Οι νεες μορφες απασχολησης πολλαπλασιαζονται, αυξανονται και ανθουν με τη συμφωνια των συνδικατων σε ολες τις χωρες της Ευρωπης

Με τον πρώην ευρωβουλευτή του ΠαΣοΚ, καθηγητή του Εργατικού Δικαίου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, γνώριμο στη Θράκη από τις επισκέψεις του για ομιλίες στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο, και πρόεδρο της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για τα εργασιακά κ. Γιάννη Κουκιάδη, συνομίλησε για όλα τα μείζονα που αφορούν στον εργασιακό μας βίο, από τις ευέλικτες μορφές εργασίας μέχρι τους ενοικιαζόμενους εργαζόμενους, την εργασία με το μπλοκάκι και τα όρια αύξησης συνταξιοδότησης των γυναικών, στο ραδιόφωνο του Παρατηρητή και στην εκπομπή με τίτλο “Αιχμή του Δόρατος”, ο Δάμων Δαμιανός.

Για να έχουμε όλοι εμπεριστατωμένες απαντήσεις σε όσα αφορούν στον εργασιακό μας βίο και για τα οποία γίνεται νέα απόπειρα επαναρύθμισής τους από το Υπουργείο Εργασίας και τον υπουργό Ανδρέα Λοβέρδο, στον οποίο η Επιτροπή Εμπειρογνώμων της οποίας προΐσταται ο κ. Κουκιάδης έχει καταθέσει τις προτάσεις της.
 

Μια συνομιλία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα γιατί ο κ. Κουκιάδης, έχοντας συνολική εποπτεία του θέματος, εξαιτίας και της επαγγελματικής του ενασχόλησης με τα εργασιακά, της γνώσης των ευρωπαϊκών δεδομένων στον εργασιακό χώρο που απέκτησε ως ευρωβουλευτής, αλλά και των ελληνικών ως πρόεδρος της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων, έχει τη δυνατότητα να ομιλεί για το δέον γενέσθαι στον τομέα της εργασίας, σε σχέση και με τις οφειλές μας στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα αλλά και σε σχέση με τα αιτήματα που υιοθετήθηκαν προεκλογικά από την κυβέρνηση και σύμφωνα με τα οποία το καθεστώς των εργασιακών σχέσεων οφείλει να εξανθρωπιστεί.
 

Γιάννης Κουκιάδης όμως και απαντήσεις στο ερώτημα, αν οι ρυθμίσεις στα εργασιακά που εξήγγειλε ο υπουργός Εργασίας και ετέθησαν σε διαβούλευση θα επιτύχουν τον εξαγγελθέντα στόχο του εξανθρωπισμού του εργασιακού χάρτη στην χώρα μας…

Τζένη Βαφειάδη

Η μερική απασχόληση, οι συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου κ.α. έχουν γίνει και με τη συμφωνία των ευρωπαϊκών συνδικάτων

Δ.Δ.: κ. Κουκιάδη, η εργασιακή ανασφάλεια σήμερα επαυξάνεται και γιατί οι μορφές επισφαλούς εργασίας πολλαπλασιάζονται και ο αριθμός των εργαζομένων πολλαπλασιάζεται επίσης ποσοτικά. Πιστεύετε ότι αυτός ο δρόμος της ανασφάλειας είναι χωρίς επιστροφή;
Γ.Κ.: Αυτή η ερώτηση είναι πολύ σημαντική και θα πρέπει να την θέσετε στους συνδικαλιστές, στα πολιτικά κόμματα κ.τ.λ.. Πιστεύω ότι η κατάσταση στα εργασιακά είναι στο ορατό μέλλον μη αναστρέψιμη, για το απώτερο μέλλον κανείς δεν ξέρει. Επί του παρόντος διαπιστώνουμε ότι αυτές οι νέες μορφές απασχόλησης πολλαπλασιάζονται, αυξάνονται και ανθούν σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, και μια ανοιχτή αγορά σαν την δική μας που λειτουργεί με κάποιους όρους, δεν μπορεί να κωφεύει. Το δεύτερο και το κυριότερο είναι ότι αυτές πλέον είναι ρυθμισμένες, σύμφωνα και με κοινοτικό δίκαιο, που σημαίνει ότι δεν μπορεί μια χώρα να τις αρνηθεί και τρίτο, ακόμα σπουδαιότερο που περνά απαρατήρητο, ότι πολλές από αυτές, όπως η μερική απασχόληση, η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, έχουν γίνει και με συμφωνία των ευρωπαϊκών συνδικάτων, πράγμα που σημαίνει ότι και το εργατικό κίνημα στην Ευρώπη αποδέχεται την ανάγκη ρύθμισης και όχι μόνο την κατάργησή τους.

