«Ο συνδικαλισμος οπλο της κοινωνιας κατα των μετρων»

Ο Νίκος Παπαβασιλείου διετέλεσε πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ξάνθης για πολλά χρόνια, απόμαχος συνδικαλιστής, όπως ο ίδιος λέει, εξακολουθεί να παρακολουθεί τα πολιτικά και συνδικαλιστικά δρώμενα. Ο κ. Παπαβασιλείου μίλησε στην εκπομπή του Δάμωνα Δαμιανού «Αιχμή του Δόρατος» στο ραδιόφωνο του «Παρατηρητή» και εξέθεσε τις απόψεις του για το ασφαλιστικό και τα μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση αλλά και για το συνδικαλιστικό κίνημα το οποίο τονίζει ότι αποτελεί το μοναδικό όπλο των εργαζομένων, ώστε να μην περάσουν αυτά τα μέτρα.

Δίκαια η κοινωνία είναι απέναντι στα μέτρα

ΠτΘ: Πώς αισθάνεστε ως ένας παλιός συνδικαλιστής και πρόεδρος εργατοϋπαλληλικού κέντρου Ξάνθης, προερχόμενος και από το χώρο του ΠΑΣΟΚ, βλέποντας ένα σοσιαλιστικό κόμμα που άλλα διακήρυσσε και άλλα εφάρμοσε σήμερα να παίρνει τέτοια μέτρα;
Ν.Π.: Όντως συγκαταλέγομαι στους απόμαχους συνδικαλιστές, αλλά δεν παύει να υπάρχει το μικρόβιο μέσα μου και να προσπαθώ πάντοτε να ενημερώνομαι σε γενικές γραμμές για θέματα συνδικαλισμού. Παρόλο που το συνδικαλιστικό κίνημα έχει παρεξηγηθεί και φέρουν μεγάλη ευθύνη και οι συνδικαλιστές και οι εργαζόμενοι, παραμένει ένας πόλος έλξης μέσα από τον οποίο παλεύει σήμερα η κοινωνία. Καλόν είναι τέτοιου είδους φορείς να τους βοηθούμε με την παρουσία μας, παρά να κάνουμε κριτική εκ του μακρόθεν. Όταν είμαστε μέσα και, σωστότερα, είμαστε ενημερωμένοι αλλά και μπορούμε να διορθώσουμε καταστάσεις, ώστε να μην αφήνουμε κάποιους να καπηλεύονται τον συνδικαλιστικό χώρο. Αυτό ως γενική τοποθέτηση, γιατί πιστεύω ότι μπορούμε να προσφέρουμε περισσότερο με την παρουσία μας στα εργατικά κέντρα ή στα συνδικάτα παρά ακούγοντας τηλεόραση και καθήμενοι στον καναπέ.

Από εκεί και πέρα, δίκαια εκτιμώ ότι το συνδικαλιστικό κίνημα και η κοινωνία είναι απέναντι στα μέτρα που παίρνονται από την πλευρά της κυβέρνησης. Πρέπει να πούμε ότι ανατρέπονται κεκτημένα, αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτήν την ορολογία, τα οποία δεν πάρθηκαν μέσα από ήρεμες συνθήκες, αλλά μέσα από θανάτους, φυλακίσεις, προπηλακισμούς και γενικότερα μέσα από μεγάλους αγώνες. Είναι λογικό σήμερα το συνδικαλιστικό κίνημα να αντιστέκεται απέναντι σε αυτά που προσπαθούν να περάσουν και νομίζω ότι αρκετά μέτρα θα περάσουν.

Γενικότερα εκτιμώ ότι δεν πρέπει να σταματήσουν οι αγώνες του συνδικαλιστικού κινήματος και της τοπικής κοινωνίας, η οποία εκμεταλλευόμενη και άλλους φορείς, όπως σύλλογοι καταναλωτών, δηλαδή όλο το σύστημα, το οποίο σήμερα προσπαθεί να εκφρασθεί μέσα από θεσμικά όργανα, να αντισταθεί στο οποιοδήποτε μέτρο θέλει να ανατρέψει μια κατάσταση. Μπορεί να υπάρχουν ορισμένες υπερβολές και να τις εκμεταλλεύονται τα μέσα ενημέρωσης και ίσως και οι πολιτικοί ανεξαρτήτου κόμματος, και μιλώ για κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία…

