«Ζωντανοι στο Κυτταρο Σκηνες Rock»

Ο οραματιστής του βαλκανικού ροκ Διονύσης Σαββόπουλος συναντιέται με τον καθαρόαιμο ροκά Δημήτρη Πουλικάκο, η Μαρίζα Κωχ, η Λήδα κι ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας ανταμώνουν με τα Μακρινά Ξαδέλφια, η Δέσποινα Γλέζου τραγουδάει το «Δως μου το χέρι σου» από το μοναδικό άλμπουμ των Νοστράδαμος, οι Πελόμα Μποκιού κάνουν την επανένωσή τους για τις ανάγκες μιας ταινίας – 35 χρόνια μετά και δυο εβδομάδες μετά το θάνατο του Βλάση Μπονάτσου – μιας ταινίας που υπογράφει ο Αντώνης Μποσκοϊτης κι έχει τον τίτλο «Ζωντανοί στο Κύτταρο Σκηνές Rock». Συναντήσαμε τηλεφωνικά τον σκηνοθέτη και μουσικοκριτικό μέσα από την εκπομπή «Βομβιστές Δυτικών Προαστίων» του Ράδιο «Παρατηρητής» και ξετυλίξαμε το νήμα του χρόνου της ελληνικής ροκ σκηνής, ή το πώς οι πάλαι ποτέ 25άρηδες αντιμετωπίζουν τον εαυτό τους έχοντας καβατζάρει τα -ήντα.

Το υλικό και η ιδέα

ΠτΘ: Πώς προέκυψε η ταινία;
Α.Μ.: Από νεαρή ηλικία, από την εφηβεία ξεκίνησα να συγκεντρώνω ελληνικούς ροκ δίσκους της εποχής, δίπλα στα ξένα ροκ συγκροτήματα. Μάζευα φωτογραφικό υλικό, κάποιες εκδόσεις που είχαν βγει σε cd από κάποια μουσικά κυρίως έντυπα κι αποφάσισα να κάνω μ’ αυτό το υλικό μια ταινία και να το καταθέσω ως σενάριο στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου.

ΠτΘ: Σας βοήθησαν κάποιοι καλλιτέχνες που πρωταγωνιστούσαν σ’ αυτούς τους δίσκους;
Α.Μ.: Ναι και κυρίως θέλω να ευχαριστήσω τη Μαρίζα Κωχ, το Θανάση Γκαϊφύλλια, τη Λήδα, τη Δέσποινα Γλέζου, το Δημήτρη Ψαριανό, τη Νάγια Γεωργίου, οι οποίοι τίμησαν την ταινία σε όλες τις προβολές της και συμμετείχαν σε όλες τις συναυλίες που έγιναν υποστηρικτικά για την ταινία.

ΠτΘ: Όταν απευθυνθήκατε στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου πώς το αντιμετώπισαν σαν ιδέα;
Α.Μ.: Πέρασε παμψηφεί, ενέκριναν το σενάριο και οι πέντε άνθρωποι που ήταν στην επιτροπή, οπότε φαίνεται πως το αντιμετώπισαν θετικά το να γίνει κάτι τέτοιο για την ελληνική ροκ σκηνή.

ΠτΘ: Θα πρέπει να πούμε ότι η ταινία συμμετείχε στο διεθνές διαγωνιστικό πρόγραμμα του φεστιβάλ MOFFOM (στην Πράγα).
Α.Μ.: Ναι αυτό έγινε τον περασμένο Οκτώβρη κι έπεται η συμμετοχή της στο φεστιβάλ του Άμστερνταμ το Νοέμβριο και νωρίτερα στο φεστιβάλ μουσικών ντοκιμαντέρ που γίνεται στη Βαρκελώνη.

ΠτΘ: Ποιας ανταπόκρισης έτυχε στην Πράγα;
Α.Μ.: Έγινε μέσα στην παλιά βιβλιοθήκη της πόλης και ήρθαν πάρα πολλοί Έλληνες ομογενείς να δουν την ταινία, Έλληνες δεύτερης και τρίτης γενιάς, που την είδαν ως κάτι πολύ συγκινητικό και τους άρεσε. Γνώρισα και πολλούς Τσέχους οι οποίοι μαθαίνουν ελληνικά κι ενημερώνονται για την ελληνική μουσική και σ’ αυτούς έκανε ωραία αίσθηση.

ΠτΘ: Όταν ήρθε η ώρα να γίνει το cd βγήκαν περισσότερα συναισθήματα και αναμνήσεις;
Α.Μ.: Όλα τα ηχογραφήματα που είναι μέσα στο cd είναι από την ηχητική μπάντα της ταινίας με εξαίρεση το τραγούδι των τίτλων «Σαν παλιό βινύλιο» που γράψαμε μαζί με το Θοδωρή Κοτονιά από το συγκρότημα «Μακρινά Ξαδέλφια». Από όλους τους άλλους καλλιτέχνες είχα τα ηχογραφήματα στα χέρια μου, τους ενημέρωσα και ήταν πρόθυμοι στο να κυκλοφορήσει.

