Κατερινα Κνητου: «Αυτο που θελει η κοινωνια ειναι μια νεα εκφραση της αριστερας»

Στην Κομοτηνή βρέθηκε το μέλος του Πολιτικού Γραφείου της «Νέας Αριστεράς» και υπεύθυνη για την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη κ.Κατερίνα Κνήτου.

Σε μία πόλη γνώριμη για την ίδια μιας και αποτελεί απόφοιτο της Νομικής Σχολής του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, ενώ όπως θυμήθηκε η ίδια μιλώντας στο «Ράδιο Παρατηρητής 94fm» αποτέλεσε και την τελευταία πρόεδρο του Φοιτητικού Ομίλου Θεάτρου – Κινηματογράφου. Σε χρόνια όπως σημείωσε η ίδια που οι φοιτητές ήταν κομμάτι της πόλης, με δυνατότητες παρέμβασης και σε πολιτιστικό επίπεδο, ενθυμούμενη επίσης την εκτενή παρουσία του κόσμου στις παραστάσεις και τις προβολές που γίνονταν στον κινηματογράφο «Αστέρια», αλλά και τις επισκέψεις τους σε οικισμούς της περιοχής.

Η κ.Κνήτου βρέθηκε στην Θράκη ως μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Νέας Αριστεράς για να συζητήσει με μέλη του κόμματος, αλλά και με πολίτες που «ανησυχούν» και εκφράζονται. Στο πλαίσιο της επίσκεψής της, μίλησε στο «Ράδιο Παρατηρητής 94fm» και την Τζένη Κατσαρή – Βαφειάδη για το πολιτικό σκηνικό σήμερα, τις απαιτήσεις και τα μηνύματα της κοινωνίας σε αυτή τη νέα πραγματικότητα που όπως υπογράμμισε και η ίδια διαμορφώνεται, αλλά και την Ευρώπη που σιωπά.

Κατερίνα Κνήτου όμως…

ΠτΘ.: Τα ζητήματα που αφορούν στο πολιτικό τοπίο της πατρίδας μας είναι πολλά και συγκεχυμένα. Ένα από αυτά είναι ότι πλέον – και κατά τους πολιτικούς σχολιαστές – την αντιπολίτευση την κάνει πλέον η κοινωνία και τα κόμματα αδυνατούν να συμπορευτούν με τα αιτήματα της. Πώς το αντιλαμβάνεστε εσείς αυτό ως μέλος της Νέας Αριστεράς;

Κ.Κ.: Καταρχάς θεωρούμε όλοι ότι είναι εξαιρετικά σημαντικό το ότι η κοινωνία μπήκε ξανά σε κίνηση. Αν θυμάστε, όχι πολύ χρόνο πριν, αυτό που παρακολουθούσαμε ήταν ότι μολονότι συμβαίνουν διάφορα γεγονότα που δυσκολεύουν τη ζωή και την καθημερινότητα, όπως η ακρίβεια, η υγεία, η παιδεία κ.α. ο κόσμος ήταν στον καναπέ ή τουλάχιστον αυτό θεωρούσαμε. Με αφορμή το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, είδαμε μια κοινωνία να ξαναβγαίνει στο δρόμο και όχι μόνο στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, αλλά ακόμα και σε πόλεις του εξωτερικού. Θεωρούμε ότι κάτι αντίστοιχο δεν έχει συμβεί, τουλάχιστον στην περίοδο της μεταπολίτευσης. Αυτό που είδαμε στην Αθήνα σε επίπεδο συμμετοχής δεν το είχαμε βιώσει ακόμη και στην μεγάλη πορεία μετά την δικτατορία, δηλαδή στην πρώτη πορεία του Πολυτεχνείου. Θεωρώ ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα, όπου ο κόσμος έχει βγει με αφορμή ένα τεράστιας σημασίας γεγονός και ζητάει δικαιοσύνη, ζητάει ανάσα, αλλά μπαίνουν σιγά σιγά και άλλα χαρακτηριστικά στα αιτήματα της κοινωνίας που παίρνει και αντιπολιτευτικά χαρακτηριστικά απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, χωρίς όμως ακόμη να βλέπουμε τα κόμματα της αντιπολίτευσης να κερδίζουν κάτι από αυτή τη δυσαρέσκεια. Είμαστε λοιπόν σε μία κρίσιμη καμπή που μέσα και από τη δική μας παρουσία, συμμετοχή και στάση θα κριθεί η επόμενη μέρα και σε ό,τι αφορά το πώς θα πορευθεί η κοινωνία, ενισχύοντας κάποια στιγμή την αριστερά ή τυχόν ευρύτερα σχήματα, που όμως θα έχουν τελείως διαφορετικά χαρακτηριστικά από αυτά που μέχρι τώρα ξέρουμε.

