Ζωη Βασιαδη: Eμπειριες και γευσεις μιας δραστηριας εθελοντριας απο τους Ολυμπιακους της Αθηνας…

Η ΖΩΗ ΒΑΣΙΑΔΗ ήταν η ευχάριστη έκπληξη που επεφύλασσε το ταξίδι μου με τρένο από Αθήνα για Κομοτηνή. Επιβιβάστηκε με το Φοίβο και στάχυα από την Τελετή Λήξης ανά χείρας και αμέσως πιάσαμε κουβέντα. Μιλώντας μαζί της διαπίστωσα ότι είναι μόνο 22 χρονών και ότι μόλις αποφοίτησε από τη Γυμναστική Ακαδημία Κομοτηνής. Το χαμόγελό της πλατύ και η συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς εμπειρία ζωής. Αλλά εκείνη τα λέει καλύτερα..

ΠτΘ: Τώρα που όλα τελείωσαν, τι γεύση σου έχει μείνει από τη συμμετοχή σου ως εθελόντρια στους Ολυμπιακούς;

Ζ.Β.: Η καλύτερη.. Ήταν μια τέλεια εμπειρία. Πέρασα πάρα πολύ καλά και πιστεύω ότι ήταν εμπειρία ζωής. Θα συνειδητοποιήσουμε τη σημασία αυτής της Ολυμπιάδας μετά από χρόνια, όταν θα το λέμε στα παιδιά μας. Τώρα είναι ακόμα πολύ νωπό για να το καταλάβουμε.

ΠτΘ: Πιστεύεις δηλαδή ότι έζησες ιστορικές στιγμές;

Ζ.Β.: Ιστορικές, σίγουρα. Αν ποτέ στο μέλλον καταφέρει η Ελλάδα να διοργανώσει ξανά Ολυμπιακούς, δε θα έχουμε μάλλον τη δυνατότητα να είμαστε ξανά εθελοντές.

ΠτΘ: Ποια ήταν τα καθήκοντά σου ως εθελόντρια;

Ζ.Β.: Επιλέχθηκα από μία αγγλική εταιρία ως εθελόντρια- ερμηνεύτρια. Ήμουν υπεύθυνη για την παράταξη των αθλητών κατά την παρέλαση στις Τελετές Έναρξης και Λήξης. Απλούστατα, κρατούσαμε τους αθλητές στο στάδιο.

ΠτΘ: Για όλους εμάς που υπήρξαμε θεατές των Αγώνων είτε από τα στάδια, είτε από την τηλεόρασή μας ήταν μια εμπειρία εκπληκτική. Πώς είναι να το ζεις όλο αυτό εκ των έσω;

Ζ.Β.: Αν για τους θεατές ήταν καλό για εμάς που το ζούσαμε από κοντά ήταν ακόμα καλύτερο. Όπως με τα όνειρα: όταν βλέπεις ένα ωραίο όνειρο νιώθεις όμορφα, πόσο μάλλον όταν είσαι μέρος αυτού του ονείρου. Πραγματικά, ήταν πολύ ωραία. Η συμμετοχή μου αυτή με έκανε να νιώσω σημαντική. Σκέψου μόνο πόσα άτομα θα ήθελαν να είναι στη θέση μου.

ΠτΘ: Ποια είναι η γνώμη σου για τον εθελοντισμό;

Ζ.Β.: Σίγουρα υποστηρίζω την άνευ αμοιβής προσφορά σε κάτι σπουδαίο. Η Ελλάδα φιλοξένησε ένα μεγάλο γεγονός. Ένιωσα ότι έπρεπε να το υποστηρίξω χωρίς να το ψάξω και πολύ. Αφού κέρδισε η Ελλάδα, κέρδισα κι εγώ. Εξάλλου, είχα όλο τον ελεύθερο χρόνο να προσφέρω, δεν είχα άλλες υποχρεώσεις.

ΠτΘ: Πότε δήλωσες συμμετοχή ως εθελόντρια;

Ζ.Β.: Ως φοιτήτρια των ΤΕΦΑΑ είχα ενημερωθεί από τη σχολή και μέσω αυτής δήλωσα συμμετοχή. Έκανα την πρώτη αίτηση πριν δυο χρόνια.