Δ.Δ.: Σας άκουσα σε κάποια εκπομπή πρόσφατα στην κρατική τηλεόραση να λέτε ότι η κυβέρνηση και η αριστερά θα έπρεπε να ξαναδεί τα ζητήματα αυτά, γιατί ασφαλώς το μερτικό τους στο εργατικό κίνημα είναι πολύ μεγάλο. Το γεγονός δε ότι η αριστερά στέκεται παντελώς αρνητικά σε όλα αυτά, σηματοδοτεί και άρνηση να μπει σε διαδικασία διαλόγου, έτσι ώστε τα πράγματα να εξομαλυνθούν ή οδεύσουν προς μια καλύτερη κατεύθυνση.
Γ.Κ.: Τι πετυχαίνει όμως έτσι η αριστερά; Να υπάρχει μια μονομερής λύση, μια μονομερής επιλογή από άλλους, χωρίς η ίδια να έχει ουσιαστικό λόγο, διότι όταν κάτι το αρνείσαι, τότε οι επιλογές γίνονται μονομερώς. Η ευφυΐα, και αυτό έκαναν τα συνδικάτα σε άλλες χώρες, είναι να μπεις στην κουβέντα, να δεις τι μπορεί αυτή να διασφαλίσει, και υπάρχουν πολλές δυνατότητες προς την κατεύθυνση αυτή, όπως δείχνει η εμπειρία και όπως δείχνει και το νομοσχέδιο που καταθέτουμε στη Βουλή.

Ο μερικώς απασχολούμενος θα έχει αναλογικά όλα τα δικαιώματα που έχει ο πλήρως απασχολούμενος

Δ.Δ.: Αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα προσχέδιο νόμου, με εγγυήσεις κατά της εργασιακής ανασφάλειας και άλλες διατάξεις. Από το ρεπορτάζ γνωρίζω ότι έχετε καταθέσει στον κ. Λοβέρδο προτάσεις με στόχο την αναμόρφωση και τον εμπλουτισμό των εργασιακών σχέσεων και κάποιες παρατηρήσεις επί του συγκεκριμένου νομοσχεδίου. Να ξεκινήσουμε τη συζήτηση με τις ευέλικτες μορφές εργασίας, ποια είναι η δική σας πρόταση;
Γ.Κ.: Στη μερική απασχόληση το καινούριο βρίσκεται στα εξής σημεία: πρώτον, ο μερικώς απασχολούμενος θα πρέπει να έχει όλα τα δικαιώματα που έχει ο πλήρως απασχολούμενος αναλογικά βέβαια. Δηλαδή αν εργάζεται 4 ώρες, θα πάρει μισθό 4 ωρών, αλλά δεν θα μπορεί αυτός να αμείβεται με διαφορετικό τρόπο από ό,τι ο πλήρης απασχολούμενος.