«Ως κόμμα, πρέπει να δυναμώσουμε και να υπάρξουμε παντού»

ΠτΘ.: Παρόλα αυτά βλέπουμε πως σε μεγάλο βαθμό αυτά τα αιτήματα από την κοινωνία να μην γίνονται κατανοητά από τους αρμοδίους, κάτι που με την σειρά του ενδεχομένως να γεννάει και απελπισία. Υπό την έννοια ότι κάποιοι μπορεί να θεωρούν πως υπάρχει μια «καθεστωτική» αντίληψη  που ακυρώνει οποιαδήποτε προσπάθεια περί του αντιθέτου και των αιτημάτων για κράτος δικαίου κ.α. Η Νέα Αριστερά έχει λόγο. Ωστόσο θα μπορέσει να στηρίξει και με ποιόν τρόπο τα αιτήματα των πολιτών για αλλαγή;

Κ.Κ.: Υπάρχουν τουλάχιστον άμεσα οι δύο τρόποι που μπορεί κανείς νομίζω να αντιληφθεί. Ο ένας είναι ότι εμείς ως κόμμα πρέπει να δυναμώσουμε, να υπάρξουμε δηλαδή παντού, να δώσουμε ένα αποτύπωμα στην κοινωνία και να καλέσουμε τον κόσμο να έρθει στις γραμμές μας, προκειμένου να φτιάξουμε ένα κόμμα ισχυρό και με διαφορετική οντότητα. Για παράδειγμα, εδώ στην Ροδόπη, έχουμε ήδη κάνει κάποιες ενέργειες, υπάρχει νομαρχιακή Ροδόπης με νέο συντονιστή, τον κ.Τάκη Μουμτζίδη. Η νέα Αριστερά έχει μία πάρα πολύ καλή, κατά την άποψή μας, παρουσία στη Βουλή με τα κεντρικά της πολιτικά στελέχη και θεωρώ ότι όσες και όσοι παρακολούθησαν τη συζήτηση στην Βουλή που αφορούσε και στην πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης, θα είδαν μια πολιτική παρουσία απολύτως διακριτή σε σχέση με άλλους πολιτικούς χώρους. Ωστόσο χρειάζεται και την ενδυνάμωση και την παρουσία της στην κοινωνία σε όλα τα επίπεδα. Στην αυτοδιοίκηση, στους χώρους εργασίας, στα συνδικάτα, στους επιστημονικούς συλλόγους κ.α. Αυτό χτίζουμε τώρα σιγά σιγά. Ήδη από πέρυσι, από την Θεσσαλονίκη, ο Αλέξης Χαρίτσης έβαλε το ζήτημα της προσπάθειας διαμόρφωσης ενός λαϊκού μετώπου, κατεύθυνση στην οποία κινήθηκε η Νέα Αριστερά. Θα σας δώσω το παράδειγμα της πρότασης για τον ΠτΔ, μιας πρότασης  που πραγματικά είχε προϋποθέσεις για την ευρύτερη δυνατή στήριξη του Ράμμου και η οποία ήδη απαντούσε στο αίτημα που σήμερα η κοινωνία βάζει, αυτό για δικαιοσύνη απέναντι στην όποια τακτική της Νέας Δημοκρατίας.

Άρα λοιπόν εμείς κάνουμε προσπάθειες προς αυτήν την κατεύθυνση, γιατί θεωρούμε ότι πρέπει να ανοίξει μία ουσιαστική, αλλά και προγραμματική, συζήτηση με όλους τους χώρους. Και με τον ΣΥΡΙΖΑ, και το ΚΚΕ, και το ΜέΡΑ25 και με κοινωνικούς φορείς με τους οποίους θα μπορούσαμε να συνδιαμορφώσουμε ένα πρόγραμμα. Άλλωστε αυτό που θέλει και η κοινωνία και αποτυπώνεται και στις δημοσκοπήσεις είναι μία νέα έκφραση της αριστεράς. Όχι μια εναλλακτική, μια συγκόλληση ή «μία από τα ίδια» που θα απαντά στον παλιό δικομματισμό με μία αντίστοιχη πολιτική, ίσως λίγο πιο δημοκρατική από αυτή της νέας δημοκρατίας. Ο κόσμος έχει απαιτήσεις πια. Όχι στις συγκολλήσεις ή σε συμφωνίες κάτω από το τραπέζι. Πιστεύουμε ότι πρέπει να ανοίξει ένας σοβαρός προγραμματικός διάλογος.