ΠτΘ: Με όλα αυτά που λέγονταν περί τρομοκρατίας και κακής διεξαγωγής, σου πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό να μη συμμετάσχεις τελικά;

Ζ.Β.: Όχι. Το ήθελα πολύ. Ακόμα κι όταν οι φίλες μου έλεγαν ότι θα γίνει τρομοκρατικό χτύπημα στις Τελετές Έναρξης και Λήξης, ότι θα εκραγεί βόμβα και ότι δεν πρέπει να πάω, δεν ένιωσα καθόλου φόβο. Πίστευα ότι η Ελλάδα θα ήταν καλά οργανωμένη και ότι θα τα καταφέρναμε. Είχα καλό προαίσθημα!

ΠτΘ: Όλοι λένε ότι η συνεισφορά των εθελοντών ήταν καθοριστική. Και απ’ ό, τι παρατήρησαν πολλοί, οι περισσότεροι ήταν μετεφηβικής ηλικίας..

Ζ.Β.: Πιστεύω ότι όλοι οι εθελοντές έζησαν μια υπέροχη εμπειρία. Πιστεύω ότι και στον κόσμο άρεσε πολύ. Η Ελλάδα κέρδισε το στοίχημα! Όσο για το νεαρό της ηλικίας των εθελοντών, λογικό το βρίσκω. Οι νέοι άνθρωποι δεν έχουν τόσες υποχρεώσεις, έχουν ελεύθερο χρόνο να προσφέρουν. Και εφόσον, η πολιτεία δεν έδινε τίποτα στους εθελοντές, δύσκολα κάποιος με υποχρεώσεις θα έπαιρνε την απόφαση να δηλώσει συμμετοχή. Ήταν και οικονομικό το θέμα.

ΠτΘ: Πώς κρίνεις τη διοργάνωση;

Ζ.Β.: Θα σου πω κάτι που είχε πει ένας Έλληνας ποδοσφαιριστής κατά τη διάρκεια του Euro 2004: «ένας ξένος δημοσιογράφος πλησιάζει έναν Έλληνα και τον ρωτάει:

– Είστε Έλληνας;

-Μάλιστα

-Θα είστε έτοιμοι για τους Ολυμπιακούς;

-Πότε είναι η Τελετή Έναρξης;

-Την Παρασκευή, σε δύο ημέρες.

-Πρωί ή βράδυ;

-Βράδυ.

-Ε, τότε θα είμαστε έτοιμοι!»

ΠτΘ: Αυτό δεν είναι το ανέκδοτο που είπε η Γιάννα Αγγελοπούλου στο CNN;

Ζ.Β.: Δεν το ήξερα. Πιστεύω πάντως ότι είμαστε κλασικοί Έλληνες. Μπορεί λίγο πριν την τελευταία στιγμή να μην τα είχαμε όλα έτοιμα, αλλά προλάβαμε και νομίζω ότι διοργανώσαμε αν όχι τους καλύτερους, απ’ τους καλύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες.

ΠτΘ: Ποια θεωρείς ότι ήταν τα μελανά σημεία της διοργάνωσης; Υπήρξε κάτι που σε δυσαρέστησε;

Ζ.Β.: Δαπανήθηκαν πολλά χρήματα για τους Αγώνες, αλλά κάποια από αυτά δε δόθηκαν εκεί που θα έπρεπε. Λίγα άτομα πήραν πολλά και οι περισσότεροι που προσέφεραν, σχεδόν τίποτα. Για εμάς τους εθελοντές δεν προέβλεψαν σχεδόν ούτε τα βασικά: φαγητό, διαμονή ίσως για κάποιους που έρχονταν από μακριά και δεν είχαν πού να μείνουν. Βέβαια, άνθρωποι με υψηλές αμοιβές, όπως ο Παπαιωάννου, έκαναν εξαιρετική δουλειά, που δε συγκρίνεται με τίποτα άλλο.

ΠτΘ: Δηλαδή πληρώνατε για το φαγητό σας;

Ζ.Β.: Όχι ακριβώς. Μας έδιναν κατά τη διάρκεια των προβών, που διαρκούσαν απ’ το πρωί ως το βράδυ ένα σάντουιτς, μπισκότα, ένα φρούτο και χυμό. Όχι όμως κανονικό γεύμα, δεδομένης και της κούρασής μας.