Δ.Δ.: Ποιος είναι ο συγκρίσιμος εργαζόμενος με τον μερικώς απασχολούμενο;
Γ.Κ.: Θα σας δώσω ένα παράδειγμα: αν εγώ είμαι πωλητής μερικώς απασχολούμενος σε super market και υπάρχει κι ένας πωλητής με πλήρη απασχόληση με τα ίδια χρόνια προϋπηρεσίας, θα έχουμε τον ίδιο μισθό, ο συγκρίσιμος εργαζόμενος είναι αυτός που είναι στην ίδια θέση με τα ίδια προσόντα στην ίδια επιχείρηση. Έτσι εξασφαλίζεται η ισότητα ανάμεσα στον κανονικώς απασχολούμενο και στον απασχολούμενο με τις ευέλικτες μορφές.

Δ.Δ.: Ισχύει κ. Καθηγητά ότι ως Επιτροπή προτείνεται πλαφόν μίνιμουμ τις 20 ώρες την εβδομάδα για τον μερικώς απασχολούμενο;
Γ.Κ.: Αυτό δεν έγινε δεκτό. Θεωρήθηκε ότι το ζήτημα των ωρών πρέπει να παραμείνει ανοιχτό, γιατί υπάρχουν περιπτώσεις εργαζομένων που δεν καλύπτουν το 20ωρο.

Εκ περιτροπής απασχόληση θα υπάρχει με τη συμφωνία των εργαζομένων

Δ.Δ.: Υπάρχει και η εκ περιτροπής απασχόληση.
Γ.Κ.: Σε καιρούς οικονομικής κρίσης, πολλοί εργοδότες επιβάλλουν την εκ περιτροπής απασχόληση, κι αυτή δεν καταργείται, διότι συμβάλλει πολλές φορές να αποφευχθούν οι απολύσεις. Στην εκ περιτροπής απασχόληση το καινούριο που επιβάλαμε είναι πρώτον, αυτή να έχει καθορισμένη χρονική διάρκεια μέχρι έξι μήνες, διότι η οικονομική δυσχέρεια μιας επιχείρησης δεν μπορεί να είναι διαρκής, και δεύτερον και κυριότερο, θα γνωστοποιεί ο εργοδότης το πρόβλημά του και θα γίνονται διαβουλεύσεις με τους εργαζόμενους. Αυτό γινόταν μέχρι τώρα χωρίς ο εργοδότης να ρωτάει κανένα.

Στην πρόσθετη εργασία ο εργαζόμενος δικαιούται προσαύξηση 10%

Δ.Δ.: Στην πρόσθετη τώρα εργασία. Πώς αυτή θα αμείβεται;
Γ.Κ.: Πρόσθετη εργασία σημαίνει ότι δεν γίνεται σεβαστή η συμφωνία του 4ώρου και όταν αυτό γίνεται στην πράξη, προκαλεί αναστάτωση στον ρυθμό του απασχολούμενου, ο οποίος μπορεί να έχει άλλο προγραμματισμό. Στην πρόσθετη εργασία, ο εργαζόμενος θα δικαιούται μια μικρή προσαύξηση, η οποία είναι 10% άνευ αιτιολογίας. Η πρόσθετη εργασία είναι ένα είδος υπερεργασίας αλλά δεν είναι η μεγάλη, και γι’ αυτό η προσαύξηση είναι πολύ χαμηλότερη.

Η εκμίσθωση σε έμμεσο εργοδότη δεν μπορεί να υπερβαίνει τους 12 μήνες

Δ.Δ.: Με την ενοικίαση εργαζομένων, ένα πολύ ακανθώδες θέμα, η οποία νομίζω ότι με το προσχέδιο νόμου αποκτά μια επισημότητα πλέον στο σύστημα εργασίας, τι συμβαίνει κ. Καθηγητά;
Γ.Κ.: Καταρχήν η προσωρινή απασχόληση ήδη ρυθμιζόταν από το δίκαιό μας με νόμο. Προσπαθούμε με τις τροπολογίες που κάναμε να περιορίσουμε τις υπερβολές στη χρήση του θεσμού αυτού και την ανασφάλεια του εργαζόμενου. Πρόσφατα επίσης, δηλαδή πριν από ένα χρόνο, βγήκε και αντίστοιχη οδηγία, άρα και αυτός ο τρόπος απασχόλησης είναι υποχρεωτικός, υποχρεωτικός με την έννοια ότι δεν μπορεί να απαγορευθεί.

