Dancing Routes Festival: Μια Γιορτη Χορου με Διεθνες Αρωμα και Συμπεριληψη
Το Dancing Routes Festival, που διοργανώνεται για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στην Κομοτηνή (24-27 Απριλίου), υποδέχεται φέτος δύο ξεχωριστούς καλλιτέχνες με σημαντική πορεία στο εξωτερικό. Η Νατάσα Φραντζή και ο Αλέξης Κυριακούλης (γνωστός και ως Alex Kros), από τη χορευτική ομάδα “La Verità” Dance Company με έδρα το Βέλγιο, επιστρέφουν στην Ελλάδα για να παρουσιάσουν για πρώτη φορά τη δουλειά τους στο ελληνικό κοινό, επιλέγοντας όχι την Αθήνα, αλλά την Κομοτηνή για αυτή τη σπουδαία στιγμή.
Από την Ελλάδα στο Βέλγιο – Το ταξίδι της La Verità
Η”La Verità” Dance Company γεννήθηκε από την ανάγκη των δύο καλλιτεχνών να δημιουργήσουν σε ένα περιβάλλον που θα τους επέτρεπε να αναπτυχθούν καλλιτεχνικά χωρίς περιορισμούς. «Φύγαμε το 2011, μέσα στην καρδιά της κρίσης, επειδή θέλαμε να χτίσουμε κάτι δικό μας, με διάρκεια και προοπτική», εξηγεί η Νατάσα. Η ομάδα έχει έδρα τις Βρυξέλλες και έχει πλέον διαγράψει μία σημαντική πορεία με συμμετοχές και περιοδείες σε όλη την Ευρώπη και πέρα από αυτή.
Η επιλογή του ονόματος “La Verità” (από το ιταλικό la verità – η αλήθεια) δεν είναι τυχαία. Εκφράζει τη φιλοσοφία της ομάδας: μια τέχνη χωρίς προσποίηση, χωρίς περιττά στολίδια. «Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η αυθεντικότητα. Η τέχνη μας δεν φοβάται να δείξει και την ωμή πλευρά της αλήθειας», τονίζουν οι δύο χορευτές. Ο δικός τους χώρος είναι εκείνος όπου μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα, χωρίς “παραγγελίες” και εξωτερικές πιέσεις.
Η καθημερινότητα του επαγγελματία χορευτή στο εξωτερικό
Οι δύο καλλιτέχνες ξεκαθαρίζουν πως το εξωτερικό δεν είναι ο “παράδεισος” που πολλοί φαντάζονται. Η μετάβαση σε μια ξένη κοινωνία, σε μια νέα γλώσσα και σε διαφορετικές συνθήκες ζωής είναι γεμάτη δυσκολίες. Ωστόσο, η καθημερινότητα του χορού στο Βέλγιο και γενικά στην Ευρώπη είναι πιο δομημένη. «Ο χορός δεν είναι hobby λίγων ωρών. Είναι ένα 24/7 επάγγελμα, που απαιτεί συνεχή σωματική και πνευματική φροντίδα», επισημαίνει ο Αλέξης.
Η Ελλάδα δεν στερείται ταλέντου· αλλά οργάνωσης
Παρότι και οι δύο δηλώνουν ενθουσιασμένοι με την ποιότητα των Ελλήνων χορευτών, εντοπίζουν ξεκάθαρα τον τομέα στον οποίο η χώρα υστερεί: την οργάνωση. «Υπάρχει πολύ ταλέντο στην Ελλάδα, αλλά όχι η δομή που θα το στηρίξει. Ο χορός συχνά δεν αντιμετωπίζεται ως κανονικό επάγγελμα», λένε χαρακτηριστικά. Στο εξωτερικό, η πρόσβαση σε διαφορετικές σχολές, ρεύματα και πληροφορίες είναι καθημερινότητα, ενώ στην Ελλάδα παραμένει δύσκολη ακόμη και με τη βοήθεια του διαδικτύου.
Κομοτηνή αντί για Αθήνα: Μια συμβολική επιστροφή
Το γεγονός ότι η πρώτη τους παρουσίαση στην Ελλάδα γίνεται στην Κομοτηνή και όχι στην Αθήνα δεν είναι απλώς συγκυριακό. Οι δύο χορευτές τονίζουν πως είναι χαρούμενοι που η πρώτη αυτή επαφή με το ελληνικό κοινό γίνεται εκτός κέντρου, αναδεικνύοντας τη σημασία της αποκέντρωσης στον πολιτισμό. Η συμμετοχή τους στο Dancing Routes Festival είναι για εκείνους μια επιστροφή στις ρίζες με ειλικρίνεια, αυθεντικότητα και πάθος.