Συναισθήματα

ΠτΘ: Στην πορεία του να δουλευτεί αυτή η ταινία πρόβαλαν κάποια πράγματα μέσα από το υλικό που είχατε στα χέρια σας;
Α.Μ.: Κυρίως ήξερα τι θ’ αποσπάσω από τον καθένα συνεντευξιαζόμενο που μιλούσε κι αυτό γινόταν και για λόγους οικονομίας, γιατί τραβούσα σε φιλμ 35 mm κι όχι σε βίντεο. Υπήρξαν δυο – τρεις συγκινητικές στιγμές. Η μία ήταν με το συγκρότημα Πελόμα Μποκιού τους οποίους συνάντησα όλους μαζί 15 μέρες αφότου είχε πεθάνει ο Βλάσης Μπονάτσος και είχε έρθει στο γύρισμα η Στέλλα Γαδέλη, η οποία έπαιζε σε δυο κομμάτια του άλμπουμ τους το 1969 -1970 και είχε να τους δει από τότε. Ήταν μια σύναξη πολύ συγκινητική.

ΠτΘ: Και μόνο που έγινε 15 μέρες από την απουσία του Βλάση Μπονάτσου αυτό από μόνο του ήταν δυνατό.
Α.Μ.: Το άλλο περιστατικό ήταν όταν ήλθε ο Διονύσης Σαββόπουλος σ’ ένα πάρτυ που κάναμε για την ολοκλήρωση των γυρισμάτων όπου στην αρχή δεν ήθελε να τραγουδήσει αλλά μετά βλέποντας όλους τους φίλους από τη δεκαετία του ’60 – ’70 πήρε την κιθάρα του κι έγινε μια κανονική συναυλία. Αυτό θεωρώ ότι το προκάλεσαν οι δικοί του άνθρωποι τους οποίους είχε επίσης πολλά χρόνια να τους δει.

ΠτΘ: Είδαν τους εαυτούς τους – όπως γράφετε – πολλά χρόνια πριν, πιτσιρικάδες, άλλοι με μούσι, με μακρύ μαλλί.
Α.Μ.: Τρεις σκηνοθέτες, ο Λάκης Παπαστάθης, ο Ανδρέας Θωμόπουλος κι ο Νίκος Μαστοράκης μού παραχώρησαν οπτικό υλικό που είχαν τραβήξει από εκείνη την εποχή κι όντως αυτοί οι άνθρωποι στην ηλικία των 50 και 60 ετών έβλεπαν τους εαυτούς τους στα 20 τους κι αυτό ήταν συγκινητικό.

ΠτΘ: κ. Μποσκοϊτη, τους καλλιτέχνες που αγαπήσαμε από την παιδική μας ηλικία δεν τους νιώθουμε να μεγαλώνουν όπως δε νιώθουμε ότι κι εμείς έχουμε μεγαλώσει όταν ακούμε κάποια παλιά ροκ κομμάτια. Το νιώσατε αυτό;
Α.Μ.: Ναι, βέβαια, πάρα πολύ. Ανακάλυπτα ταυτόχρονα καινούρια τραγούδια, ψάχνοντας για κάποιο συγκρότημα έπεφτα σε κάποιο άλλο που είχε διαλυθεί και το ένα συγκρότημα φτιαχνόταν από το άλλο. Υπήρχε πολύ ζωντανή ροκ σκηνή τη δεκαετία του ’70, αλλά δεν συνεχίστηκε, από τα μέσα του ’70 κι έπειτα κατέρρευσε.

ΠτΘ: Πιστεύετε ότι άλλαξαν οι καλλιτέχνες, το κοινό ζητάει άλλα πράγματα ή είναι και θέμα εποχής και ιδεολογίας;
Α.Μ.: Η δουλειά μου είναι στα μουσικά έντυπα καθώς αρθρογραφώ σε αρκετά μουσικά περιοδικά κι εργάζομαι ως μουσικοκριτικός βλέπω ότι ακόμη γίνονται πράγματα. Υπάρχουν ιδέες, συναντιούνται άνθρωποι, παρέες, καταθέτουν τους στίχους τους, φτιάχνονται μελωδίες, υπάρχει μια αναζήτηση που είναι πολύ θετική, άσχετα από το ότι πλασάρεται από την τηλεόραση.

ΠτΘ: Προχωρήσατε σε σύγκριση του ελληνικού ροκ με το τι γινόταν στη μουσική σκηνή της Βρετανίας ή της Γερμανίας;
Α.Μ.: Όλοι μέσα στην ταινία μιλούν για τις επιρροές τους, υπάρχουν αναφορές στο Woodstock, που ήταν η σημαντική ταινία – σταθμός που όταν προβλήθηκε στην Ελλάδα το ’70 έγιναν επεισόδια έξω από την αίθουσα προβολής στον κινηματογράφο. Ήταν μοιραίο να υπάρχουν συγκρίσεις και αναφορές στη διεθνή ροκ σκηνή, δεν ήταν κάτι καινούριο και θεωρώ ότι ήρθε και με μια σχετική καθυστέρηση.