Δ.Δ.: Εσείς, ως επιτροπή τι βελτιώσεις προτείνετε;
Γ.Κ.: Τι προτείνουμε εμείς. Οι βασικές βελτιώσεις είναι δυο. Όπως λέει και ο όρος προσωρινή απασχόληση, τον εργαζόμενο θα πρέπει να τον προσλαμβάνει ο εργοδότης μόνο για προσωρινές, όχι για μόνιμες ανάγκες. Διότι στην πράξη τι γινόταν; Πολλοί εργοδότες προσέφευγαν σε αυτά τα γραφεία προσωρινής απασχόλησης και αντί να πάρουν προσωπικό δικό τους το έπαιρναν από εκεί για μόνιμες ανάγκες, άρα υποκαθιστούσαν το κανονικό προσωπικό. Δεν είναι όμως αυτός ο ρόλος του θεσμού. Προφανώς καταλαβαίνουμε, αν μια επιχείρηση έχει ανάγκες για 1,2,3 μήνες κ.τ.λ. να βοηθηθεί, αλλά όχι για μόνιμες ανάγκες και επιπλέον, και εδώ επανερχόμαστε στην ιδέα του συγκρίσιμου εργαζόμενου, με την έννοια ότι και αυτός θα δικαιούται να παίρνει το μισθό της επιχείρησης στην οποία εργάζεται, ενώ μέχρι σήμερα δεν το δικαιούταν.

Δ.Δ.: Ποια είναι η διάρκεια του χρόνου που επιτρέπεται στον απασχολούμενο σε έμμεσο εργοδότη να απασχολείται;
Γ.Κ.: Αυτό το μειώνουμε από 18 μήνες που ήταν στους 12 μήνες. Για μια προσωρινή απασχόληση, εποχιακές, έκτακτες ή πρόσθετες ανάγκες πιθανολογείται ότι το μάξιμουμ είναι 12 μήνες, αλλιώς δεν είναι προσωρινή απασχόληση.

Δ.Δ.: Και από ό,τι βλέπω εδώ κατ’ εξαίρεση στους 18 σε περίπτωση αναπλήρωσης μισθωτού.
Γ.Κ.: Αυτό το βάλαμε, διότι αν είναι ένας άρρωστος μπορεί να καθίσει μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από 12 μήνες.

Δ.Δ.: Και αν ο έμμεσος εργοδότης θελήσει να συνεχίσει να απασχολεί πέραν των 12 μηνών τον εργαζόμενο;
Γ.Κ.: Τότε αυτός γίνεται κανονικός απασχολούμενος στον άμεσο εργοδότη.

Δ.Δ.: Εάν προκύψει θέμα με τα εργασιακά δικαιώματα του εμμέσως απασχολούμενου, αυτός πού θα προσφύγει στον έμμεσο ή στον άμεσο εργοδότη;
Γ.Κ.: Η απάντηση με απλό τρόπο είναι και κατά των δυο.

Δ.Δ.: Στο θέμα της ασφάλειας τώρα, πού ασφαλίζονται οι προσωρινά απασχολούμενοι;
Γ.Κ.: Ασφαλίζονται κανονικά. Ο άμεσος εργοδότης υποχρεούται να τον δηλώσει στο ΙΚΑ, εξάλλου ο άμεσος εργοδότης είναι ο κύριος υπόχρεος για τον μισθό του εργαζομένου.