Όπως λέει ο Αλέξης Κυριακούλης, δεν είναι η Αθήνα το μόνο σημείο αναφοράς για την τέχνη και τον χορό. Η επαρχία έχει δυναμικό, ταλέντα, αγάπη και δίψα για δημιουργία. «Εμείς είμαστε υπέρ του να φύγει ο χορός από την Αθήνα», σημειώνει. «Δεν υστερούν τα στούντιο, ούτε η διάθεση ή τα ταλέντα της περιφέρειας». Αντίθετα, στην πρωτεύουσα συχνά απουσιάζουν οι απαραίτητες υποδομές, η οργάνωση, ακόμα και η πολιτιστική στήριξη που χρειάζονται οι καλλιτέχνες.
Το παράδειγμα της Ευρώπης και η δύναμη της περιφερειακής πρωτοβουλίας
Φέρνοντας ως παράδειγμα το Βούπερταλ της Γερμανίας –μια μικρή πόλη που έγινε παγκόσμιο σημείο αναφοράς για τον σύγχρονο χορό χάρη στη σπουδαία Πίνα Μπάους–, τονίζεται η σημασία της πολιτιστικής αποκέντρωσης. «Γιατί να μην μπορεί κάτι αντίστοιχο να συμβεί σε μια Κομοτηνή ή μια Λάρισα;», αναρωτιέται ο Αλέξης, εξηγώντας πως στη Γερμανία κάθε μικρή πόλη διαθέτει το δικό της θέατρο, χρηματοδοτεί παραστάσεις και παρέχει ευκαιρίες σε καλλιτέχνες και κοινό.
Η τέχνη ως εκπαίδευση και ειρηνικό όπλο
Η τέχνη, τονίζουν οι χορευτές, είναι το πιο ισχυρό και ειρηνικό μέσο εκπαίδευσης. Δεν είναι μόνο διασκέδαση· είναι παιδεία. «Πρέπει να εκπαιδεύσουμε το κοινό να σκέφτεται», λέει ο Αλέξης, υπογραμμίζοντας πως ο ρόλος της τέχνης είναι να γεφυρώνει, να ενώνει, να θεραπεύει.
Το Φεστιβάλ Dancing Routes και η δύναμη της συμμετοχής
Το φεστιβάλ Dancing Routes, που φιλοξενείται στην Κομοτηνή, αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα πολιτιστικής εξωστρέφειας. Η Νατάσα Φραντζή αναφέρει με ενθουσιασμό την αισθητική και το επίπεδο της διοργάνωσης. Στο σεμινάριό της «Mix & Match» παρουσιάζει μια μέθοδο αυτοσχεδιασμού που αφορά όλους –ανεξαρτήτως ηλικίας ή εμπειρίας– και στόχο έχει την εναλλακτική επικοινωνία μέσω του σώματος και της κίνησης, χωρίς λόγια.
Με εμπειρία από την ομάδα «Platform-K» στο Βέλγιο, η Νατάσα έχει δουλέψει με άτομα με νοητικές και σωματικές αναπηρίες, προωθώντας τη συμπερίληψη μέσα από τη συμμετοχή τους σε επαγγελματικές ομάδες χορού. «Ο στόχος είναι να συμμετέχουν ισότιμα στην κοινωνία, όχι απλώς να υπάρχουν σε ένα “ειδικό” πλαίσιο.
Ένα μάθημα για όλους, όχι μόνο για επαγγελματίες
Ο Αλέξης Κυριακούλης ξεκαθαρίζει από την αρχή: «Το μάθημα που θα κάνω δεν έχει ταμπέλες. Δεν απευθύνεται μόνο σε επαγγελματίες χορευτές. Είναι ανοιχτό για όλους, γιατί όλοι μπορούμε να εργαστούμε με το σώμα μας και να εξερευνήσουμε την κίνηση».
Το σεμινάριο βασίζεται στις αρχές της τεχνικής του σύγχρονου χορού, με έμφαση στη δική του προσωπική χορογραφική προσέγγιση. Το πρώτο μέρος του μαθήματος επικεντρώνεται στη σωματική προετοιμασία, την τεχνική και την προσωπική σωματική έκφραση, ενώ το δεύτερο μέρος είναι πιο δημιουργικό και ελεύθερο: «Θα φτιάξουμε μια χορευτική φράση, έναν συνδυασμό, όπου θα δοκιμάσουμε να περάσουμε από τη θεωρία στην πράξη, πάντα με σκοπό να περάσουμε καλά».