ΠτΘ: Υπερβολές προς ποια κατεύθυνση και από πού;
Ν.Π.: Μπορεί να υπάρχουν κάποια κομμάτια της κοινωνίας που έχουν ευνοηθεί για παράδειγμα κάποιοι αν και μικρής ηλικίας να έχουν βγει στην σύνταξη, πάνω στα οποία πατάνε και προσπαθούν να δικαιολογήσουν τις ανατροπές. Νομίζω ότι αυτό δεν είναι σωστό ούτε βέβαια ήταν σωστό αυτά τα μικρά κομμάτια που προκαλούσαν την κοινωνία να υπάρχουν, αλλά αυτοί δεν είναι η αιτία που σήμερα φθάσαμε εδώ που φθάσαμε. Το κράτος πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του, γιατί οι εργαζόμενοι έχουν προσφέρει τα χρήματα.

Η μη συμμετοχή στους αγώνες είναι συνενοχή

ΠτΘ: Οι εργαζόμενοι προσέφεραν, οι συνδικαλιστές τόσα χρόνια δεν τα είχατε κάνει πλακάκια με το σύστημα και άρα υπηρετούσατε περισσότερο συμφέροντα συνδικαλιστικά και λιγότερο τα συμφέροντα της εργατικής τάξης; Και δεν το λέω προσωπικά για εσάς, αλλά μήπως υπάρχει αγανάκτηση από πλευράς κόσμου και για τους συνδικαλιστές;
Ν.Π.: Δεν θα είχα πρόβλημα να το πείτε προσωπικά για μένα, ο καθένας κρίνεται από την παρουσία του και έχω τις δυνατότητες να αποδείξω ποιος ήμουν. Εκείνο που θα πω είναι ότι κανένας δεν είναι αμέτοχος στο σήμερα, στο αποτέλεσμα που βιώνουμε σήμερα. Ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του. Είπα προηγουμένως ότι παρόλο που το συνδικαλιστικό κίνημα χτυπιέται από διακόσιες πλευρές, συνεχίζει ίσως να είναι ο μοναδικός πόλος έλξης επάνω στον οποίο βασίζεται η κοινωνία για να μπορέσει να αναστρέψει την κατάσταση. Το αν οι σημερινοί ή οι χθεσινοί ή οι προχθεσινοί συνδικαλιστές έκαναν κάποια λάθη, δεν είναι άμοιροι ευθυνών, αλλά ούτε και οι εργαζόμενοι οι οποίοι τους προστάτευαν κατά κάποιον τρόπο με την μη παρουσία τους και με τη μη συμμετοχή τους στα κεντρικά κέντρα λήψης αποφάσεων.

ΠτΘ: Έχετε δίκιο. Ουσιαστικά η μη προθυμία να συμμετάσχεις ήταν συνενοχή…
Ν.Π.: Αυτό θέλω να πω, χωρίς όμως να θέλω να ρίξω την ευθύνη και το ανάθεμα σε αυτούς τους ανθρώπους. Άρα ο καθένας έχει τις ευθύνες του σε αυτό το κομμάτι, το αποτέλεσμα όμως είναι ότι έπεσε σε όλους και όχι σε μερικούς.

ΠτΘ: Υπάρχει μια συγκεκριμένη αλλαγή φιλοσοφίας σε ό,τι αφορά στο ασφαλιστικό σύστημα…
Ν.Π.: Και κανένας δεν μας λέει ότι αυτό θα είναι σταθερό και αύριο. Δεν υπάρχει ένα σύστημα για το οποίο να μας πουν ότι για τριάντα χρόνια δεν θα το ακουμπήσουμε. Οι κυβερνήσεις μας έχουν συνηθίσει σε κάθε εναλλαγή που συμβαίνει στην εξουσία ότι παίρνουν καμένη γη και μέσα σε αυτήν θα είναι και πάλι το ασφαλιστικό και να λένε ότι, ναι μεν οι προηγούμενοι πήραν κάποια μέτρα, τα οποία όμως δεν έφθασαν και θα πρέπει τώρα να πάρουμε και άλλα.