Η τηλεργασία είναι και στη χώρα μας θεσμοθετημένη

Δ.Δ.: Στην τηλεργασία τώρα που είναι το καινούριο ζήτημα που εισάγεται.
Γ.Κ.: Στην Θράκη έχετε τηλεργαζόμενους;

Δ.Δ.: Δεν γνωρίζω αλλά δεν αποκλείεται.
Γ.Κ.: Είδατε, είναι ένα θέμα για το οποίο δεν έχει γίνει έρευνα. Έχω την γνώμη ότι αυτός ο τρόπος διαδίδεται αρκετά, δεν έχουμε στοιχεία ακόμα, αλλά σας πληροφορώ ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν πολλά εκατομμύρια τηλεργαζόμενοι στην Ευρώπη, παρότι αυτός ο τρόπος εργασίας έχει και μειονεκτήματα. Εν πάση περιπτώσει και εδώ έχουμε μια κοινοτική δέσμευση, υπάρχει μια συμφωνία των ευρωπαϊκών συνδικάτων με τους εργοδότες, την οποία μάλιστα ενέταξε στο ελληνικό κράτος η ΓΣΕΕ με τους εργοδότες στην Εθνική Συλλογική Σύμβαση το 2006-2007, άρα λοιπό είναι και αυτή θεσμοθετημένη. Αυτό που κάναμε είναι μερικές βελτιώσεις για το ποιος θα πληρώνει το κόστος του εξοπλισμού στο σπίτι, το πώς θα τηρούνται ορισμένοι όροι υγιεινής και ασφάλειας, το δικαίωμα του τηλεργαζόμενου να επανέρχεται στην κανονική του απασχόληση στην επιχείρηση. Η τηλεργασία παρέχει διευκολύνσεις που εξυπηρετούν και τις δυο πλευρές, π.χ. την εργαζόμενη μητέρα, η οποία μπορεί στη διάρκεια που μεγαλώνει τα παιδιά της να καταφύγει σ αυτήν.

Η διάδοση της εργασίας με το μπλοκάκι, νάρκη στο κοινωνικό σύστημα

Δ.Δ.: Ένα ζήτημα το οποίο ίσως είναι και το μείζον κ. Καθηγητά είναι το περίφημο μπλοκάκι, αυτό με το οποίο δουλεύουμε πολλοί δημοσιογράφοι, αλλά ισχύει και με πολλούς άλλους κλάδους εργαζομένων. Υπάρχει ένας κυκεώνας πραγματικής εκμετάλλευσης με το μπλοκάκι στην αγορά εργασίας. Ρυθμίζεται αυτή η ιστορία και σε ποια κατεύθυνση;
Γ.Κ.: Βεβαίως και ρυθμίζεται, και ίσως είναι μια από τις ρυθμίσεις που έχουν απασχολήσει πολύ το κοινό. Όταν λέμε μπλοκάκι εννοούμε τις συμβάσεις έργων. Οι συμβάσεις έργων λοιπόν είναι διαδεδομένες, αλλά όταν έχουν πράγματι αποστολή, προσλαμβάνεται π.χ. ένας δημοσιογράφος για να κάνει κάτι συγκεκριμένο, τότε δικαιολογούνται, όταν όμως χρησιμοποιούνται για διαρκή απασχόληση και μάλιστα με όρους όπως και ο μισθωτός, σε χρόνο εργασίας και ωράριο, σε συγκεκριμένο τόπο κ.τ.λ., τότε και ο εργαζόμενος με μπλοκάκι ουσιαστικά είναι μισθωτός.

Δ.Δ.: Υποκρύπτεται δηλαδή σχέση εργασίας…
Γ.Κ.: Αν αφήσουμε αυτό το ζήτημα να αναπτυχθεί έτσι, καταργείται τότε όλη η εργατική νομοθεσία. Γιατί οποιοσδήποτε εργοδότης, μαγαζάτορας, επιχειρηματίας θα μπορούσε να προσλαμβάνει με μπλοκάκι και να απαλλάσσεται από την εργατική νομοθεσία. Η διάδοση αυτού του τρόπου εργασίας είναι νάρκη στο κοινωνικό σύστημα.