«Αν “σκάψει” κανείς για να δει τι είναι αυτό που μας προτείνει η κ.Κωνσταντοπούλου για την κοινωνία και για την επόμενη ημέρα, δεν ξέρω τι θα βρει πραγματικά»

ΠτΘ.: κ.Κνήτου, βλέπουμε ωστόσο κάποια δεδομένα όπως η ενίσχυση της κ.Κωνσταντοπούλου, ενός προσωποπαγούς δηλαδή κόμματος. Την ίδια ώρα είναι ξεκάθαρο το ότι δεν υπάρχει μία πολιτική γραμμή, δεν υπάρχουν ιδεολογικά προτάγματα με συνέπεια υπηρετούμενα. Πώς το ερμηνεύετε αυτό; Αυτό σημαίνει ότι ο λαός τελικά θέλει μία φωνή και όποια φωνή;

Κ.Κ.: Δεν αρνείται κανείς ότι είναι απολύτως ένα προσωποπαγές κόμμα. Γνωρίζουμε και πώς τελικά κατέληξε η επιλογή των προσώπων που αυτή τη στιγμή εκπροσωπούν το συγκεκριμένο κόμμα στη Βουλή. Νομίζω ότι το μιντιακό, αλλά όχι μόνο, σύστημα και η σημερινή κυβέρνηση για λόγους που μπορούν να εξηγηθούν, επέλεξε αντίπαλο.  Υπό την έννοια αυτή θεωρώ ότι ναι ενθαρρύνεται η άνοδος, η εμφάνιση, η παρουσία της κ.Κωνσταντοπούλου, ακριβώς γιατί η όποια αντιπολιτευτική της τακτική περιορίζεται –  και μάλιστα με έναν οξυμένο νομικό τρόπο –  στην υπόθεση των Τεμπών.  Ο κόσμος λοιπόν που αυτή τη στιγμή, στις 15 του μήνα ψάχνει να βρει πώς θα πληρώσει τις υπόλοιπες υποχρεώσεις του, που αν έχει ένα παιδί δεν μπορεί να το στείλει να σπουδάσει και ή θα περάσει στην πόλη που ζει κ.α. , που καθημερινά βιώνει έναν εμπαιγμό τουλάχιστον από τη σημερινή κυβέρνηση, θεωρώ ότι είναι πολύ εύκολο, – ειδικά γιατί δεν έχει όλη την πληροφορία – έναν άνθρωπο που βλέπει ότι μιλάει έντονα και κάνει μια κριτική με συγκεκριμένο τρόπο αυτή τη στιγμή, μένοντας σε αυτό το επίπεδο, να νιώθει ότι μπορεί να τον εκφράσει. Υπάρχει όμως και το δεύτερο και το τρίτο επίπεδο και αν θέλετε ακόμη και αυτοί που στηρίζουν την κ.Κωνσταντοπούλου εντοπίζουν την αδυναμία στην επόμενη μέρα. Οι προτάσεις της για παράδειγμα για όλα τα υπόλοιπα που συζητήσαμε δεν γνωρίζουμε ποιες είναι, γιατί δεν τις έχει βάλει ποτέ στο δημόσιο διάλογο. Αντίθετα είχαμε συμπεριφορές ή πολιτικές επιλογές  που εμάς, ως κόμμα της Αριστεράς, μας προβληματίζουν. Για παράδειγμα το γεγονός ότι ψήφισε τα Ωνάσεια σχολεία που όμως δημιουργούν ένα τεράστιο πρόβλημα στις περιοχές που θα λειτουργήσουν,  ή η παλαιότερη στάση της σε σχέση με τις Πρέσπες. Αν λοιπόν. «σκάψει» κανείς για να δει τι είναι αυτό που μας προτείνει η ίδια για την κοινωνία και για την επόμενη ημέρα, δεν ξέρω τι θα βρει πραγματικά.