ΠτΘ: Έχω την αίσθηση ότι το σημερινό ασφαλιστικό αφαιρεί δικαιώματα για τα επόμενα τουλάχιστον τριάντα χρόνια και δύσκολα θα τα πάρουν πίσω οι εργαζόμενοι. Υπ’ αυτήν την έννοια το σημερινό θα είναι το μονιμότερο από τα προηγούμενα…
Ν.Π.: Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού. Οι κυβερνήσεις μας έχουν συνηθίσει κάθε φορά που αναλαμβάνουν σε πολύ μεγάλες αλλαγές και αυτό δεν συμβαίνει μόνο στο ασφαλιστικό αλλά και στον τομέα της υγείας, της παιδείας, όπου δεν υπάρχει κάτι σταθερό. Επιτέλους, πρέπει να αποκτήσουμε κάτι σταθερό για πολλούς λόγους.

Η ευθύνη ανήκει στην κυβέρνηση

ΠτΘ: Αυτό το ασφαλιστικό που πάμε να αποκτήσουμε αναιρεί την βασική μέχρι τώρα φιλοσοφία που ήταν η τριμερής χρηματοδότηση…
Ν.Π.: Συμφωνώ απόλυτα. Μια τριμερής χρηματοδότηση που δημιούργησε τα ταμεία τα οποία δεν είχαν τη δυνατότητα να διοικήσουν αυτοί που έδιναν το περισσότερο χρήμα, οι εργαζόμενοι και οι εργοδότες και τα οποία πάντα τα διαχειρίζονταν εκπρόσωπος της κυβέρνησης και για αυτό φθάσαμε εκεί που φθάσαμε. Η ευθύνη βαραίνει την κυβέρνηση πέρα και έξω από τα υπόλοιπα, δηλαδή τη χρήση του δωρεάν χρήματος, τη χρήση και μη επιστροφή των χρημάτων των ταμείων, όλα αυτά.

Μέρος των ασφαλιστικών χρημάτων πήγε σε επιχειρήσεις που ήταν αρπαχτές

ΠτΘ: Θα σας κάνω μια ερώτηση, πολύ απλοϊκή, αλλά με δύσκολη απάντηση. Πού πήγαν τα λεφτά;
Ν.Π.: Μέλος στα διοικητικά συμβούλια των ασφαλιστικών ταμείων δεν υπήρξα ποτέ, αλλά ως συνδικαλιστής γνωρίζω ότι ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων δόθηκαν σε επιχειρηματίες για να κάνουν επιχειρήσεις, οι οποίες ήταν αρπαχτές, δηλαδή έκτιζαν ντουβάρια και σηκώνονταν και έφευγαν…

ΠτΘ: Με λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων;
Ν.Π.: Έχω την εντύπωση ότι αρκετά χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων δόθηκαν για ανάπτυξη, η οποία δεν υπήρξε, προσωπικά εκτιμώ, ποτέ. Δόθηκαν χρήματα ασφαλιστικών ταμείων από την πλευρά της πολιτείας, αλλά οι επιχειρηματίες που ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν αυτό το κομμάτι δεν ήταν καθόλου συνεπείς. Έχω να σας δείξω πολλά τέτοια παραδείγματα στην Ξάνθη από την δεκαετία του 1970. Υπάρχουν εργοστάσια που κατάντησαν περιστερώνες και δυστυχώς η κατάσταση συνεχίζεται.

ΠτΘ: Τα συνεταιριστικά εργοστάσια αποτέλεσαν ατμομηχανή, γιατί σήμερα δεν υπάρχει τίποτα;
Ν.Π: Ας μην ρίξουμε την ευθύνη στους εργαζόμενους και στην τοπική κοινωνία. Αυτό το «γιατί» πρέπει να το ζητήσετε από τους πολιτικούς που πέρασαν.

ΠτΘ: Οι πολιτικοί δηλαδή είναι αυτοί που το έφτιαξαν και αυτοί που το γκρέμισαν;
Ν.Π.: Σε γενικές γραμμές έτσι είναι. Υπήρξε, θυμάμαι, μεγάλη ανάπτυξη στην Ξάνθη όταν επί αείμνηστου Γεννηματά είχε δοθεί το 20% της επιδότησης εργασίας, που πραγματικά ήταν ένα μεγάλο κίνητρο και πραγματικά τότε άνθισε η Ξάνθη σιγά –σιγά αυτό το 20% έγινε 12% και σήμερα αυτό οι επιχειρήσεις το παίρνουν όποτε το θυμηθούν οι κυβερνήσεις, οπότε το δίνουν με έναν τρόπο που δεν βοηθά τόσο, όσο θα βοηθούσε αν το έδιναν κανονικά.