Δ.Δ.: Και πώς αυτό το ζήτημα ρυθμίζεται;
Γ.Κ.: Αν κάποιος απασχολείται πάνω από ένα χρονικό διάστημα, τότε αυτό τεκμαίρεται. Η διάρκεια εργασίας με μπλοκάκι είναι 3 μήνες, δεν ξέρω αν θα αυξηθεί στους 6, είναι ένα χρονικό διάστημα πάντως 3-6 μηνών. Για τον εργαζόμενο διευκόλυνση με το σχέδιο νόμου υπάρχει, όταν πάει στο δικαστήριο. Διευκολύνουμε δηλαδή τον εργαζόμενο στην απόδειξη και επιβαρύνουμε τον εργοδότη, αυτή είναι η ουσία της υπόθεσης.

Δ.Δ.: Άρα λοιπόν το βάρος της απόδειξης το έχει ο εργοδότης.
Γ.Κ.: Σε καμία περίπτωση δεν είναι ούτε μονιμοποίηση, ούτε μετατροπή της σύμβασης έργου σε σύμβαση εργασίας αυτόματα.

Δ.Δ.: Πιστεύετε ότι με αυτό τον τρόπο θα μπει τάξη στην υπόθεση αυτή;
Γ.Κ.: Θα υπάρξει ένας περιορισμός, αφού θα υπάρχει ο κίνδυνος για τον εργοδότη, μια και θα είναι πιο εύκολη η υπεράσπιση από τον εργαζόμενο της θέσης του, μετά από ένα χρονικό διάστημα να πληρώσει αναδρομικά, μισθούς, δώρα κ.τ.λ.

Δ.Δ.: Πάντως προκύπτει και ο κίνδυνος ο κάθε εργοδότης να αρχίσει να απαλλάσσεται από τα μπλοκάκια, αφήνοντας και αυτούς που απασχολεί στον δρόμο, γιατί σου λέει έτσι θα βρω μπελά.
Γ.Κ.: Μα δεν τους έχει ανάγκη;

Δ.Δ.: Υποτίθεται πως για να τους απασχολεί τους έχει ανάγκη.
Γ.Κ.: Άρα λοιπόν τι θα κάνει; Και σε τελευταία ανάλυση μιλάμε για στοιχειώδη εφαρμογή του εργατικού δικαίου.

Οι νέες ρυθμίσεις στο ασφαλιστικό, αφού η ΓΣΕΕ αποχώρησε, θα γίνουν από την πολιτεία χωρίς να υπάρχει αντίλογος

Δ.Δ.: κ. Καθηγητά, η Επιτροπή σας ήταν μεταξύ εκείνων, που μαζί με την ΓΣΕΕ, πρότειναν στον κ. Λοβέρδο την χρηματοδότηση των ταμείων αν δεν κάνω λάθος, προκειμένου να κατορθώσουμε να φτιάξουμε αποθεματικό για τις επόμενες γενιές. Αυτό δεν το δέχεται ο κ. Λοβέρδος.
Γ.Κ.: Δεν το δέχεται ο κ. Παπακωνσταντίνου καταρχήν. Βρισκόμαστε σε μια εποχή που δεν μπορεί το κράτος να κάνει νέες χρηματοδοτήσεις και θέλουμε μείωση δαπανών και όχι αύξηση.