«Ο ανασχηματισμός της ΝΔ απαντά σε ένα ακροδεξιό ακροατήριο που θέλει να ξανα συσπειρώσει»

ΠτΘ.: Από την άλλη έχουμε όμως και ένα άλλο παράδοξο της ελληνικής πολιτικής σκηνής που επισημαίνεται ως «φόβητρο» για τους πολίτες. Την λογική που λέει «ψηφίστε μας για να διατηρηθούμε, γιατί πρέπει να παραμείνουμε ισχυροί για να μην είναι η ακροδεξιά κ.α.». Ένα επιχείρημα που «ακούστηκε» και στην Ευρώπη, όχι βέβαια με τους ίδιους όρους. Τι πιστεύετε;

Κ.Κ.: Ο ανασχηματισμός που έκανε η Νέα Δημοκρατία, δεν θεωρούμε ότι απαντά σε καμία περίπτωση στις ανάγκες της κοινωνίας. Απαντά όμως σε ένα ακροδεξιό ακροατήριο που θέλει να ξανά συσπειρώσει. Γι’ αυτό για παράδειγμα επέλεξε τον κ. Βορίδη για το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής που ήδη μπαίνει σε μία άλλη λογική, αναστέλλοντας τις τριετείς άδειες παραμονής. Θεωρούμε ότι προσπαθούν να «μπετονάρουν» το ακροδεξιό ακροατήριο στη Νέα Δημοκρατία. Από εκεί και πέρα, οι άλλοι χώροι της ακροδεξιάς – με την εξαίρεση του κόμματος του κ.Βελόπουλου ο οποίος δουλεύει συστηματικά όλα αυτά τα χρόνια  με δικά του μέσα, διαφημίσεις, media κλπ και έχει ένα ακροατήριο – δεν βλέπουμε να καρπώνονται κάποιο άμεσο όφελος. Οι πολιτικές επιλογές και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, η αύξηση των ανισοτήτων, η πολεμική βιομηχανία μπροστά, δηλαδή η πολεμική οικονομία που επέλεξε αυτή τη στιγμή η Ευρώπη ουσιαστικά διευκολύνουν πάντα την άνοδο της ακροδεξιάς. Αυτό το ζήσαμε και το είδαμε και στην Αμερική, το βλέπουμε και στην Ευρώπη. Θα επιδιώξουμε να μην υπάρξει στην Ελλάδα. Ωστόσο αυτό απαιτεί ισχυρή παρουσία της αριστεράς και προγραμματική εκφώνηση αυτών που η κοινωνία ζητάει. Να βγούμε, να ακούσουμε την κοινωνία, να παρέμβουμε και να αντιληφθούμε ποια είναι η σημερινή απαίτηση της.

«Η Ελλάδα δυστυχώς έτσι όπως εκπροσωπείται από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και τον κ. Μητσοτάκη είναι μέσα στο «χορό» του πολέμου που η Ευρώπη επέλεξε»

ΠτΘ.: Βλέπουμε αυτή τη στιγμή στο παγκόσμιο επίπεδο ότι κυβερνούν ηγέτες ή ενδυναμώνονται οι ηγέτες, μη δημοκρατικοί. Επίσης δεν βλέπουμε καμία κριτική στην επιλογή της Ευρώπης να εξοπλιστεί. Οι παλαιότεροι έλεγαν ότι όποιος τελικά θέλει πόλεμο, είναι αυτός που κάνει πολεμικές προετοιμασίες, γεγονός που η Ευρώπη πλήρωσε και με το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πολεμική προετοιμασία της Ευρώπης βάζει το ερωτηματικό: Γιατί εξοπλισμοί λοιπόν; Και ακολούθως τα ποσά που θα δαπανηθούν στους εξοπλισμούς δεν θα έχουν επιπτώσεις στη λειτουργία των κρατών;

