βίας

ΠτΘ: Τι ήταν αυτό που σας ενέπνευσε και πώς ίσως ξεκίνησε να δουλεύεται η ιστορία αυτή μέχρι να φτάσει στο χαρτί;

Α.Χ.: Έχει προηγηθεί το μυθιστόρημα «Αγία Οικογένεια». Το «Έμπορος κατά συνείδηση» είναι κατά κάποιο τρόπο μια, σε θεατρική μορφή, συνέχεια του πρώτου μυθιστορήματος που ουσιαστικά προσπαθώ να κατανοήσω και να αναδείξω το κομμάτι της κοινωνικής βίας, η οποία δεν είναι κάτι έξω από το κοινωνικό σύνολο, δεν είναι κάτι το απρόοπτο το οποίο προκύπτει, αλλά είναι κάτι σύνηθες.

Ακόμα και τα λεκτικά σχήματα, ακόμα και οι τρόποι επικοινωνίας ή συμπεριφοράς, είναι όλα ενταγμένα σε ένα δομικό πλαίσιο μόνιμης αναπαραγωγής αυτής της μορφής καταπίεσης. Επομένως και η μορφή εκμετάλλευσης του παιδιού, ακόμα και η εμπορική έννοια του κέρδους, ενυπάρχει μέσα σε αυτό το κομμάτι που λέγεται μόνιμη αναπαραγωγή βίας.

Επιλογή το θεατρικό έργο

ΠτΘ: Πώς επιλέξατε να δώσετε την ιστορία σας υπό τη μορφή θεατρικού έργου και δεν επιλέξατε να το κάνετε ένα μυθιστόρημα, λόγου χάρη;

Α.Χ.: Θεωρώ ότι αν υπάρχει κάποιος τολμηρός παραγωγός και σκηνοθέτης, ίσως καταφέρει ένα τέτοιο έργο να βγει και στη σκηνή, άρα να προκαλέσει αυτομάτως και την εικονοποιία του συναισθήματος των θεατών.

Το συναίσθημα ανάμεσα στον θεατή και τη σκηνή είναι κάτι συγκλονιστικό όταν βιώνεται. Οπότε, πέρα από την ανάγνωση που δημιουργεί από μόνη της συναισθήματα και εικόνες και η βιωμένη συμμετοχή σε αυτό είναι ακόμη σημαντικότερη. Είμαστε ήδη σε διαδικασία να οργανώσουμε μία θεατρική παρουσίαση εδώ στην Αθήνα, οπότε τους επόμενους μήνες θα έχουμε ανακοινώσεις.

ΠτΘ: Θα συμμετέχετε στην διαδικασία αυτή, ίσως κάνοντας και τις δικές σας παρεμβάσεις ως συγγραφέας του έργου;.

Α.Χ.: Νομίζω πως όχι. Ο κάθε δημιουργός έχει τη δική του οπτική γωνία, οπότε μπορεί να αντλήσει όποια στοιχεία επιθυμεί και να βαφτίσει το έργο και φυσικά να το μορφοποιήσει με το δικό του τρόπο και να το αναδείξει ίσως και με άλλες οπτικές και με άλλες θεματικές ταυτόχρονα με την συγκεκριμένη.

Δύσκολα συζητούνται αυτά τα ζητήματα

ΠτΘ: Όσον αφορά την ανατροφοδότηση και τα σχόλια που παίρνετε από το αναγνωστικό κοινό, τι σας λένε οι αναγνώστες;

Α.Χ.: Ομολογουμένως δεν περίμενα τόσο θετικά σχόλια. Υπάρχουν οι άνθρωποι φυσικά που είναι φοβικοί απέναντι στο θέμα, άρα δεν το προσεγγίζουν καθόλου, δεν ανοίγουν καν το βιβλίο. Υπάρχουν όμως και άνθρωποι οι οποίοι δεν φοβούνται να αναμετρηθούν μαζί του.

Ο μεγαλύτερος φόβος είναι κυρίως των γυναικών, αναγνωστριών που είναι οι ίδιες μητέρες, άρα δεν μπαίνουν σε διαδικασία να αξιολογήσουν ένα ζήτημα που αφορά την παιδεραστία μέσα σε ένα εμπορικό κύκλο, ενώ οι άρρενες αναγνώστες είναι πιο δεκτικοί στο να το αναγνώσουν, όσο σκληρό και να είναι.

Υπάρχει μια ισορροπία ανάμεσα στη θετική και όχι στην αρνητική, αλλά στην καθόλου πρόσληψη.

ΠτΘ: Πιστεύετε ότι ακόμη δύσκολα συζητούμε τέτοια ζητήματα σαν κοινωνίες;

Α.Χ.: Το ζήτημα της ηθικής και της ατομικής και συλλογικής ευθύνης είναι πάρα πολύ ισχυρό σε οποιοδήποτε μορφή κοινωνικής οργάνωσης. Οπότε και την έννοια της βίας, σωματικής και ψυχικής, προσπαθούμε να απομακρύνουμε από τον περίγυρο μας, ακριβώς για να μην νιώσουμε την ευθύνη που μας αναλογεί.

Γιατί η ευθύνη αφορά όλους μας και δεν είναι ποτέ ατομική. Άρα λοιπόν αντιλαμβάνεστε πως ο δικός μας ρόλος μέσα σε αυτό το κομμάτι της αυτοαξιολόγησης μέσα από ένα έργο είναι συγκρουσιακός με τον εαυτό μας.

Συνήθως οι άνθρωποι αποφεύγουν (όχι μόνο στην ελληνική κοινωνία), να έρχονται σε επαφή με τις αιτίες που προκαλούν τέτοια φαινόμενα, αλλά νομίζω είναι σημαντικό, έστω και με ένα απλό βήμα μελέτης, να μπούμε στη διαδικασία να καταλάβουμε ότι δεν είναι πράγματα τα οποία συμβαίνουν έξω από εμάς, συμβαίνουν μαζί με μας, ταυτόχρονα με εμάς και είμαστε και εμείς σε μεγάλο βαθμό συνυπεύθυνοι.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.