Μια παράσταση απόλυτης επαφής και ισότητας
Εκτός από το σεμινάριο, οι δύο καλλιτέχνες συμμετέχουν και σε μια παράσταση σύγχρονου χορού που έχει ήδη ταξιδέψει στην Ευρώπη — σε χώρες όπως η Γερμανία, η Κύπρος, η Ισπανία, και τώρα στην Ελλάδα, ενώ έπονται παραστάσεις στη Γαλλία και την Ιταλία.
«Στην παράσταση θα δείτε εμένα και την Ειρήνη να χορεύουμε», λέει η Νατάσσα . «Είναι ένα έργο που βασίζεται πάνω στην τεχνική του Contact Improvisation, έναν τρόπο αυτοσχεδιασμού μέσα από την επαφή. Εγώ και η Ειρήνη δουλεύουμε μαζί πάνω από 20 χρόνια σε διαφορετικές ομάδες, αλλά αυτή είναι η πρώτη φορά που δημιουργούμε κάτι δικό μας, από κοινού».
Η τεχνική του Contact Improvisation, όπως εξηγεί, είναι κάτι που οι ίδιοι εξασκούν εδώ και χρόνια, και το μεταφέρουν τώρα στη σκηνή μέσα από μια δομημένη, χορογραφημένη μορφή. Ο στόχος; Να γεννηθεί μια δυναμική συνύπαρξη δύο σωμάτων, δύο εμπειριών, δύο ψυχών.
Συμπερίληψη, όχι ως πρόθεση αλλά ως φυσική ροή
Αυτό που καθιστά τη συγκεκριμένη παράσταση ιδιαίτερα σημαντική είναι το συμπεριληπτικό της χαρακτήρα. Η Ειρήνη είναι άτομο με αναπηρία και χορεύει επί ίσοις όροις με τον Αλέξη. «Η ανταπόκριση του κόσμου είναι ενθουσιώδης», λένε οι δημιουργοί, αλλά προσθέτουν ένα πολύ ενδιαφέρον ερώτημα: «Ο ενθουσιασμός αυτός οφείλεται στο ίδιο το έργο ή στο ότι βλέπουν έναν άνθρωπο με και έναν χωρίς αναπηρία να χορεύουν μαζί;»
Το όραμά τους είναι ξεκάθαρο: «Θέλουμε το κοινό να ξεπεράσει το οπτικό σοκ της διαφορετικότητας και να ταξιδέψει μαζί μας στο ίδιο το έργο. Να μην μείνει κανείς στην εικόνα των σωμάτων, αλλά να δει τη βαθύτερη σύνδεση, τη χορευτική αφήγηση, το συναίσθημα».
Μια ιστορία από κοινού, με ίσο χώρο για όλους
Ο Αλεξ Κυριακούλης , ως «το τρίτο μάτι» της δημιουργίας, μίλησε για τη δική του εμπειρία από τη συμμετοχή στη διαδικασία. «Στην αρχή έδωσα τον χώρο στα παιδιά να χτίσουν το υλικό. Παρακολουθούσα, παρατηρούσα. Και μετά άρχισα να επεμβαίνω και να διαμορφώνω μαζί τους την πορεία του έργου. Ήταν μια διαδικασία εμπιστοσύνης και δημιουργικότητας» ανέφερε.
Αυτό που προκύπτει είναι μια γνήσια συνεργασία, χωρίς διακρίσεις, χωρίς επιτήδευση, όπου η διαφορετικότητα δεν γίνεται «θέμα», αλλά απλώς υπάρχει, αναπνέει, συνδημιουργεί. «Δεν μας αφορά η διαφορετικότητα ως ετικέτα. Μας αφορά η σύνδεση, η αλήθεια, ο κοινός ρυθμός», λέει ο Αλέξης.
Η Τέχνη ως γέφυρα για βαθύτερη κατανόηση
Η παράσταση δεν είναι απλώς ένα καλλιτεχνικό γεγονός. Είναι μια πρόσκληση για προβληματισμό και αποδοχή. Είναι μια πράξη ισότητας και βαθιάς ανθρωπιάς. Είναι αυτό που, σύμφωνα με τους δημιουργούς της, μπορεί και οφείλει να κάνει η τέχνη: να γεφυρώνει, να ενώνει, να προκαλεί συναισθηματικά και νοητικά τον θεατή.
Όπως λένε, «δεν μας νοιάζει να εντυπωσιάσουμε. Μας νοιάζει να σας κάνουμε να νιώσετε, να σας πάρουμε μαζί μας για λίγο σε ένα ταξίδι που ξεκινάει από το σώμα και καταλήγει στην καρδιά».
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