Δ.Δ.: Έχετε καταλήξει στο συμπέρασμα από έρευνες που έχετε κάνει ότι αυτό το ταμείο των επόμενων γενεών, πρέπει να υφίσταται προκειμένου να υπάρξει βιωσιμότητα στο ασφαλιστικό σύστημα;
Γ.Κ.: Είναι ένα από τα μέσα. Χρειάζονται συντονισμένα μέτρα. Η άποψή μου είναι ότι η ΓΣΕΕ κακώς αποχώρησε από τον διάλογο, αν και όταν κάποιοι αποχωρούν, έχουν και αυτοί το δίκιο τους. Είναι σαν να λένε “ κύριοι της κυβέρνησης, άλλα μας είπατε, άλλα μας λέτε, και όταν μιλάτε για διάλογο, είναι ουσιαστικά σαν να μας καλείτε να συμφωνήσουμε στη μείωση δικαιωμάτων”. Από την άλλη, το ασφαλιστικό ως πρόβλημα υπάρχει και συνεπώς αφού υπάρχει ως πρόβλημα, όταν αποχωρούν από τον διάλογο, οι νέες ρυθμίσεις θα γίνουν από την πολιτεία ούτως ή άλλως, χωρίς να υπάρχει αντίλογος.

Δ.Δ.: Άρα λέτε ότι δεν υπάρχει νόημα αποχώρησης από τον διάλογο;
Γ.Κ.: Εγώ νομίζω ότι στον διάλογο αγωνίζεσαι, λες τις απόψεις σου, διαφωνείς, αλλά προσπαθείς να περιορίσεις τη μονομέρεια της άλλης πλευράς.

Δ.Δ.: Η ΓΣΕΕ υποστηρίζει ότι το ασφαλιστικό σύστημα με την αύξηση των ορίων ηλικίας κερδίζει μόνον 2-3 μήνες επιβίωσης.
Γ.Κ.: Ο κύριος στόχος είναι να καταργηθούν όλες οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, διότι πρέπει να ξέρετε ότι ενώ υπάρχει το 65ο έτος συνταξιοδότησης για το ΙΚΑ, το 17% εξέρχεται μόνον σ αυτή την ηλικία. Όλοι οι άλλοι,με διάφορους λόγους, πέτυχαν να συνταξιοδοτηθούν πρόωρα στα 55, 56, 57, 58 κ.τ.λ.. Οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις πάσης φύσεως πρέπει να καταργηθούν, αυτό είναι και σωστό και δίκαιο. Τώρα, αν με την αύξηση των ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης, θα κερδίσει το ασφαλιστικό σύστημα μια επιβίωση 2 – 3 μήνες και τίποτα παραπάνω, αυτό το λέει η ΓΣΕΕ. Αν το λένε οι έρευνες, δεν ξέρω. Η άλλη πλευρά δεν το δέχεται και δεν μπορούν να συμφωνήσουν στα νούμερα.

Δεν πρέπει να υπάρχει πανικός στις γυναίκες και μην σπεύσουν να συνταξιοδοτηθούν

Δ.Δ.: Ένα τελευταίο ερώτημα για τις γυναίκες. Ένα μεγάλο κομμάτι ακροατών, αλλά και το μισό της ελληνική κοινωνίας στο δημόσιο τομέα είναι γυναίκες. Σε πόσο καιρό θα υπάρξει η προσαρμογή στις κοινοτικές οδηγίες για εξομοίωση ορίου συνταξιοδότησης αντρών και γυναικών;
Γ.Κ.: Ούτως ή άλλως αυτό έχει δρομολογηθεί. Θα γίνει σύμφωνα με το νομοσχέδιο σύντομα, αλλά δεν θα έχει άμεση εφαρμογή, θα έχει μια κλιμάκωση ώστε σταδιακά να ισχύει η αύξηση του ορίου ηλικίας και έτσι δεν πρέπει να υπάρχει πανικός στις γυναίκες ή να σπεύσουν να υποβάλλουν παραιτήσεις κ.τ.λ.. Για τη συνταξιοδότηση θα υπάρχει οπωσδήποτε μια μεταβατική περίοδος κι αυτό το δέχτηκε η επιτροπή από όσο ξέρω. Θα υπάρξει δηλαδή μια ομαλή προσαρμογή την οποία υπολογίζω σε 2 με 3 χρόνια.