ΠτΘ: Οι εργαζόμενοι να πάρουν μέρος στην αυριανή κινητοποίηση;
Ν.Π.: Αυτό δεν το συζητάμε, βέβαια και πρέπει να πάρουν μέρος.

ΠτΘ: Μπορεί η απάντηση να είναι αυτονόητη, αλλά αν αύριο δούμε τη συμμετοχή ειδικά των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα, συνήθως η αποχή έχει υψηλά νούμερα…
Ν.Π.: Όσον αφορά στον δημόσιο τομέα θα πω ότι στα είκοσι εφτά χρόνια που είμαι συνδικαλιστής εν ενεργεία το συνδικαλιστικό κομμάτι των δημοσίων υπαλλήλων ελάχιστα είχε κινηθεί. Εκτιμώ ότι ήταν επαναπαυμένο στα κεκτημένα, βέβαια δεν έχω άποψη καλή για τον δημόσιο τομέα, δεν ασχολήθηκα, ήμουν συνδικαλιστής στον ιδιωτικό τομέα και εκεί θα πω ότι σήμερα ο εργαζόμενος τόσο του ιδιωτικού όσο και του δημόσιου τομέα δέχεται μεγάλη πίεση, η οποία όμως ήρθε καλοφτιαγμένη εδώ και πολλά χρόνια. Δηλαδή όταν έδιναν εκείνο το τζάμπα χρήμα με τα δάνεια χωρίς να προστατευτούν, τα πήραν και σήμερα καλούνται να πληρώσουν κάποια δάνεια, είναι δηλαδή σκλαβωμένοι οπότε υπολογίζουν και την τελευταία ώρα από το μεροκάματό τους και μέσα από τις μειώσεις που έγιναν τους πήραν όλη την περηφάνια.

Το ασφαλιστικό είναι απόρροια του κεφαλαίου της οικονομίας

ΠτΘ: Στον ιδιωτικό τομέα αναιρείται μια μεγάλη κατάκτηση, η Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Λένε ότι θα οδηγηθούμε σε μεμονωμένες συμβάσεις ή σε ατομικές που οδηγούν σε ένα σύγχρονο σκλαβοπάζαρο. Γιατί επιβάλλει αυτή τη στιγμή η ΕΕ και το μνημόνιο στο πλαίσιο της λεγόμενης ανταγωνιστικότητας την απόσυρση του 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα τη στιγμή που δεν βγαίνει από τον δημόσιο κορβανά και άρα δεν διευρύνει τα έξοδα του κράτους;
Ν.Π.: Το λάθος αυτή τη στιγμή που κάνουμε είναι να βλέπουμε μεμονωμένα ένα κομμάτι. Το ασφαλιστικό είναι απόρροια ενός μεγάλου πακέτου που λέγεται οικονομία της Ελλάδας στην οποία επάνω ασέλγησαν πολλοί. Το ασφαλιστικό δεν πρέπει να το παίρνουμε ως κομμάτι αναπόσπαστο, είναι πολλές φορές απόρροια αναγκαστικών μέτρων, το καταλαβαίνω, αλλά μέτρων που θα μπορούσαν να αποφευχθούν αν γινόταν, κατά τη γνώμη μου, πάντα μια σωστότερη διαχείριση εσόδων του κράτους από άλλους πόρους, ώστε αυτές οι αλλαγές να καθίσουν πιο μαλακά στην κοινωνία, η οποία είναι διαθέσιμη να δώσει, αλλά όταν βλέπει αποτέλεσμα. Όταν μια κατάσταση είναι μόνιμη χωρίς να ξεδιπλωθεί και να δει ο πολίτης μια αλλαγή στην μέχρι τώρα κατάσταση ευτυχώς επαναστατεί.

ΠτΘ: κ. Παπαβασιλείου, σας ευχαριστούμε πολύ.
Ν.Π.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.