ΑΣΕΠ: Περι μονιμοποιησης των συμβασιουχων

Υστερα από διαδοχικές συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου οι εργαζόμενοι πρέπει να συνάπτουν τουλάχιστον συμβάσεις αορίστου χρόνου. Και αν ευθύνεται η διοίκηση και δεν προβλέπεται η κάλυψη παγίων αναγκών της υπηρεσίας και απολυθούν οι εργαζόμενοι; Τότε θα πρέπει να πάνε με τι συνήθεις διαδικασίες της εργατικής νομοθεσίας και να αποζημιωθούν λόγω απόλυσης.

Ο αντιπρόεδρος του ΑΣΕΠ Βασίλειος Ανδρονόπουλος τόσο με το βάρος της θεσμικής του θέσης όσα και με το κύρος της γνώσης του αντικειμένου, ως πρώην γενικός διευθυντής του υπουργείου Εσωτερικών, έρχεται να δώσει μια νέα διάσταση στο θέμα των 200.000 και πλέον συμβασιούχων του ιδιωτικού και ευρύτερου δημοσίου τομέα.

Συγκεκριμένα ο αντιπρόεδρος του ΑΣΕΠ σημειώνει: Οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, όπως προβλέπει και ο Ν. 2190/94 (Νόμος Πεπονή) πρέπει να ποικίλεί ως προς τη διάρκειά τους και σε σχέση με τι πραγματικές ανάγκες. Διαφορετικό διάρκεια έχουν σι α νάγκε5 στα χιονοδρομικά κέντρα, τι κατασκηνώσεις ή για παράδειγμα, τι εργασίες δακοκτονίας. Αντίθετα μεγαλύτερης διάρκειας θα μπορούν να είναι οι συμβάσεις των εκπαιδευτικών. Προς τούτο οι ανάγκες της υπηρεσίας πρέπει να προσδιορίζονται επακριβώς Ο κ. Ανδρονόπουλος επισημαίνει ότι ομοιόμορφες – 8μηνες συμβάσεις ορισμένου χρόνου, εντοπίζονται, κυρίως, στους ΟΤΑ (Δήμους), τα Πανεπιστήμια —στα επιδοτούμενα προγράμματα— και στα υπουργεία (Δημόσιο) όπου «προσλαμβάνονται οι ίδιοι και οι ίδιοι». Σε αυτές τι περιπτώσεις, και εν σχέσεις με την εφετειακή απόφαση, «η σύγκρουση εντοπίζεται κατά περίπτωση».

Όπου υπάρχουν πάγιες ανάγκες και προβάλλονται σαν έκτακτε υπάρχουν προσχηματικοί λόγοι και οι συμβάσεις πρέπει να μετατρέπονται σε αορίστου χρόνου.

Η Κοινοτική Οδηγία (1999/70) δεν υποχρεώνει σε μονιμοποίηση. Αλλά «όταν υπάρχουν τρεις συμβάσεις δεν μπορεί να απομακρύνεται ο υπάλληλος. Άρα πρέπει να μετατραπεί η σύμβασή του σε αορίστου χρόνου και αν η διοίκηση δεν τηρήσει τις διαδικασίες να αποζημιωθεί, λόγω απόλυσης, ο εργαζόμενος, καλύπτεται με σύμβαση αορίστου χρόνου».

Ο κ. Ανδρονόπουλος εντοπίζει εδώ το πρόβλημα στις διοικήσεις των επιχειρήσεων. Έτσι, έστω και αν υπάρχει αβλεψία του διοικητή, πόσο μάλιστα όταν προσλαμβάνει συμβασιούχους για να καλύψει πάγιες ανάγκες —προσχηματικοί λόγοι- ο συμβασιούχος ύστερα από έναν ορισμένο αριθμό συμβάσεων και ορισμένο χρόνο εργασίας (σ.σ. το πολύ τρεις διαδοχικές συμβάσεις ορισμένου χρόνου , το πολύ 24 μόνες εργασίας σύμφωνα με τα Π.Δ. του υπουργείου Εργασίας) πρέπει αυτομάτως να μετατάσσεται στο τακτικό προσωπικό (σύμβαση αορίστου χρόνου). Αν έχει παρανομήσει η διοίκηση να τιμωρηθεί, ενώ αν, τελικά απομακρυνθεί ο εργαζόμενος να θεωρείται η απομάκρυνση υπάλληλοι αορίστου χρόνου και ο εργαζόμενος να λαμβάνει κανονικά την αποζημίωσή του. Το ίδιο πρέπει να ισχύσει και στο «στενό» δημόσιο τομέα (Ν.Π.Δ.Δ., υπουργεία κλπ). Ο δικαστής, ύστερα από τη συνεχή ανανέωση των συμβάσεων, αναγνωρίζει σύμβαση αόριστου χρόνου.

«Εάν δεν υφίσταται κενά οργανικά θέση, όπως προβλέπεται στις περιπτώσεις συμβάσεων αορίστου Χρόνου μονιμοποίηση και απομακρυνθεί, τελικώς ο υπάλληλος να αποζημιωθεί γιο την απόλυση».

Παράλληλα πρέπει να ελεγχθεί από το αρμόδιο όργανα, για παράδειγμα το Ελεγκτικό Συνέδριο, η διοίκηση για τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.