Α. Πλεσιας: «Η μεγαλυτερη προκληση για ΠΑΜ-Θ η διαμορφωση ενος πραγματικου σχεδιου»

Σειρά πέντε προτάσεων, επικεντρωμένες κυρίως στο κομμάτι των υποδομών, κατέθεσε από το βήμα της Περιφερειακής  Συνδιάσκεψης του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής για την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, ο Πρόεδρος του Συλλόγου Μελετητών Ελλάδας και Πολιτικός Μηχανικός κ.Αργύρης Πλέσιας.

Μιλώντας στο «Ράδιο Παρατηρητής 94fm» ο κ.Πλέσιας έκανε λόγο για μία πολύ περιεκτική και χρήσιμη διαδικασία, στο πλαίσιο της οποίας καταγράφηκαν στρεβλώσεις της υφιστάμενης κατάστασης στην ΠΑΜ-Θ αλλά και προτάσεις που αναμένεται να τύχουν περαιτέρω επεξεργασίας από τα αρμόδια όργανα του κόμματος προκειμένου να αποτελέσουν μέρος ενός δομημένου κυβερνητικού προγράμματος.

Άλλωστε κατά τον ίδιο η μεγαλύτερη πρόκληση της όλης διοργάνωσης ήταν η διαμόρφωση ενός πραγματικού σχεδίου και όχι ενός «βολονταριστικού» συμμαζέματος απόψεων, όπως έχει γίνει πολλάκις στο παρελθόν, με παντελή έλλειψη ιεράρχησης και αξιολόγησης.

Μακροπρόθεσμα επιχειρησιακά σχέδια

Αναφερόμενος στις προτάσεις που ο ίδιος κατέθεσε, ο κ.Πλέσιας ξεκίνησε από την ανάγκη σύστασης επιχειρησιακών σχεδίων ανάπτυξης με χρονικό ορίζοντα δεκαετίας έως και εικοσαπενταετίας προκειμένου αυτά να μην μπορούν να τροποποιηθούν πριν το πέρας συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος, προκειμένου να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο αλλαγής ή ακόμα και παύσης αυτών στην περίπτωση αλλαγής της πολιτικής ηγεσίας.

«Το φαινόμενο ένα σχέδιο να αλλάζει ανάλογα με την εκάστοτε πολιτική ηγεσία έχει ήδη ως αποτέλεσμα να υπάρχουν στα ράφια πλήθος μελετών δεδομένου ότι στον επόμενο (πολιτικό υπεύθυνο) δεν άρεσε η ιδέα του προηγούμενου, γεγονός που άλλωστε καταδεικνύει την ανάγκη ενός σταθερού και δεσμευτικού σχεδιασμού, σε όλους τους τομείς και στην περιφέρεια και στους δήμους, ο οποίος θα πρέπει να έχει αξιολόγηση».

«Αυτή η ιστορία που βάζουμε τελικά και ονομάζουμε αναπτυξιακά  ή επιχειρησιακά προγράμματα με 50 δράσεις στόχος των οποίων είναι απλά η ικανοποίηση των αυτιών των πολιτών, χωρίς ιεράρχηση θα πρέπει να σταματήσει» σημείωσε ο ίδιος χαρακτηριστικά εξηγώντας πως «θα πρέπει κάθε έργο, κάθε δράση να έχει έναν βαθμό αξιολόγησης και μια κατηγοριοποίηση, προκειμένου να ξέρουμε ότι ανάλογα με τους διαθέσιμους πόρους, θα ξέρουμε ποια θα προτεραιοποιηθούν».

Ανθεκτικότητα κατασκευών

Η δεύτερη πρόταση που κατέθεσε αφορά στην ανθεκτικότητα των κατασκευών.  Ο ίδιος πρόταξε την συντήρηση των κατασκευών έναντι της αναβάθμισης της ενδογενούς ασφάλειας αυτών, δεδομένου ότι πέραν της βλάβης των κατασκευών από ακραία καιρικά φαινόμενα, λόγω κλιματικής αλλαγής κ.α. υπάρχει η σίγουρη βλάβη λόγω γήρανσης. Στην Ελλάδα  η πλειοψηφία των κατασκευών δεν είναι συντηρημένες , γεγονός το οποίο όπως εξήγησε ο ίδιος οφείλεται στο γεγονός ότι αφενός δεν έχουμε οργανωμένα τμήματα συντήρησης και αφετέρου στο γεγονός ότι οι διαδικασίες δημοσίων συμβάσεων συντήρησης είναι χρονοβόρες και δύσκολες. Ο κ.Πλέσιας κατέθεσε την πρόταση της επαναφοράς στο μοντέλο του παρελθόντος σύμφωνα με το οποίο ο κάθε φορέας θα πρέπει να έχει τμήμα συντήρησης των κατασκευών που τον αφορά. Ο ίδιος μάλιστα χρησιμοποίησε το παράδειγμα των σχολικών μονάδων την διαχείριση των οποίων όπως ανέφερε χαρακτηριστικά το κράτος «πέταξε» στην τοπική αυτοδιοίκηση, για να ταχθεί υπέρ της δημιουργίας ενός λειτουργικού μοντέλου στο πλαίσιο του οποίου η Περιφέρεια με συγκεκριμένο τμήμα και στελεχιακό δυναμικό θα ασχολείται αποκλειστικά με την συντήρηση των σχολικών μονάδων στην γεωγραφική της περιφέρεια.