ΠτΘ: Μάλιστα. Πώς κρίνεις όλη αυτή την παραφιλολογία σχετικά με τη χρήση αναβολικών ουσιών και ειδικά την υπόθεση Κεντέρη- Θάνου;

Ζ.Β.: Πιστεύω ότι επειδή ο Κεντέρης ήταν ο κορυφαίος αθλητής και επειδή οι Αμερικάνοι δε θα άντεχαν να χάσουν πάλι το χρυσό, γι’ αυτό ξέσπασε τώρα η ιστορία. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποιος αθλητής που δεν είναι ντοπαρισμένος. Το γνωρίζω και λόγω του αντικειμένου των σπουδών μου. Όλοι κάνουν χρήση αναβολικών, αλλά περνούν από έλεγχο μόνο όσοι κληρώνονται, όχι όλοι. Τη Θάνου και τον Κεντέρη τους είχαν στο μάτι, ήταν μεγάλα φαβορί για τους Ολυμπιακούς. Και βρήκαν το μόνο τρόπο να χτυπήσουν τα πιο μεγάλα φαβορί του πιο δημοφιλούς αθλήματος του στίβου. Και τα κατάφεραν.

ΠτΘ: Πιστεύεις ότι ο Κεντέρης και η Θάνου ήταν αθώοι;

Ζ.Β.: Όχι, ντοπαρισμένοι ήταν. Δεν πιστεύω ότι κάποιος που τρέχει 200μ. σε δέκα δευτερόλεπτα δεν είναι ντοπαρισμένος. Δε γίνεται. Απλώς ήταν άτυχοι, γιατί τη δεδομένη στιγμή που τους ζητήθηκε να κάνουν το τεστ θα τους έπιαναν. Αργότερα όχι, δε θα ανιχνεύονταν οι ουσίες. Νομίζω πως όποιος πιστεύει ότι υπάρχουν αθλητές που δεν είναι ντοπαρισμένοι, ζει στον δικό του υπέροχο κόσμο. Τουλάχιστον για τους αθλητές του στίβου δεν έχω καμία αμφιβολία.

ΠτΘ: Τελικά πώς είναι όλοι αυτοί οι μεγάλοι αθλητές από κοντά;

Ζ.Β.: Μεγάλοι… Είδα μία αθλήτρια στην Τελετή Λήξης πραγματικά δύο μέτρα! Πάντως, αν τους δεις ανάμεσα σε καθημερινούς ανθρώπους δεν ξεχωρίζουν, απλώς θα τους χαρακτήριζε κανείς γυμνασμένους. Οι περισσότεροι ήταν απλοί, ανάλογα και από τη χώρα προέλευσής τους βέβαια.

ΠτΘ: Σας μιλούσαν;

Ζ.Β.: Ναι. Πολλοί μας μιλούσαν και μας έδιναν δώρα, έβγαζαν φωτογραφίες μαζί μας και μας έλεγαν πόσο τους άρεσε η Ελλάδα. Άλλοι πάλι που ήταν πιο κουρασμένοι, οι πιο διάσημοι, δε μιλούσαν. Ο Π. Δήμας για παράδειγμα έφυγε αμέσως. Λογικό ήταν βέβαια, αφού έπεσαν όλοι επάνω του. Οι πιο άγνωστοι δεν είχαν τέτοιες ενοχλήσεις. Αλλά οι περισσότεροι ήταν φιλικοί και ευχάριστοι. Έδειχναν να το διασκεδάζουν πραγματικά.

ΠτΘ: Τελικά ποιο ήταν το μήνυμα αυτών των Ολυμπιακών;

Ζ.Β.: Ελλάς ολέ! Πιστεύω ότι η κατάκτηση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ήταν το πρώτο βήμα και η Ολυμπιάδα που ακολούθησε το γεγονός που αναπτέρωσε το ηθικό μας, που έδωσε στους νέους ένα λόγο να είναι υπερήφανοι για την ελληνική σημαία. Είχαμε καιρό να νιώσουμε έτσι. Για παράδειγμα, στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου δεν υπήρχε σχεδόν καμία σημαία. Τώρα την είδαμε παντού: στα μπράτσα, στα μέτωπα, σε καπέλα, σε τατουάζ, σε μπλουζάκια..

ΠτΘ: Σ’ ευχαριστώ πολύ.

Ζ.Β.: Εγώ ευχαριστώ.

Ηλιάνα Κωστή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.