Συνέντευξη: Δάμων Δαμιανός
Επιμέλεια: Τζένη Κατσαρή-Βαφειάδη

Ο νέος πρέπει να σκέφτεται πώς θα φτιάξει δουλειά και όχι πώς θα βρει δουλειά

Αν η νέα γενιά ξεφύγει από την πεπατημένη ότι μόνο στο δημόσιο μπορεί να βρει κάποιος δουλειά, τότε θα μπορέσει να έχει ένα μέλλον καλύτερο. Σήμερα οι δυνατότητες αξιοποίησης από το δημόσιο μειώνονται, θα πρέπει λοιπόν ο νέος να σκέφτεται πώς θα φτιάξει δουλειά και όχι πώς θα βρει δουλειά. Αυτό το απλό σύνθημα που επικρατεί σε όλη την Ευρώπη, βοηθά τους νέους να προσανατολιστούν σε αυτές τις νέες δυνατότητες, που δίνει η νέα οικονομία και η νέα τεχνολογία. Πρέπει δηλαδή ένα μεγάλο μέρος της νεολαίας να στραφεί προς τα εκεί. Και δεύτερον, κι αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, η Ελλάδα θα πρέπει να κοιτάξει περισσότερο την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Γιατί, σε μια ανοιχτή οικονομία, όταν οι επιχειρήσεις δεν είναι ανταγωνιστικές ούτε απασχόληση δημιουργούν, ούτε ανάπτυξη γίνεται. Δυστυχώς και αυτή η πλευρά υποβαθμίζεται στον πολιτικό διάλογο. Το λέει κατά διαστήματα η κυβέρνηση, τώρα το λέει κάποιος άλλος, αλλά δεν υπάρχει ανοιχτός διάλογος που σημαίνει κουβέντα το πώς η ανταγωνιστικότητα θα αυξηθεί ώστε να πλησιάσουμε την ανταγωνιστικότητα των χωρών της Ευρώπης. Κι όμως, η αύξηση της ανταγωνιστικότητας θα πρέπει να γίνει το υπ’ αριθμόν ένα θέμα, γιατί όλα τα προβλήματα που έχουμε αυτή την στιγμή, ελλείμματα, ανεργία, μειωμένη απασχόληση κ.τ.λ., οφείλονται στο ότι μειώνεται η ανταγωνιστικότητά μας σε σχέση με τις άλλες χώρες.

Οι ανακολουθίες έχουν κλονίσει την αξιοπιστία του διαλόγου, κι αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα

Το ζήτημα που θέτετε αν ο διάλογος που γίνεται από τις κυβερνήσεις είναι πραγματικός ή προσχηματικός είναι μεγάλο. Ίσως είναι το σημαντικότερο ζήτημα, διότι κανένας δεν πιστεύει κανένα και γι’ αυτό απέτυχαν όλοι οι διάλογοι. Έχετε απόλυτο δίκιο. Δεν πιστεύει κανένας κανέναν για αυτά που λέει και σκέφτεται τι υπάρχει πίσω από αυτά που λέει, και, κυρίως, δεν πιστεύει στα νούμερα. Τα νούμερα κάθε μέρα διαφοροποιούνται. Δεν είναι σοβαρό αυτό, τουλάχιστον πρέπει να συμφωνήσουμε στα νούμερα, δεν μπορούν αυτά να αυξομειώνονται σαν ασανσέρ. Πώς είναι δυνατόν να γίνει πειστικός διάλογος, όταν την μία μέρα είναι άλλα τα ύψη των χρεών, την άλλη μας λένε ότι σε 5 μήνες δεν θα μπορούμε να πληρώσουμε και την άλλη μας λένε άλλα. Όλα αυτά έχουν κλονίσει την αξιοπιστία στον διάλογο και θεωρώ ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Αυτό που πάνω από όλα πρέπει να κάνει η κυβέρνηση είναι να αποκαταστήσει την αξιοπιστία των προθέσεών της και των αριθμών, γιατί μόνον έτσι μπορεί να γίνει σοβαρός διάλογος.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.