Πρωτογενής τομέας

Ο πρωτογενής τομέας και το κύριο πρόβλημα που αυτός αντιμετωπίζει, το κομμάτι της άρδευσης, αφορά τη τρίτη πρόταση που ο ίδιος κατέθεσε, τονίζοντας πως «η μεθοδολογία» που εδώ και πολλά χρόνια ακολουθείται, ήτοι αυτή των φραγμάτων, έχει αποδειχθεί μη αποτελεσματική δεδομένου ότι «δεν υπάρχει ένα φράγμα που να έχει ολοκληρωθεί σε λιγότερο από 20 χρόνια».

Ο ίδιος έδωσε το παράδειγμα του Ιασίου, που πριν καν ξεκινήσει έχει καταστεί αναχρονιστικό, εξηγώντας πως «ξεκίνησε το 2002 δίχως κανένας να δει αν έπρεπε να γίνουν από κάτω αναδασμοί, αν πρέπει να γίνουν έργα διανομής του νερού κ.ο.κ.». «Θέλω να πω ότι αυτού του τύπου η μεθοδολογία καθίσταται αναποτελεσματική,  επειδή παρεμβαίνουν διάφορες πολιτικές ηγεσίες, φεύγει ο ένας, αλλάζουν οι κυβερνήσεις, διακόπτεται η χρηματοδότηση, δεν έχουμε μια ροή. Όλα αυτά είναι παθογένεια» ανέφερε εξηγώντας πως η πρότασή του αφορά στην δημιουργία λιμνοδεξαμενών οι οποίες δεν απαιτούν  κόστος αντίστοιχο του φράγματος,  προσφέρουν  νερό και μπορούν να λειτουργήσουν σε μια μικρότερη έκταση. «Δεν ξεκινάμε ένα έργο για να αρδέψουμε 100.000 στρέμματα, μπορούμε όμως να αρδεύσουμε 300- 400 με μία λιμνοδεξαμενή και το οποίο μπορεί και σαν πόρους και σαν διαδικασία διανομής να είναι πολύ, πολύ πιο απλό και να έχουμε αποτέλεσμα σε 2 χρόνια αντί σε 20 σε 30» πρόσθεσε.

«Χρειαζόμαστε smart λύσεις ταχείας επέμβασης που να χρησιμοποιούν και την τρέχουσα τεχνολογία» πρόσθεσε εξηγώντας πως οι εξελίξεις είναι ραγδαίες σε όλους τους τομείς και ο,τιδήποτε μπορεί σε δέκα χρόνια από τώρα  να καταστεί ανεπίκαιρο.

Αξιοποίηση του Θρακικού πελάγους

Στο Θρακικό πέλαγος και την «χρήση» του ως μια αντίστοιχη του Ιουνίου πύλη τουρισμού, αφορά η τέταρτη πρότασή του, στο πλαίσιο της οποίας μπορούν να δομηθούν, με πολύ χαμηλό κόστος όπως ανέφερε, 12 μαρίνες, από την Καμαριώτισσα της Σαμοθράκης μέχρι τα Λιμενάρια της Θάσου που θα παρουσιάζουν μεν ελκτικό αλλά και τουριστικό ενδιαφέρον λόγω της αρχαιολογικής διαδρομής. Ο ίδιος εξέφρασε την άποψη ότι το Θρακικό πέλαγος θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μια τέτοια τουριστική πύλη κυρίως για τον τουρισμό των Βαλκανίων για να τονίσει τέλος – περνώντας και στην τελευταία πρότασή του- ότι για όλα αυτά απαιτείται η σύσταση επιτροπών  με αποφασιστικό χαρακτήρα, πόρους αλλά και την συμμετοχή του τοπικού δυναμικού, διαφορετικά είναι «καταδικασμένες σε αποτυχία» όπως άλλωστε απέδειξαν και τα πρόσφατα παραδείγματα των διαφόρων επιτροπών που συστάθηκαν, ανάμεσά τους και αυτή για την ανασυγκρότηση του Έβρου που όπως υπενθύμισε «έχει 20 υπουργούς και γενικούς γραμματείς, 6 πανεπιστημιακούς, 4 λοιπούς φορείς και δεν εμπεριέχει την τοπική αυτοδιοίκηση».

Τι πάει λάθος…

Ερωτηθείς τέλος για τα όσα τελικά λειτουργούν ως εμπόδιο για την ανάπτυξη της περιοχής ο κ. Πλέσιας αναφέρθηκε αρχικά στην λειτουργία του κεντρικού κράτους που όπως τόνισε «ασκεί συνήθως μια αντιπεριφερειακή πολιτική θεωρώντας ότι η περιφέρεια έχει χαμηλή δυνατότητα ανάπτυξης, δεν επενδύει, οπότε δεν προσφέρει στη σύγκλιση, άρα υπάρχει η καχυποψία του κεντρικού κράτους στη δυνατότητα της περιφέρειας».

Αφετέρου όπως τόνισε «υπάρχει πολλές φορές και αδυναμία του τοπικού πολιτικού κεφαλαίου να ασκήσει μια “εμπνευσμένη” πολιτική, μία πολιτική δηλαδή με ιεράρχηση, ώστε μέσα σε μία πενταετία να αρχίσει να αποδίδει καρπούς για τον τόπο» εξηγώντας πως «τις περισσότερες φορές σχεδιάζουμε με τη λογική ότι “εγώ είμαι 3 χρόνια, 4 χρόνια και τελικά κάτι πρέπει να δείξω κάτι για να πιστωθεί στην διαχείριση μου και κατά τη διάρκεια της θητείας μου”. Ένα έργο για να υλοποιηθεί χρειάζεται έναν ορίζοντα 8 ετών μεσοσταθμικά, γεγονός που ξεφεύγει από τη θητεία του εκάστοτε εκλεγμένου, άρα δεν είναι εύκολο να βάλει προτεραιότητες που θα αποδώσουνε σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.