ΠτΘ: Βλέπετε κάποιες φορές στο δρόμο νέα παιδιά που φορούν μπλουζάκια από συγκροτήματα και νιώθετε ότι τίποτε δεν πάει χαμένο και πολλά συνεχίζονται;
Α.Μ.: Έχουμε τηλεφωνήματα από πιτσιρικάδες, 17 – 18 χρονών, οι οποίοι ψάχνουν την ταινία, αλλά δε μπορώ να την εκδώσω σε dvd γιατί υπάρχουν προβλήματα με τη χρήση της μουσικής. Μού επετράπη η χρήση της μουσικής καθαρά για φεστιβαλική χρήση της ταινίας, αλλά σε περίπτωση διανομής θα πρέπει να γίνει άλλος διακανονισμός, οπότε θα μού είναι δύσκολο να εκδώσω την ταινία σε dvd.
Να πούμε ότι τον Αύγουστο διεξάγεται ένα άτυπο φεστιβάλ στα βόρεια προάστια, στην Αγία Παρασκευή στην Αθήνα, όπου θα παιχτούν ξένα ντοκιμαντέρ μουσικά κι ελληνικά. Από τη χώρα μας θα παιχτεί το «Κύτταρο».

ΠτΘ: Δεν υπάρχουν σχέδια για προβολή στη Βόρεια Ελλάδα ή τα νησιά;
Α.Μ.: Έχουν γίνει προβολές, υπήρχε περίπτωση να βγει διανομή της ταινίας στη Θεσσαλονίκη αλλά δεν γνωρίζω γιατί δεν κινήθηκε με το Κέντρο Κινηματογράφου. Γίνονται κάποιες προβολές σε κινηματογραφικές λέσχες, για παράδειγμα η ταινία παίχτηκε στην Κω πριν μερικούς μήνες. Όλα αυτά, όμως, ρυθμίζονται από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου.

ΠτΘ: Αξίζει, βέβαια, τον κόπο από τη στιγμή που αναγνώρισε ότι πρόκειται για μια πρωτότυπη δουλειά να την ταξιδέψει.
Α.Μ.: Αυτό βέβαια, δεν εξαρτάται από μένα. Την προηγούμενη δουλειά μου, το ντοκιμαντέρ για τη Φλέρυ Νταντωνάκη το έστειλα σε κινηματογραφικές λέσχες σε όλη την Ελλάδα και παίχτηκε από τη Λήμνο μέχρι η Σάμο.

ΠτΘ: κ. Μποσκοϊτη, ξεκινάτε και κλείνετε με πρόζα στο cd. Αρχίζετε με το Διονύση Σαββόπουλο και κλείνετε με το Δημήτρη Πουλικάκο, ιδιαίτερες προσωπικότητες.
Α.Μ.: Και αντίθετες. Ο Δημήτρης Πουλικάκος δεν άλλαξε σε τίποτε, είναι ο ίδιος όπως ήταν. Ξεκίνησα το cd με τον Σαββόπουλο γιατί δίνει όλο το στίγμα της εποχής, ήταν ο οραματιστής του βαλκανικού ροκ. Ας μην ξεχνάμε ότι πρώτος χρησιμοποίησε τις βαλκανικές φόρμες, με το «Μπάλο», το «Βρώμικο ψωμί», τα θρακιώτικα.
Ο Πουλικάκος από την άλλη ήταν ο καθαρόαιμος ροκάς που πήρε τα ξένα ακούσματα και τα εμφύτευσε στον ελληνικό χώρο.

ΠτΘ: Η εμπειρία αυτή αποτελεί αφετηρία; Θα υπάρξει συνέχεια;
Α.Μ.: Θέλω ν’ ασχολούμαι μόνο με μουσικό ντοκιμαντέρ, η ζωή μου είναι η μουσική χωρίς να είμαι μουσικός γι’ αυτό και σπούδασα κινηματογράφο και δημοσιογραφία και θέλω να ταιριάξω τη μουσική και το σινεμά. Ξεκίνησα με τη Φλέρυ Νταντωνάκη, προχώρησα πάλι με μικρού μήκους με έντονο το μουσικό στοιχείο και τη συμμετοχή της Σαβίνας Γιαννάτου και τώρα έγινε η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία για τη ροκ σκηνή. Το επόμενο θέμα είναι επίσης μουσικό και θα το καταθέσω το Σεπτέμβρη. Αν όλα πάνε καλά θα ξεκινήσω γυρίσματα στο τέλος της επόμενης χρονιάς.

ΠτΘ: Εύχομαι καλή επιτυχία, καλή συνέχεια και καλές συνεργασίες. Να είστε καλά.
Α.Μ.: Ευχαριστώ πολύ.

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.