Δυο νεα βραβεια σε εργα της Βασως Τριανταφυλλιδου-Κηπουρου

Η Βάσω Τριανταφυλλίδου-Κηπουρού είναι μια Θρακιώτισσα συγγραφέας, γνωστή μου από τα γυμνασιακά χρόνια, με πλούσιο ποιητικό και πεζογραφικό έργο. Είχα τη χαρά να μιλήσω και να γράψω για το έργο της σε βιβλιοπαρουσιάσεις και άλλες ευκαιρίες για τη δημιουργική χάρη της.

Ως τώρα, εκτός από τα ποιητικά της έργα, η Βάσω Τριανταφυλλίδου-Κηπουρού δημοσίευσε δύο μυθιστορήματα, μια νουβέλα, δύο βιβλία με αφηγήματα και ένα παιδικό παραμύθι. Στις εκδόσεις Σπανίδη εκδόθηκε, το 2024, το βιβλίο της με πεζογραφήματα και τίτλο «Σταγόνες ζωής». Με όλα τα δημοσιευμένα βιβλία της βρισκόμαστε στον χώρο της αφηγηματικής πεζογραφίας.

Να προσθέσουμε ότι, εκτός από την πεζογραφία και την ποίηση, έχουμε και το έργο της Βάσως Τριανταφυλλίδου-Κηπουρού «Ένα οδοιπορικό στο χρόνο – Παραδοσιακά θρακιώτικα τραγούδια» (2022), που τιμήθηκε με το Α΄ Βραβείο Χρονικού – Μαρτυρίας κατά τον Πανελλήνιο και Παγκύπριο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών του έτους 2022. Το έργο αυτό κυκλοφορεί από το Κέντρο Ευρωπαϊκών Εκδόσεων Χάρη Πάτση.

Η Βάσω Τριανταφυλλίδου-Κηπουρού μάς εκπλήσσει ευχάριστα, γιατί συχνά βραβεύεται για πεζό ή ποιητικό της έργο. Στον Πανελλήνιο και Παγκύπριο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό που προκήρυξε η Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών για το έτος 2025, η Βάσω Τριανταφυλλίδου-Κηπουρού έλαβε δύο ειδικά βραβεία: Α) Στο διήγημα (Χρονικό Μαρτυρίας) με τον τίτλο «Όλα σε θυμίζουν» και με το ψευδώνυμο “Konstantin”, και Β) στην ποίηση με το ποίημα «Κράτα το χέρι μου» με το ίδιο ψευδώνυμο.

Θα παραθέσουμε αποσπάσματα του διηγήματος και το ποίημα.

«Όλα σε θυμίζουν»

(Αποσπάσματα)

«Έχω καιρό να σταθώ απέναντί σου και να σου ψιθυρίσω πόσο πολύ σ’ έχω επιθυμήσει!… Σε βλέπω συχνά στον ύπνο μου να είσαι δίπλα μου και να με σφίγγεις τρυφερά. Όμως, όταν απλώνω τα χέρια, γίνεσαι αέρας και χάνεσαι στην ανυπαρξία του ονείρου.

Σήμερα ήρθα να σου πω τα ευχάριστα νέα. Τελικά πήγα στην εκδρομή που κάποτε μαζί προγραμματίζαμε… Πέντε μέρες Αγγλία και οκτώ Η.Π.Α. Η Ελένη και γω χαρούμενες όσο ποτέ, απολαμβάναμε τις ιδιαιτερότητες του κάθε τόπου. Το Χίλπερτον που μένει η κόρη της, είναι μια όμορφη ήσυχη πόλη κοντά στο Μπαθ. Η Σέντυ, γλυκιά και χαρούμενη, μας προϋπάντησε στο αεροδρόμιο του Χίθροου. Ένιωσα ρίγη συγκίνησης σαν είδα να σμίγει μάνα και κόρη. Από την ώρα εκείνη άρχισε η ξενάγηση. Χίθροου, Κάστρο, ανάκτορα Γουίνσδωρ, Τάμεσης, καραβάκια, κύκνοι, βλάστηση, λουλούδια στα παρτέρια και στα μπαλκόνια. Φυσικά, την άλλη μέρα ακολούθησε ξενάγηση στο Λονδίνο. Επίσκεψη στα αξιοθέατα, στο αρχαιολογικό μουσείο, με όλες τις γνωστές ελληνικές αρχαιότητες. Πού είσαι Μελίνα που μαχόσουν για την επιστροφή των ελγίνειων μαρμάρων. Φυσικά, επίσκεψη στο μουσείο κέρινων ομοιωμάτων, στο κοινοβούλιο με το φημισμένο ρολόι Μπιγκ-Μπεν, στο μάτι του Λονδίνου, στα πάρκα, στο Αβαείο, βόλτα δίπλα στον Τάμεση…