Κ.Κ.: Άκουγα πρόσφατα σε κάποιο από τα δελτία ειδήσεων ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός θεωρεί ότι είναι και ο επικεφαλής, το υπόδειγμα αυτής της νέας αντίληψης που συμβαίνει, σε μία χώρα όπως η Ελλάδα, οι πολίτες της οποίας υποχρεώθηκαν σε μνημόνια και τότε η Ευρώπη δεν άφησε κανένα περιθώριο να δοθούν χρήματα έξω από τις δημοσιονομικές υποχρεώσεις για την παιδεία, την υγεία, το κοινωνικό κράτος, αυτά δηλαδή από τα οποία «πάσχουμε» και τα οποία η Ευρώπη χάνει σταδιακά. Η Ελλάδα και η Νέα Δημοκρατία πρωτοπορεί σε αυτό. Να σας θυμίσω εδώ ότι η Νέα Αριστερά δεν ψήφισε στον προϋπολογισμό, δεν ψήφισε τις στρατιωτικές δαπάνες και τότε είχαμε ζητήσει και από άλλες δυνάμεις να συζητήσουμε, οι οποίες όμως τελικά ψήφισαν τις στρατιωτικές δαπάνες. Σε ένα κράτος με αυτά τα προβλήματα αφαιρείς και κάθε ελπίδα για την επόμενη μέρα. Γνωρίζουμε πώς είναι τα δημόσια νοσοκομεία, πώς είναι τα προβλήματα της παιδείας, ξέρουμε ότι δεν έχουμε κοινωνικό κράτος και έχουμε αυτή τη στιγμή ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του ΑΕΠ το οποίο δίνεται για αμυντικές δαπάνες, οι οποίες δεν έχουν και καμία αποτελεσματικότητα. Άρα ναι η Ελλάδα δυστυχώς έτσι όπως εκπροσωπείται αυτή την στιγμή από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και τον κ. Μητσοτάκη είναι μέσα στο «χορό» του πολέμου που η Ευρώπη επέλεξε με την πρόσφατη απόφαση της για τα 800 δις, που θα φύγουν από κάπου αλλού προφανώς.

«Η Ευρώπη ή θα αλλάξει ή δεν θα υπάρξει»

ΠτΘ.: Τελικά κ.Κνήτου αντικρίζοντας και το παγκόσμιο στερέωμα, βλέποντας πολιτικούς σαν τον Τραμπ, την Ευρωπαϊκή Ένωση ως πολιτικό σύνολο, τον Ερντογάν, βλέποντας τους ανοιχτούς πολέμους, ιδιαίτερα στην Γάζα που γίνονται βομβαρδισμοί μετά την εκεχειρία και δεν μιλάει κανένας για τους νεκρούς, οι άνθρωποι που αγωνίστηκαν και μεγαλώνουν με την επιθυμία για έναν καλύτερο κόσμο θεωρείται ότι σήμερα είναι χαμένοι; Υπάρχει ελπίδα;

Κ.Κ.: Η παραβίαση του διεθνούς δικαίου υπάρχει σε όλα τα επίπεδα και δυστυχώς νομιμοποιείται από ελίτ ή από αντιλήψεις που έχουν φτάσει και στην Ευρώπη, στην οποία παλαιότερα λέγαμε ότι τα δικαιώματα προστατεύονται. Αναφερθήκατε στο παράδειγμα του Ερντογάν και στην γειτονική χώρα που αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα, κατά την δική μου εκτίμηση τουλάχιστον, ένα πραξικόπημα. Όταν συλλαμβάνεται με αυτούς τους όρους ο δήμαρχος της πρωτεύουσας και προφυλακίζεται, έχουμε διαδηλώσεις παντού, η Ευρώπη που είναι; Άρα με την έννοια της παρέμβασης η Ευρώπη έχει λόγο, θα έπρεπε να έχει λόγο όταν δίπλα της εξυφαίνονται αυτά τα γεγονότα. Η Ευρώπη ή θα αλλάξει ή δεν θα υπάρξει.

Σε ό,τι αφορά το υπόλοιπο, πάντα μέσα από την συλλογικότητα δόθηκαν οι αγώνες και οι άνθρωποι που τους έδωσαν μπορεί να νιώθουν σήμερα θλίψη ή μια ακύρωση των προσδοκιών τους, αλλά «το τίποτα δεν πάει χαμένο στην χαμένη σου ζωή» το πιστεύω ακράδαντα και θεωρώ ότι είμαστε σε μια καμπή. Είμαστε σε μια πολύ δύσκολη στιγμή, αλλά πάντα το νέο και το ελπιδοφόρο γεννιέται από την κοινωνία και από την ανάγκη του ανθρώπου να δει την επόμενη μέρα, έτσι ώστε να μας χωράει όλους όσους αυτή την στιγμή νιώθουμε περιθωριακά, νιώθουμε «εκτός», ή δεν έχουμε ανάσα όπως λένε σήμερα όσοι βγαίνουν στους δρόμους διεκδικώντας δικαιοσύνη.  Συγκολλητική ουσία είναι πάντα οι ιδέες και οι απόψεις. Είναι η στρατηγική της αριστεράς που πάντα στα κρίσιμα έρχεται να παίξει το ρόλο του καταλύτη και αγωνιζόμαστε να γίνει έτσι για άλλη μια φορά.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.