Απο το Κοζουλτζια στο Ορμενιο ν. Εβρου: Η προσφυγικη οικογενεια Ιωαννιδη
[Η Χρυσούλα Ιωαννίδου, γεννημένη και μεγαλωμένη στο Ορμένιο ν. Έβρου, εξακολουθεί να ζει και να δημιουργεί στον τόπο που τόσο πολύ αγάπησε. Διετέλεσε Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας,ενώ σήμερα, παράλληλα με τις αγροτικές της ασχολίες, έχει στραφεί με πάθος στην καταγραφή και διάσωση ιστοριών που κινδυνεύουν να χαθούν στο πέρασμα του χρόνου, με πιο πρόσφατο βιβλίο της τη συλλογή «Ιστορίες Γυναικών – “Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο”» (εκδ. Παρατηρητής της Θράκης, 2025).
Στην ενότητα «στα σοκάκια της μνήμης» συγκεντρώνει μικρά θραύσματα από το παρελθόν του Ορμενίου και ολόκληρης της Θράκης, διατηρώντας άσβεστες τις φωνές των προγόνων μας. Με ιδιαίτερη φροντίδα και σεβασμό επιχειρεί να καταγράψει την ιστορία προσφυγικών οικογενειών που εγκατέλειψαν το Ουρούμκιοϊ και το Κόζουλτζια και εγκαταστάθηκαν στο Ορμένιο, τη Φτελιά και άλλες περιοχές του ν. Έβρου, όπως του Στογιάννη Μαντίδη και της Μηλιάς, που εγκατέλειψαν το Κόζουλτζια, την τρίτη δεκαετία του 20ού αι., που είδαμε στο προηγούμενο κείμενό της (βλ. εδώ).
Στο παρόν, στρέφει το βλέμμα της στην πορεία της οικογένειας του Πέτρου Ιωάννου ή Ιωαννίδη, Προέδρου κάποτε του Κόζουλτζια, που υπήρξε από τους πρώτους της οικογένειάς του που πήρε τον δρόμο της προσφυγιάς, ερχόμενος στο Ορμένιο.]
Ο Πέτρος Ιωάννου ή Ιωαννίδης ήταν αδερφός του Ηλία Ιωαννίδη. Ήταν πρόεδρος στο Κόζουλτζια το 1925, λίγα χρόνια πριν τον αδερφό του. Την εποχή που ο Πέτρος ήταν πρόεδρος, συνέβη τότε ένα φονικό και συνελήφθη κι αυτός. Τον έδειραν πάρα πολύ για να μαρτυρήσει, μα εκείνος δεν ήξερε τίποτα γι’ αυτό το φονικό. Τότε, τον άφησαν έξω από το σπίτι του σχεδόν ετοιμοθάνατο. Η μάνα του, μόλις τον αντίκρισε, πήγε και χτύπησε την καμπάνα, για να μάθει το χωριό ότι συνέβη κάποιο σοβαρό περιστατικό. Κανένας δεν την πρόδωσε.
Ο Πέτρος ήρθε πριν τον αδερφό του στο Ορμένιο, όπου και απέκτησε το παρατσούκλι κουφόπετρης. Η οικογένειά του, όταν ήρθε στο χωριό, αποτελούνταν από τον ίδιο, τη γυναίκα του και τα παιδιά τους: τον Τριαντάφυλλο, τον Ηλίγκο, τη Μαυρούντω και την Τόνο. Αργότερα, ήρθε κι η μάνα του με την οικογένεια του αδερφού του και την πήρε στο σπίτι του. Παρόλο που ο Πέτρος ήρθε από τους πρώτους στο Ορμένιο από το Κόζουλτζια, δεν είναι εγγεγραμμένος στους προσφυγικούς καταλόγους.
Από τα παιδιά του Πέτρου, ο Ηλίγκος πέθανε χωρίς να κάνει οικογένεια, ο Τριαντάφυλλος παντρεύτηκε τη Μαρίνω Κυριακίδου από το Κόζουλτζια, έφυγε όμως στο βουνό αντάρτης και έχασε τη ζωή του στον εμφύλιο. Την περίοδο του εμφυλίου, τον Πέτρη έστελναν να πάρει τους ΜΑΫδες και τους στρατιώτες που σκοτώνονταν. Έστελναν δηλαδή αυτόν που και ο γιος ήταν στο αντάρτικο, γιατί οι αντάρτες δεν τον ενοχλούσαν και έτσι τον άφηναν να πάρει τους σκοτωμένους χωρίς εμπόδια.
Με τον άδικο χαμό του Τριαντάφυλλου, έμειναν πίσω ορφανά τα δύο του κορίτσια, η Ελένη και η Σουλτάνα. Η Μαυρούντου παντρεύτηκε με τον Ιωάννη Λαμπίδη και άφησε και κείνη δύο ορφανά παιδιά, τον Ζέλιο και την Ελένη. Η Τόνο ήταν παντρεμένη με τον Τριαντάφυλλο Στράκο από το Ουρούμκιοϊ. Έφυγε για το αιώνιο ταξίδι σε ηλικία μόλις 25 χρονών, το 1946, αφήνοντας πίσω της ορφανά, σε μικρή ηλικία, τα κορίτσια της Χρυσούλα και Καλλιόπη. Το ίδιο έτος πέθανε και ο Ηλίγκος. Έτσι, μέσα σε έξι μήνες, ο Πέτρης έχασε τα δύο του παιδιά.
Ο Πέτρης, πριν πεθάνει, είχε θάψει όλα του τα παιδιά και τη γυναίκα του. Ήξερε γράμματα και εκείνη την εποχή διάβαζε εφημερίδα. Όλοι το θυμούνται αυτό. Το σπίτι του ήταν δίπλα σ’ αυτό του γαμπρού του Τριαντάφυλλου. Με τη συμπεθέρα του Κάλλιω περνούσαν ώρες ολόκληρες, καπνίζοντας και συζητώντας. Είχαν, εξάλλου, κοινό πόνο που τους ένωνε· τις εγγονές τους Χρυσούλα και Καλλιόπη που έμειναν ορφανές στην παιδική τους ηλικία.
Στα τελευταία του, τον Πέτρο φρόντιζε ο γαμπρός του Τριαντάφυλλος, με τη δεύτερη γυναίκα του. Πέθανε το 1952. Ζουν όμως ακόμα τα εγγόνια, δισέγγονα και τρισέγγονά του.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