[…] Η κρουαζιέρα στον ποταμό Πότομακ θα μας μείνει αξέχαστη. Ξέρεις τι μου έκανε εντύπωση; Θαύμασα τη δύναμη αυτού του λαού που όλοι τους, άσχετα από χώρα προέλευσης, θρησκείας ή χρώματος, εντάχθηκαν κάτω από την αμερικάνικη σημαία, η οποία με υπερηφάνεια πάλλονταν στα περισσότερα σπίτια, κυρίως αγροτικά. Ξέρεις γιατί; Γιατί ξεπέρασαν τον ρατσισμό. Το όνειρο του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, του αφροαμερικανού ηγέτη, ήταν πως κάποτε θα ζήσουν όλοι αδελφωμένοι. Έλεγε μάλιστα χαρακτηριστικά. “Έχω ένα όνειρο, ότι μια μέρα στους κόκκινους λόφους της Γεωργίας, οι γιοι πρώην σκλάβων και οι γιοι πρώην ιδιοκτητών σκλάβων, θα καθίσουν δίπλα  δίπλα στο τραπέζι της αδελφοσύνης”.

Δυο βραδιές κοιμηθήκαμε στο ξενοδοχείο Σέρατον και ήταν μοναδικές. Πριν κοιμηθώ κοίταζα γύρω το δάσος και τους προβολείς που κάνανε τη νύχτα μέρα και το πρωί ξυπνούσα νωρίτερα από την Ελένη, έγραφα τις σημειώσεις μου και καλωσόριζα τα πουλιά…

Οι στιγμές του πρωινού ήταν δικές σου και δικές μου. Να ήξερες πόσες φορές ήρθες στα όνειρά μου εκείνες τις μοναδικές νύχτες και γω ξυπνούσα όλο λαχτάρα αναζητώντας να σ’ αγγίξω!…

Όταν ξεκινήσαμε για τους καταρράκτες του Νιαγάρα ήμασταν όλοι ανυπόμονοι. Η διαδρομή αρκετά μεγάλη, μα εγώ προσπαθούσα να κλείσω μέσα στην ψυχή μου όλη αυτήν τη μοναδικότητα. Ήταν γνωστό πως ποτέ δεν θα ξανάκανα αυτό το ταξίδι. Σ’ όλη τη διαδρομή έγραφα και αναπολούσα. Οι σκέψεις μου και η ανάμνησή σου με κρατούσαν όρθια. Πόσο πολύ λαχταρούσες αυτό το ταξίδι!…

[…] Πριν καταλήξουμε στο ξενοδοχείο Σέρατον μας έγινε μια γρήγορη ξενάγηση στην πόλη όπου θαυμάσαμε τα παλιά βικτοριανά της κτίρια, όπως το παλιό Αγγλικό Κυβερνείο, το Δικαστικό Μέγαρο, το Δημαρχείο, το τελωνείο και φυσικά πολλούς ναούς.

Όμως, η ώρα είχε περάσει και όλοι μας κουρασμένοι όσο ποτέ πήγαμε για ύπνο. Το πρωί της άλλης μέρας όλα βαίνανε προς το τέλος. Το απόγευμα πετούσαμε για Λονδίνο αφήνοντας πίσω μας ό,τι ωραίο ζήσαμε και κρατώντας μέσα μας εικόνες και συναισθήματα που μας μάγεψαν. Και γω αναρωτιόμουν… “Πώς έγινε αλήθεια η ζωή μας παρελθόν;”».

«Κράτα το χέρι μου»

Κράτα το χέρι μου φοβάμαι

ζητάω να μου πεις πού πάμε!…

Πόλεμοι δες και αναρχία

όλοι γνωρίζουν την αιτία…

Τα νήματα λάθος κινούνε

κι ύστερα λεν πως απορούνε.

Και… την πληρώνουν οι λαοί

αφού τους σπρώχνουν στη σφαγή.

Στο πέλαγος μες στον αέρα

ζωές χάνονται κάθε μέρα.

Σκέψη η Ευρώπη έχει μία

να εξοντώσει τη Ρωσία.

Νοιάζονται για την Ουκρανία

μα άλλη είναι η αιτία…

Για δέστε οι Αμερικάνοι

«Ύδωρ και γη» ζητούνε πάλι…

Τον κόσμο θέλουν να ελέγξουν

όσοι πεθάνουν κι όσοι αντέξουν.

Φοβάμαι η γήινη η σφαίρα

σκόνη μη γίνει κάποια μέρα!….

Συγχαίρουμε τη Βάσω για τη θαυμάσια πορεία της, ως μια σύγχρονη Θρακιώτισσα δημιουργό.

Ξάνθη, Δεκέμβριος 2025

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.